Voor ze haar tot minister van buitenlandse zaken benoemde, hield de betreffende VS-senaatscommissie Condoleezza Rice nog even tegen het licht. De democratische senator Barbara Boxer beschuldigde Rice ervan zichzelf tegen te spreken. Rice als voorvechtster van de oorlog in Irak, hing de theorie aan van de dreigende atoompaddestoel indien Saddam Hoessein op de presidentszetel bleef. Als toenmalig veiligheidsadviseur van president Bush hielp ze de publieke opinie en de militairen over de streep te trekken om de oorlog te beginnen. Toen duidelijk werd dat op Irakese bodem geen massavernietingstuig zou worden gevonden, ontkende Rice haar vroegere beweringen. ‘Dergelijke contradicties vormen een verontrustend patroon’, stelde senator Boxer.
Rice antwoordde, duidelijk van haar stuk gebracht: ‘Ik besef wat de inzet van de oorlog in Irak is en ik wil elke discussie voeren. Maar ik hoop dat u mijn integriteit niet in twijfel trekt en niet denkt dat ik een loopje met de waarheid neem.’ Waarheid is vast wel Rice’s drive, alleen over welke waarheid hebben we het? Meestal zijn er meerdere versies in omloop maar dringen die niet allemaal tot het gesloten circuit van de Amerikaanse overheid door. Tot dusver heeft Rice niet geprobeerd om heersende opvattingen i.v.m. veiligheid en wereldvrede eens in een ander perspectief te zetten. Rice’s nominatie werd bevestigd met 16 stemmen tegen 2; senatoren Kerry en Boxer zagen haar niet zitten.
De speech van Boxer

Geruststellend zou het zijn indien de machtigste diplomate ter wereld gekarakteriseerd zou worden door consistentie. Vooral omdat Rice haar mandaat van minister van buitenlandse zaken introduceert met een uitbreiding van de lijst van schurkenstaten. Niet dat de wereld om schurkenstaten verlegen zit. Zo is er bv de Aziatische oliestaat Oezbekistan die Rice in navolging van grote baas Bush liefdevol omarmt. Vrijheid en democratie moeten dus ook weer niet zo fanatiek worden uitgedragen. Overigens is het de vraag of de militaire kaart de enige is die kan worden getrokken.
Het nieuwe rapport van de Verenigde Naties over armoede en de millenniumdoelstellingen ziet het enigszins anders: het doorbreken van de kringloop van ontbering zou bijdragen aan de globale veiligheid in de wereld. Samenlevingen die elementaire voorzieningen als bv. drinkwater en medische basiszorgen missen en geen toekomstperspectief bieden, hebben meer kans om te destabiliseren, een risico dat over de wereld uitdeint. Hulporganisaties denken dan ook niet in termen van ‘war on terror’ maar dringen aan op een gedecideerde ‘war on poverty’.
Uitgebreid te lezen op Forum One

‘Je kindjes heel graag zien’ helpt om hen sterk te maken, opgewassen tegen de stress die leven met zich meebrengt. Het verhaal over het verband tussen koesteren en stressbestendigheid is vrij ingewikkeld, professor Van Houdenhove van de dienst Liaisonpsychiatrie van het Leuvens Universitair Ziekenhuis vertelde het aan de Campuskrant van de Alma Mater. Stress wordt meestal gezien als iets wat we liefst zoveel mogelijk vermijden terwijl we het lastig verschijnsel niet kunt missen. Stress is immers een nuttig verdedigingsmechanisme tegen bedreigende situaties, zegt Van Houdenhove. En bij die bedreigende situaties hoeven we ons niet altijd de meest dramatische gebeurtenissen voor te stellen. Je hebt bijvoorbeeld al stress nodig om ’s ochtends uit je bed te komen. Als de wekker rinkelt versnellen de stresshormonen het hartritme, doen ze de bloeddruk stijgen en maken glucose vrij uit de lever. Zo raken we gemotiveerd om een van de heerlijkste plekjes op aarde achter ons te laten. We hebben stress nodig om ‘stabiel te blijven doorheen verandering’. Maar bij sommige mensen slaat het stresssysteem bij wijze van spreken nooit af en hun lichaam reageert dan ook alsof het constant onder druk staat.

