Een ‘short break’ aldus het aanlokkelijk voorstel van ‘Gleneagles Hotel’ – een kamer voor twee kost 550 Britse ponden per nacht - zit er voor u en mij niet in volgende week; van 6 tot 8 juli herbergt het de leiders van de G8-landen tijdens hun jaarlijkse ontmoeting. In het prachtig stukje Perthshire in hartje Schotland doen toppolitici van de zeven rijkste industrielanden plus Rusland aan ‘global governance’, ze bepalen een gezamenlijk – welvarend - standpunt tegenover economische en politieke ontwikkelingen en milieu.
De leiders lijken wel te beseffen dat hun en onze veiligheid samenhangt met een meer eerlijke verdeling van welvaart. De millenniumdoelstellingen, o.m. extreme armoede halveren tegen 2015, zijn een leidraad maar als de ontwikkelingshulp niet fors wordt opgedreven zijn ze niet haalbaar. Gastheer van de G8 top en Brits premier Blair maakt van Afrika een prioritair agendapunt, hij vindt het o.m. niet kunnen dat een vrouw in Sub Sahara nog steeds één kans op dertien heeft om te sterven tijdens de zwangerschap of bij de bevalling. Wat niet belet dat Groot-Brittannië prettige werkomstandigheden aanbiedt aan de Afrikaanse artsen en verpleegkundigen die volgens het medisch tijdschrift ‘The Lancet’ massaal uitwijken en in Afrika onbemande spookziekenhuizen achterlaten.
Voor een virtueel bezoek aan Gleneagles: Gleneagles en g8.gov.uk

Aan zijn Amerikaanse collega Bush ontfutselde Blair de toezegging dat de Afrikaanse landen voor 100 procent schuldverlichting krijgen, wat neerkomt op een 20 miljard dollar voor het continent. Daar bovenop krijgt de Hoorn van Afrika van president Bush 674 miljoen dollar hulp om de noden van de hongerende bevolking te lenigen.
Van 3 tot 5 juli houden kinderen, geselecteerd en gesteund door Unicef, hun eigen C8 top in Dunblane. Ook voor hen vormen de bestrijding van armoede en uitbuiting en de vraag naar onderwijs en een goede gezondheidszorg de belangrijkste aandachtspunten. Zij zullen alvast afwegen of de geste van de G8 top kan volstaan.
Wie ook al cijferde is de hulporganisatie Oxfam, zij berekende dat 50 miljard extra hulp jaarlijks nodig is en een ‘war on poverty’ voorrang heeft op de ‘war on terror’. Het blijkt evenwel ondoenbaar om de nodige fondsen voor armoedebestrijding bij elkaar te brengen, wat niet kan gezegd worden als het om wapens gaat.

Het Zweedse vredescentrum SIPRI rapporteerde dat de militaire uitgaven voor het zesde jaar op rij groeiden, ze pieken nu boven het triljoen dollar uit en overstijgen tegelijk elk bevattingsvermogen. Het gaat om het hoogste bedrag sinds de kilste periode in de koude oorlog. In 2004 trok de wereld 78,6 miljard uit voor ontwikkelingshulp terwijl de Verenigde Staten als koploper van militaire bestedingen een bedrag van 455 miljard dollar voor wapens neertelde. Groot-Brittannië volgde met 47 miljard dollar.
Zeven van de G8 landen maken deel uit van de top tien van de wapenhandel met een omzet van 24 miljard dollar waarvan de helft met ontwikkelingslanden. 89 procent van de wapenverkoop van de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland en Rusland heeft de ontwikkelingslanden als bestemming. De wapenindustrie en de hulporganisaties, een verhaal van Goliath en David.
Details via SIPRI

