Opleiding stoelmassage

Mannen verdienen gemiddeld ruim 15 procent meer dan hun vrouwelijke collega’s, dooreen genomen krijgen vrouwen maandelijks 2.206 euro op de rekening en mannen 2.597 euro. Het goede nieuws(je) is dat de loonkloof tussen beide seksen tussen 1999 en 2002 met 1,7 procent afnam. Dat leert ons de enquête naar de structuur en verdeling van de lonen van het Nationaal Instituut voor de Statistiek (NIS). Vooral in Vlaanderen is het verschil opvallend: mannen verdienden er gemiddeld 22,6 procent of ruim een vijfde meer dan vrouwen. In Wallonië ontvingen vrouwen ‘slechts’ 12,5 procent minder dan hun mannelijke collega’s en de vrouwen uit het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest laten een gemiddeld negatief salarisverschil van 15,2 procent optekenen in vergelijking met de mannelijke werknemers.
Een gelijkaardig diploma en een gelijke functie leveren geen identieke verloning op. Mannelijke bedienden met hetzelfde diploma als hun vrouwelijke collega's verdienen 7,8 procent à 45,3 procent meer, de financiële genderdiscriminatie kan dus wijd uiteenlopende afmetingen aannemen. Mannelijk "ondergeschikt" personeel in intellectuele en wetenschappelijke beroepen incasseert tussen de 9,2 procent en 37,1 procent meer dan hun vrouwelijke lotgenotes. Mannelijke bedrijfsleiders of hoger kaderpersoneel met een universitair diploma krijgen bijna 33 procent meer dan de andere sekse met hetzelfde diploma.
Meer

Een verhouding die haaks staat op de bevinding van studies van het Amerikaanse Catalyst (wm # 76) en van het Britse Cranfield instituut (wm # 89) dat bedrijven die door vrouwen worden geleid juist betere winstcijfers opleveren. Een vaststelling die enkel de toplaag van werkende vrouwen betreft al zou het interessant zijn – hoewel omslachtig - om na te gaan hoe de verhouding is tussen algemene vrouwelijke tewerkstelling in het bedrijf en zijn resultaten.
Het cijfertjesinstituut NIS wijst er trouwens op dat het tweespalt in de vrouwen- en mannensalarissen niet enkel met discriminatie te maken heeft maar ook met verschillen in gemiddeld opleidingsniveau, aantal gepresteerde werkuren, typische sectoren waarin vrouwen en mannen werken, kleiner aantal vrouwen in kader- en leidinggevende functies én, wat heet, verschillende ambities van vrouwen en mannen. Achter die laatste ‘verklarende’ factor zit natuurlijk een complex verhaal over zowel ruimte die de vrouw heeft om haar professioneel en privé-leven te verzoenen als over typisch vrouwelijke attitudes tegenover werk. Vrouwen durven wel eens grillig te zijn, bv. een job na te streven die ze ‘met hart en ziel’ kunnen vervullen, of tenminste heel graag doen. Een enkele keer verlaat een vrouw zelfs een klimmend carrièrepad, niet zozeer omdat ze de ambitie mist, wél omdat de way up haar niet dichter bij de volledige persoonsontplooiing brengt die ze nastreeft. Wat ambitie betreft doen vrouwen echt niet onder voor mannen maar wel verkiezen ze die te realiseren in een context die aan hun waarden beantwoordt. Omwille van die ‘irrationaliteit’ loopt hun carrièrepad niet altijd even rechtlijnig en maakt het soms een ommetje langs andere missies in hun leven. Een eigenzinnigheid die wél resulteert in een minder bol staand loonzakje.

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes woman matters?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

In Groot-Brittannië is net een compensatie voor financiële discriminatie toegekend aan 1.500 vrouwen die in de nationale gezondheidsdienst van North Cumbria werken. Ze mogen uitbetalingen tussen de 35.000 en 200.000 pond verwachten, afhankelijk van hun persoonlijke tewerkstellingshistoriek. Bij de vergelijking tussen de vrouwen- en mannenlonen werden zowel loonschalen, gepresteerde werkuren, vergoedingen voor weekendwerk, ziekteregeling als pensioenen verrekend maar die konden de achterstand van vrouwen niet verklaren. Dus moest er compensatie komen! De vakbond van de publieke sector heeft er een acht jaar lange strijd op zitten en is dan ook verguld met het de uiteindelijke overwinning. Vooral omdat het nieuwe verloningsysteem elke toekomstige gender discriminatie uitsluit.
Meer lezen op Personnel Today