Anderen lijken zo rustig dat je er jaloers op wordt. In werkelijkheid gaan ze goed met stress om. Dat sterke stresssysteem danken ze gedeeltelijk aan genetische factoren. Maar er is meer: ontwikkelingsfactoren zijn minstens even belangrijk; mensen, dingen en situaties die de jonge kinderen omgeven dus. Alvast bij proefdieren, maar die leven dan ook in weinig complexe situaties, komen moeders op het voorplan. Een Canadees wetenschapper vond dat ratjes die veel door hun moeder gelikt werden, efficiënter werkende cortisolreceptoren hadden. Cortisol is het signaal voor actie en wordt aangemaakt in de bijnierschors, maar het zijn cellen in de hersenen die het hormoon moeten ontvangen en doorgeven aan het lichaam dat moet reageren. Het zijn hersencellen die de sterkte of kwetsbaarheid van het stresssysteem bepalen. Genetisch angstige apenjongen die werden grootgebracht door een niet angstige ‘adoptiemoeder' bleken ook sterker te staan dan hun aanleg zou laten vermoeden. Wat zich in de omgeving van het jonge kind afspeelt, en dus ook de vroege moeder-kindrelatie, bepaalt mee hoe de genetische aanleg zich ontplooit.

Het is precies honderd jaar geleden dat Marie Popelin de ‘Conseil National des femmes Belges’ oprichtte, uit pure verontwaardiging omdat ze als eerste vrouwelijk afgestudeerde juriste (ULB) niet als advocate kon werken. Er stond geen wet tussen haar en de balie maar het werd haar gewoon onmogelijk gemaakt. De ‘zaak Popelin’ werd in binnen- en buitenlandse pers behandeld en verhoogde het feministische bewustzijn. Van stemrecht of sociaal-economische gelijkheid was er nog geen sprake en Popelin besloot om er haar krachten aan te wijden. In 1892 werd ze medestichtster van de ‘Ligue Belge du droit des femmes’. Ze had contacten met leden van de regering en de Kamers en bereidde wetteksten voor. In 1905 slaagde Popelin er in de verschillende Belgische feministische strekkingen samen te brengen in de Conseil National des femmes Belges.
In 1912 organiseert ze haar laatste feministisch congres gewijd aan de juridische, economische en politieke situatie van de vrouw. Ze was ziek en uitgeput door haar vergeefse strijd toen ze op 5 juni 1913 stierf. Pas in 1922 viel de beslissing om vrouwen toe te laten tot het beroep van advocaat in België.

De Vrouwenraad wil in de eerste plaats vieren maar op de achtergrond zijn de schermutselingen zichtbaar. ‘Is de vrouwenstrijd nog nodig’, vragen vrouwen zich af. De Vrouwenraad vindt van wel en mengt zich in het maatschappelijk debat en zet zich in voor vrouwen in minder vrouwvriendelijke regio’s van onze aardbol.
Maar de dag in dag uit strijd die heel wat vrouwen voeren is onmiskenbaar naar het persoonlijke plan verschoven en gaat in de eerste plaats over de combinatie privé en job. De vraag hoeveel van je capaciteiten, tijd en energie je in je loopbaan moet/ kan/ wil investeren is er eentje die je zélf beantwoordt. Wie er helemaal wil voor gaan, vindt nog weinig structurele barrières op zijn weg. Volgens de statistische dienst van de Europese Commissie steeg de vrouwelijke tewerkstelling in België trouwens met 1,6 procent tot 53 procent, dat is precies het dubbele van de toename bij de mannen waarvan nu 67,9 procent werkt.
De doorsnee Belgische vrouw kan de morele steun van de Vrouwenraad dus missen wat niet wil zeggen dat de grote lijnen niet moeten worden bewaakt.
Meer over de Vrouwenraad en de feestelijkheden

Opleiding stoelmassage

De hele westerse wereld, en natuurlijk ook ons land, geeft gul geld om de desastreuze, materiële gevolgen van de tsunami’s te helpen herstellen. Machteloosheid blijkt geen kwade drijfveer om mensen tot solidariteit te bewegen. De verwoestende golven rolden op de Zuidoost Aziatische kusten toe, als gevolg van een aardbeving waarvoor enkel over elkaar schuivende platen in onze aardbol verantwoordelijk zijn. Maar de overmacht van de natuur moet toch enigszins worden gerelativeerd: wetenschappers getuigden inmiddels dat als de mens niets met de oorzaak van de ramp heeft te maken, hij wel een impact heeft op de omvang van haar gevolgen.