In vorige eeuw steeg de temperatuur met 0,6 ° C, voor de komende honderd jaar wordt een toename tussen de 1,4° en 5,8° C verwacht. Die trend hebben mensen veroorzaakt: de broeikasgassen als gevolg van de CO2 uitstoot, verstoorden de balans tussen inkomende en uitgestraalde energie. Met klimaatveranderingen tot gevolg, staaltjes van extreme droogte, overstromingen en stormen hebben iedereen, van wetenschappers tot politici, overtuigd dat we echt wel wat minder zelfgenoegzaam met het ondermaanse moeten omgaan. Er valt maar weinig te schuilen als het om natuurrampen gaat. De G8 landen zijn voor 47 procent van de totale CO2 uitstoot verantwoordelijk. Bovendien groeperen ze een groot technologisch en wetenschappelijk vernuft en dat willen ze inzetten voor wat Blair noemt de ‘waarschijnlijk grootste uitdaging voor de mensheid op lange termijn’. Op de G8 top moet de klimaatverandering ‘opgeworpen worden als een zaak die de hoogste aandacht verdient van de staatshoofden’. Een wel heel omzichtige formulering van de brandende problematiek. Brits staatssecretaris voor milieu Margaret Beckett koos wel voor onmiddellijke actie; zij zorgde ervoor dat in Gleneagles Hotel enkel producten uit het Verenigd Koninkrijk in de banketten worden verwerkt, kwestie van vervuilend vliegtuigtransport voor de aanvoer van exotische lekkernijen te vermijden.

In afwachting van mogelijke afspraken en doelstellingen na de G8 top is er alvast een quasi moeiteloze manier voor iedere verbruiker om aan milieuzorg te doen. In onze huishoudens heeft namelijk tal van elektronische apparatuur de onhebbelijke gewoonte om in ‘waakstand’ te blijven als we ze niet gebruiken: van televisies over pc’s en modems tot alle huishoudelijke toestellen. De verspilde energie van alle elektrische toestellen in waaktoestand in de G8 landen is naar schatting het equivalent van de elektriciteit die door twintig energiecentrales wordt geproduceerd.

Teveel zon is kwalijk, ze verhoogt het risico op het ontwikkelen van huidkanker. Toch wordt in medische kringen zachtjes gas teruggenomen als het om strenge waarschuwingen gaat. Géén zon zien veroorzaakt immers een tekort aan vitamine D.
In Australië, een bijzonder zonnig land waar zonnebaden sterk wordt afgeraden, heeft men de keerzijde van de draconische preventiecampagnes ontdekt.
Een studie in Victoria in Zuid-Australië kwam tot een merkwaardige bevinding: in een regio met gemiddeld 2007 uren zon per jaar had 43 procent van de vrouwen een mild vitamine D tekort en 11 procent een matige tot sterke deficiëntie tijdens de wintermaanden. Vitamine D wordt aangemaakt door de werking van de zon op de huid en kan 60 dagen in het lichaam opgeslagen blijven. Een tekort aan vitamine D kan osteoporose veroorzaken en zelfs verschillende vormen van kanker, o.m. eierstok- en borstkanker.
De wereldgezondheidsorganisatie plant een internationale conferentie over vitamine D en mogelijke tekorten. En voor ons blijft het voorzichtig balanceren tussen schaduw en zon.

Wie op het werk rondkijkt, ziét de genderverscheidenheid. In de hoogste regionen van het bedrijf is die nochtans niet overduidelijk aanwezig en dus blijft de vraag naar de doorgroeikansen van vrouwen relevant. Dat vonden ook Mieke Smet en Veerle Draulans en ze schreven samen het boek: ‘M/V: Over cultuurverandering en betere doorstromingskansen voor vrouwen en mannen in organisaties en bedrijven.’ De auteurs zijn respectievelijk directeur organisatie- en personeelsontwikkeling bij Janssen Pharmaceutica en titularis genderstudies aan de KULeuven. Uit de samenwerking werd een boek geboren dat inzichten op basis van onderzoek koppelt aan praktijkervaringen en getuigenissen en de bedoeling is, zoals de ondertitel laat weten, vrouwen vooruit te stuwen in de vaart der volkeren en in ieder geval in het kielzog van de leading lady’s uit België en Nederland die werden geïnterviewd.
De boekpresentatie was een gelegenheid om een aantal vrouwen samen te zetten rond het thema: van Rita Mulier (71), boegbeeld uit de vrouwenbeweging en gewezen ambtenaar voor emancipatiezaken bij de Vlaamse gemeenschap tot vrouwen die vandaag hun strijd(je) leveren om zich professioneel waar te maken.
‘M/V’ is uitgegeven bij Lannoo en kost 19,95 euro ISBN 90 209 6099 7.