‘Naked in the boardroom’ is de lichtelijk provocerende titel van zowaar een businessboek. Auteur Robin Wolaner, etaleert niet zichzelf doch wel een aantal ‘waarheden’. Wolaner is 42 en moeder van een zoon en een dochter en directeur bij Time Warner. Ze heeft er een veelkleurige carrière in de uitgeverswereld opzitten en precies op haar eigen ervaringen is het boek gebaseerd. Het boek zit vol emoties en de meeste recensies loven het dan ook als levensecht. Meestal is succes het uitgangspunt van businessliteratuur. In haar geval is dat falen. Of tenminste: ze schrijft even weinig terughoudend over haar fouten als over de dingen die ze goed deed. Leren en herstellen van fouten is minstens even knap als dingen van de eerste keer goed doen. Alvast een paar van Wolanders ‘naakte waarheden’: ‘Voor je piekert of moppert over te weinig uitdaging in je job, concentreer je op het waar maken wat je beloofde’, ‘Niémand is een volkomen bekwame werkende moeder’, ‘Een goed idee heb je niet alleen, zorg voor een superieure realisatie en geef de anderen het nakijken’, en ‘Géén dating met een collega’! Een laatste advies waarvan ze zelf zegt het niet te hebben gevolgd en dat ook ruim te laat kwam voor de CEO van Boeing.
‘Naked in the boardroom’ is gepubliceerd bij Fireside ISBN: 0743262271

Alles wat naam heeft in een vrouwenleven wordt aan haar hormonen toegeschreven maar recent chromosoomonderzoek stelt dat fundamentele, genetische verschillen tussen de beide seksen bestaan. En dat is verrassend want wetenschappers hebben altijd gedacht dat vrouwen en mannen niet erg van elkaar verschillen als het op hun DNA aankomt. Misschien maakt het u niet zoveel uit waarom we zoveel van elkaar verschillen maar indien uw nieuwsgierigheid toch geprikkeld werd, vindt u een begin van antwoord in een recente chromosoomstudie die in het wetenschappelijk tijdschrift ‘Nature’ wordt toegelicht. De strijd tussen de seksen heeft te maken met de 300 miljoen jaar oude concurrentie tussen de X- en Y- chromosomen over de invloed die ze op volgende generaties gaan uitoefenen. Het Y-chromosoom dat het mannelijk geslacht bepaalt, is na de uitputtingsslag nog slechts een schaduw van zichzelf en het X-chromosoom neemt een dominante positie in. Vrouwen hebben er twee stuks van maar er is altijd gedacht dat het tweede exemplaar werd uitgedoofd opdat vrouwen niet op ongeveer het dubbel aantal genen van het X-chromosoom als de mannen zouden uitkomen.

Het inactieve X-chromosoom zou zich volgens het onderzoek van o.m. Laura Carrel van Penn State College of Medecine minder gedeisd houden dan verondersteld: zo een 15 procent ervan ontsnapt aan inactivering en 20 procent was in sommige stalen actief en in andere niet. Het zijn de genen van dit gedeelte die het verschil tussen vrouwen en mannen zouden kunnen verklaren, zowel fysiek als emotioneel, die niet aan geslachtshormonen te wijten zijn. M.a.w. de verschillen tussen de seksen zijn meer diepgaand en liggen verankerd in een genetisch patroon. Die 15 procent van de genen op het X-chromosoom zijn in hogere waarden in vrouwen aanwezig dan in mannen en maken van haar een genetische gecompliceerder wezen. Bovendien hebben vrouwen een soort ‘back-up’ voor het X-chromosoom, in tegenstelling met mannen die in geval van beschadiging vatbaar zijn voor erfelijke ziekten. De samenstelling van het zogenaamd inactieve X-chromosoom legt de weg open naar een beter begrip van dergelijke genetische aandoeningen en de behandeling ervan. Tevens laat het zien hoe de evolutie de chromosomen heeft gevormd die onze sekse bepalen en er haar karakteristieken aan verleent.