Mangrovewouden blijken de kustlijn een natuurlijke bescherming tegen vloedgolven te bieden omdat ze als buffer de aanstormende kracht opvangen. In de bosrijke streken Pichavaram en Muthupet aan de Indische zuidkust bijvoorbeeld was er op 26/12/04 minder menselijk leed en minder schade dan in streken waar de dichte mangrovewouden wel waren gekapt. Globaal gezien krimpen mangrove wouden van de tropische en subtropische gebieden ieder jaar in met 2 tot 8 procent. Wouden veranderen in woongebied voor een snel groeiende bevolking, de kusten worden geruimd voor toerisme en garnaalvisserij en het hout gaat naar de papierindustrie. De natuurlijke barrière sneuvelt: natuurelementen krijgen vrij spel en ook zonder grote rampen erodeert de kust en verzilten de koraalriffen. Kustbewoners verliezen een natuurlijke bron van timmerhout, voedsel en traditionele geneesmiddelen. De kappolitiek staat haaks op duurzame ontwikkeling en wordt aangestuurd door multinationale projecten. En neen, die vallen niet in de categorie natuurrampen. Uitgebreid te lezen op citymayors.com

‘Als er geen sociaal kantje aan zit, zie ik geen reden om er voor uit mijn bed te komen’, zegt Emma Harrison. Daarmee bewijst deze Britse zakenvrouw die 30 miljoen pond waard is, én moeder van vier kinderen, dat solidariteit best in zakelijk perspectief kan worden gezien. Pas lanceerde ze ‘Pearl Mountain’, een koffiemerk dat in de Waitrosewinkels wordt verkocht en waarvan per pakje 5 pence gaat naar een stichting die een school en medisch centrum inricht in de buurt van een Indische koffieplantage. De stichting kocht al een stroomgenerator zodat de school computerklassen kan organiseren.
Het publiek is gevoelig voor ‘sociaal rechtvaardige producten’, dat onderstreepte marketeer Kevin Roberts van Saatchi & Saatchi nog op het congres van de Stichting Marketing afgelopen december in Gent: ‘Merken kunnen het hart van de consument veroveren door te focussen op duurzame waarden als milieu-, sociaal en cultureel bewustzijn’. Het toenemend succes van de Fair Tradeproducten wijst in dezelfde richting.

A4E, ‘Action for Employment’ vormt eigenlijk de kern van Harrisons bezigheden, daarmee geeft ze opleiding aan ongeschoolden en gidst ze kleine ondernemingen. Samen met Anita Roddick heeft ze ook een project dat misbruikte vrouwen helpt bij het opstarten van een eigen zaakje.
Harrison is de managementgoeroe van de drie M’s: mentorship, marketing en mensen, ook al weet ze het zelf niet omdat het enkel in het Nederlands zo klinkt. Een goede mentor is onmisbaar om de zakelijke knepen te leren en heeft niets met ‘bemoederen/bevaderen’ te maken. Ze leerde van haar mentor dat ze zoveel mogelijk moest delegeren en een stap terug zetten opdat haar business zou kunnen groeien. Zelf is ze de mentor van veel starters, maar enkel op voorwaarde dat zij later aan anderen willen doorgeven wat ze van haar leerden. Bovendien weet ze dat geen enkel product zonder marketing kan en dat mensen het enige werkmiddel vormen dat in een bedrijf echt telt. Harrison dankt haar vader omdat hij haar stimuleerde steeds ‘haar plan te trekken’. Als kind knutselde ze een fiets in elkaar van oude onderdelen, alvast een voorafspiegeling van haar toekomst als ingenieur. Over het glazen plafond zegt ze dat vrouwen er beter omheen kunnen lopen dan er tegen aan te gaan: in een eigen zaak creëren ze zelf de werkomgeving en bepalen zij de doorgroeimogelijkheden.

De kunst van het uitpraten, is het een goede zaak voor een relatie? Als je het aan mannen vraagt, heeft het er weinig mee te maken. Tenminste, dat is de conclusie van een Israëlisch onderzoek van de universiteit van Haifa bij 197 koppels. Het handelde over de samenhang tussen emotionele expressiviteit en de perceptie van de kwaliteit van de relatie. We dachten het al en het werd nog maar eens bevestigd: vrouwen scoren hoger wat uitdrukking van de gevoelens betreft. Vrouwen vinden wel degelijk dat er een verband bestaat tussen die vaardigheid van béide partners en de kwaliteit van hun relatie. Volgens mannen verbetert of verslechtert de relatie niet naarmate de vrouw of de man meer of minder zijn gevoelens op het toneel brengt.