Een jonge advocate verbaasde met de gelaten vaststelling dat ze de job in het advocatenkantoor niet zou kunnen blijven doen omdat er absoluut geen ruimte was voor de combinatie werk-gezin. Overigens grijpt ze naast bouwtechnische dossiers waarvoor ze wél belangstelling heeft maar waarvan de werkgever denkt dat het niet oogt om een vrouw op die materie te zetten. Tja, de vraag of de problematiek zijn tijd gehad heeft, was meteen door de feiten beantwoord. ‘Opstappen en een vrouwvriendelijker werkomgeving zoeken’, opperde fotografe Lieve Blanckaert. ‘Dan verandert er helemaal niets aan de bestaande wantoestand’, antwoordt Phara de Aguira. Jonge vrouwen mogen dan misschien wat aarzelend tot ronduit afwijzend met het begrip feminisme omspringen en ‘onrechtvaardigheid’ is evenmin een item als ze samen zitten, ze voelen wél haarscherp aan waar het om draait. Wars van grote woorden voeren ze elk hun eigen offensief. De oudere generatie ziet voor de problematiek toch ook een rol weggelegd bij het beleid en bij de organisatie. Het is aan de overheid om een stuk van de persoonlijke verantwoordelijkheid weg te nemen door algemene vrouwvriendelijke maatregelen meent Joan Ferrier van kenniscentrum E-quality. Samen met Mulier benadrukt ze dat een goede mix in het human resources bestand iedereen ten goede komt. Vrouwen die onder hun niveau werken verspreiden een negatief aura om zich heen wat nefast is voor de hele werkomgeving en het thuisfront. En de markt schreeuwt om de ‘female touch’, waarmee ze inpikt op het portret dat professor Herman Van den Broeck (Vlerickschool voor Management) ophangt. Vrouwen staan als iets complexere wezens in de arbeidsrealiteit: met webdenken, intuïtie, grote sociale vaardigheden en een natuurlijke gevoeligheid voor het vraagstuk van duurzaam, ecologisch ondernemen, vormen ze een welkome aanvulling bij hun mannelijke collega’s en zorgen voor meer evenwicht in het menselijk potentieel.

Dat vrouwen oog hebben voor de brede, zelfs mondiale context, blijkt nog maar eens uit de keuze van de auteurs Smet en Draulans om de auteursrechten rechtstreeks door te storten aan de ‘Zij aan Zij-projecten’ van 11.11.11. ‘Zij aan Zij’ ondersteunt financieel lokale initiatieven van vrouwen in Afrika, Latijns-Amerika en Azië. Het gaat om kleine ondernemingen waardoor vrouwen economisch onafhankelijk kunnen zijn en opleidingsinitiatieven die hen weerbaar en mondig maken. ,,De microkredieten die je aan vrouwen verstrekt, renderen altijd, vertelt Griet Dobbelaere. Omwille van hun kinderen denken en werken vrouwen op lange termijn, verder dan het onmiddellijke gewin en besteden ze het geld heel verantwoord. Bovendien hebben ze een domino effect en wordt de hele omgeving er beter van.’’ Zin om ook uw steentje bij te dragen?
‘Zij aan Zij’

Veel is er niet nodig om je als Westerse vrouw te laten denken dat je voor het geluk bent geboren: Antwerpen, thee in museumcafé Camu en een open gespreide Volkskrant. Evenwel, zelfs voorzichtige tevredenheid is een precair goed. De krant bericht: vrouwen in Kenia richtten ‘Vrouwenstem’ op, een soort zelfhulporganisatie waar vrouwen intrafamiliaal geweld kunnen melden. Terwijl ze vroeger dachten dat het normaal was als hun man hen afranselde, schreeuwen ze het onrecht nu van de daken. Samen voelen ze zich sterk.
’Vrouwenrechten geweld aangedaan’, is dan ook van alle tijden. Onder die noemer loopt een project van Amnesty International (AI) i.s.m. het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten te Antwerpen. AI tekende een parcours uit langsheen schilderijen van de vaste collectie waarin het thema vrouwenrechten wordt afgebeeld.

Waarom nogmaals een vaste museumcollectie gaan bekijken? Omdat het telkens weer een herbronning is, omdat ze het beeldverhaal van de geschiedenis vormt, omdat ze vertelt waar we vandaan komen en misschien ook wel een beetje waar we naar toe gaan. Want de werken die met het AI-labeltje werden aangeduid, maar ook vele andere schilderijen uit de collectie, getuigen van vrouwen- én mannenrechten; van structurele oorzaken van ellende en van het wispelturige toeval dat bepaalt hoe het individu ervoor staat. De plek waar je geboren bent en de schakeringen in je intieme relaties maken dat je ‘De Oestereetster’ bent zoals James Ensor ze schilderde of ‘Het Loopmeisje’ van Van Evenpoel. Je kunt je niet van de indruk ontdoen dat vrouwen- en mannenrechten nauw samenhangen en dat vrouwen het des te meer moeten ontgelden als mannen onder druk staan. Vrouwen zijn extra kwetsbaar, benadrukt AI, als het gaat om seksueel geweld dat in iedere oorlog als wapen wordt gebruikt. Ook bij huiselijk geweld is ze de laatste buffer waartegen mannelijke frustratie stormloopt.
‘Vrouwenrechten geweld aangedaan’ loopt nog tot 27 november 2005 i.s.m. Amnesty International in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen
Fotobijschrift: Emile Claus (1849 – 1924), Vlaswieden in Vlaanderen, recht op hard labeur voor vrouwen en mannen

Een boek schrijven om voor jezelf de vraag te beantwoorden of je al dan niet kinderen wil, dat deed de Amerikaanse auteur Lionel Shriver (48) die in Londen woont. Een boek dat gaat over de beklemmende vraag: hoe ver reikt de verantwoordelijkheid van een moeder bij wat haar kinderen in de wereld te weeg brengen. ‘We need to talk about Kevin’ is dan ook een duistere roman maar ondanks het thema won het de Britse ‘Orange Prize 2005’, de prijs voor de beste roman van een vrouwelijk auteur. Het vertelt hoe een puber (15) zeven klasgenoten neerschiet waarna zijn moeder piekert of ze mee schuldig is aan het moorddadig gedrag van haar zoon of het kind gewoon verkeerd in de wieg is gelegd. ‘Bij de research schrok ik mezelf wezenloos en nu het boek is uitgegeven en bekroond, ben en blijf ik kinderloos’, vertelt ze aan ‘The Independent’. ‘The Orange Prize’ viert dit jaar zijn tiende editie en een exclusieve wedstrijd voor vrouwelijke auteurs blijkt nog steeds niet voorbijgestreefd.
Het overzicht van de tien winnende boeken van de afgelopen periode vindt u bij de BBC

Gratis opleiding te Brussel op 21 en 22 juni 2005 Sekseneutrale functieclassificatie.
Snel inschrijven is de boodschap, het aantal deelnemers is beperkt!!
Stuur een e-mail naar silvie.dituri@meta.fgov.be en vraag uw inschrijvingsformulier aan

De zomermaanden bezorgen heel wat ouders bijkomende stress: de zee van vrije tijd voor de kinderen overspoelt ons als wij moeten werken. De regering toonde zich gevoelig voor dit ongemak en besloot om de aftrekbaarheid van de uitgaven voor kinderopvang uit te breiden voor kinderen van 3 tot 12 jaar. De HDP dienstengroep die ook als kinderbijslagfonds optreedt, ondernam naar aanleiding hiervan een enquête naar de activiteiten van kinderen, de kinderopvang en het aandeel van de ouders hierin én naar de invloed van de regeringsbeslissing op de vakantiebezigheden. Wie dacht u, vulde de vragenlijsten in? Inderdaad, voor 90 procent waren dat de moeders. De steekproef bestond uit 1207 gezinnen, 401 met één kind, 525 met twee, 198 met drie en 84 met vier kinderen. Alle leeftijdscategorieën, van 0 tot 16 jaar en ouder, waren er gelijkmatig over verspreid. Voor ruim 46 procent van de gezinnen zou de beslissing geen invloed hebben terwijl dat in 48 procent wél het geval zou zijn.

Buiten de vakantieperiodes is het de moeder die het vaakst, in 790 gezinnen, vrij neemt als het kind ziek is of de school een pedagogische studiedag programmeert. In 125 gezinnen staat de vader in die gevallen klaar. In de zomervakantie neemt minstens één van de ouders vrij in 1022 gezinnen. In de kerstvakantie is dat nog het geval voor 773 gezinnen en met Pasen voor 707 huishoudens.
Tijdens vakantieperiodes vind je kinderen het meest thuis en wel voor de televisie. Kinderen jonger dan vijftien gaan ook dikwijls naar een familielid toe of op sportstage. Ouder dan 16 nemen ze deel aan kampen maar taalstages zijn als laatste bestemming niet zo populair. 32 procent van de ouders trekt voor de stages trouwens 80 euro of meer uit.
Programmamakers moeten weten dat ze op nummer één staan als het om kinderopvang gaat! Televisiekijken is voor de meeste kinderen van alle leeftijdscategorieën de belangrijkste activiteit en nog het meest voor de allerjongsten. Grotere kinderen wisselen al eens af met gezelschapsspellen, buitenactiviteiten, lezen, muziek en video.
Details van het onderzoek

Vrouwen zijn nog steeds achtergesteld als het om lonen gaat, de precieze becijfering blijft meestal uit maar er wordt aangenomen dat ze gemiddeld rond de 20 procent minder krijgen uitbetaald dan hun mannelijke collega’s voor dezelfde jobinhoud. Dat heeft te maken met de beroepen en de sectoren waarin vrouwen dikwijls zijn terug te vinden. Nog in het laatste rapport van het World Economic Forum (Woman Matters, editie 101) prijkte België op de 20 ste plaats wat betreft het dichten van de genderkloof en de financiële ongelijkheid is daar mee verantwoordelijke voor.
Loonwijzer.be is een initiatief dat een instrument wil worden dat op Europees niveau de lonen van vrouwen, mannen en ook allochtonen precies in kaart wil brengen. Behalve CAO’s en barema’s is de precieze loonopbouw van een individu in een welbepaalde arbeidscontext belangrijk. Voor België zijn de partners ACV en HIVA, dat zorgt voor de wetenschappelijke verwerking van de gegevens. Loonwijzer.be wil een online checkpoint worden waar u precies kunt nagaan of u het juiste loon verdient en of u, meer algemeen, aan de wettelijke arbeidsvoorwaarden werkt. Behalve toetsstenen moet u er ook (loon)tips kunnen terugvinden als u op de sollicitatietoer gaat. Maar voor het zover is moet loonwijzer het nodige referentiemateriaal verzamelen en daarvoor vraagt het uw medewerking en inkijk in uw loonbriefje en -structuur. Wie deelneemt maakt kans om een reis naar Zuid-Afrika te winnen maar bovenal draagt zij/hij bij aan de transparantie in de loonkwestie: een eerste stap naar het dichten van de gendergap.
De enquête start op vrouwenloonwijzer.nl

Mannen verliezen het monopolie in autoland en dat op alle fronten: als kopers, als ontwerpers én als racers. Eerder ontwierp een team vrouwelijke ingenieurs voor Volvo een concept car. Afgelopen zondag leidde de 23-jarige Amerikaanse Danica Patrick de 89 ste Indianopolis 500 en werd slechts op de finishlijn nipt door winnaar Wheldon ingehaald. De organisatoren speelden haar deelname uit: ze verscheen als ingénue op de glamour posters. Maar commentatoren die het konden weten, mannen natuurlijk, moesten toegeven ‘dat ze verdraaid hard kon rijden’. Helaas maakte Danica een aantal fouten, in ronde 132 scheerde ze rakelings langs een concurrent en even later haalde ze haar voet van het gaspedaal om een aanrijding te vermijden. Haar auto begon te tollen en verloor de linker voorvleugel. ‘Ik was verbaasd dat ik hem niet helemaal in de vernieling had gereden’, zei ze. ‘Ik heb het een paar keer flink uitgeschreeuwd aan de binnenkant van mijn helm. Dan is het zaak om je koelbloedigheid te herwinnen en geen domme fouten te maken.’ Hoe dan ook, voor Danica reden slechts drie vrouwen mee in de Indy race en zij was de eerste die zo lang de leiding behield.

Als vrouwen seksuele betrekkingen kunnen hebben en zelfs zwanger worden zonder een orgasme te bereiken, wat is dan het evolutionair doel van het orgasme? Géén, dat is de stelling van dr. Elisabeth Lloyd, wetenschapsfilosofe en professor biologie aan de Indiana university. ‘It’s just for fun’, zegt ze en gaat daarmee lijnrecht in tegen wetenschappers die het orgasme per se willen zien in de context van de reproductie en het voortbestaan van de menselijke soort. Lloyds centrale gedachte is dat vrouwen niet systematisch orgasmen hebben en dat haalt ze uit 32 onderzoeken die 74 jaar bestrijken. Slechts een kwart van de vrouwen heeft, zonder stimulering van de clitoris, vaak een orgasme tijdens de seksuele betrekkingen, 10 procent van de vrouwen beleeft het gewoon nooit. In haar boek ‘The case of the Female Orgasme, a Bias in the Science of Evolution’, keurt ze twintig ‘prestigieuze’ theorieën over het vrouwelijk orgasme. Zelf geeft ze de voorkeur aan die van antropoloog dr. Symons uit ’79 die stelt dat het een bijproduct is van de parallelle ontwikkeling die vrouwelijke en mannelijke embryo’s doormaken in de eerste 8 à 9 weken van hun bestaan. Dan ontstaan de zenuwbanen en weefsels die instaan voor de latere reflexen, inclusief het orgasme.

Wetenschappers insisteren op het evolutionair doel van het vrouwelijk orgasme; ze stellen dat het een vrouw aanspoort om seks te hebben en dus het voortbestaan van de soort te garanderen. Een argument waar Lloyd geen oren naar heeft, wetenschappers stellen het zo omdat ze steeds vanuit het standpunt van de man redeneren. Het vrouwelijk orgasme is voor hen een adequate manier van seks hebben. Terwijl het zonder verband met fertiliteit en reproductie geen evolutionair doel kan hebben, benadrukt ze. Vrouwen krijgen echter steeds te horen dat het hebben van een orgasme ‘natuurlijk’ is en het uitblijven ervan doet hen aan zichzelf twijfelen. Het verschijnsel in het juiste perspectief zetten zal dus grote sociale en persoonlijke gevolgen hebben voor vrouwen. De discussie zou zich niet in de Verenigde Staten afspelen als ze ook niet werd uitgebreid tot het debat tussen ‘Darwinisten’ en aanhangers van de schepping als ‘intelligent design’. Een artikel over Lloyds visie in ‘The New York Times’ ontlokte de Amerikanen de meest wonderlijke reacties, maar de mooiste vinden wij toch: ‘Voor mij zijn giraffen en vrouwelijke orgasmen het solide bewijs van een briljante, gulle schepper die van een pleziertje houdt.’
Een en ander staat uitgebreid hier en hier te lezen