Hello Kitty is jarig! Ze heeft u beslist ook al een glimlach ontlokt want daarvoor is ze dertig jaar geleden, in november 1974, gecreëerd. Hello Kitty woont samen met haar familie in Londen, gaat er naar school zonder ooit af te studeren en houdt van lezen, muziek beluisteren en koekjes eten. Eigenlijk is ze van Japanse komaf: ze is het etalagekaraktertje van ‘Sanrio’, een nu internationaal bedrijf dat zichzelf ziet als gespecialiseerd in interpersoonlijke communicatie. De diverse karaktertjes waarvan Hello Kitty het grootst commerciële succes realiseert, worden afgebeeld of verwerkt in schoolspulletjes, accessoires of hebbedingetjes. Via die weg drukken ze de gevoelens van mensen uit. Als geschenkje of om jezelf mee te verwennen zeggen ze gewoon: ‘kijk eens hoe lief ik je vind…’

En net op het moment dat je denkt, wat moet zo’n schepseltje in deze ruwe wereld, grijpen de puzzelstukjes in elkaar. Hello Kitty en het moederhuis Sanrio gingen al in 1984 bij de tiende verjaardag van het poesje een partnerschap aan met het kinderfonds van de Verenigde Naties: Hello Kitty werd Unicef ambassadeur. Bij haar dertigste verjaardag doet ze aan positieve discriminatie: miljoenen meisjes in de ontwikkelde wereld zorgen ervoor dat Hello Kitty een luxeleventje kan leiden, op haar beurt doet Hello Kitty een donatie van minimum 150 000 dollar aan het Unicef fonds en stuurt ze een deel van de opbrengst van verjaardagsproducten naar datzelfde doel. Heel speciaal wil Sanrio mee scholingsprogramma’s voor meisjes financieren. Wereldwijd verlaten zowat 10 miljoen meer meisjes dan jongens vroegtijdig de school, dikwijls omdat ze ingezet worden voor de zorg van oudere familieleden of jongere kinderen. Omdat ze ongeschoold blijven zijn ze extra kwetsbaar voor armoede, geweld, mensenhandel en HIV/AIDS. 38 procent van alle kinderen die niet naar school mogen, woont in de Afrikaanse Sub Sahara en in Zuid- en Oost Azië. Een basisopleiding voor meisjes is het beste wapen tegen de genadeloze verspreiding van seksueel overdraagbare ziekten en tegen armoede en moet volgens Sanrio standaard in elk ontwikkelingsprogramma zitten.
Meer over het gebaar van het vriendelijke poesje

De tussenkomst van Hello Kitty is misschien wat frivool, de problematiek blijft schrijnend. Want in economisch perspectief kun je maar beter een man zijn, ondanks alle geboekte vooruitgang op vlak van emancipatie blijft dat zo. Zelfs in ontwikkelde landen waar de loonkloof tussen vrouwen en mannen nog steeds zo een 25 procent bedraagt. In zowel rijke als arme landen, van Bangladesh over Ivoorkust naar Denemarken en het Verenigd Koninkrijk, leven nog altijd zo een 20 tot 30 procent meer vrouwen dan mannen in armoede. Bij ons trok staatssecretaris voor duurzame ontwikkeling en sociale economie Els Van Weert n.a.v. Vrouwendag de aandacht op de vrouwelijke kant van de armoede: 59 procent van wie een leefloon krijgt is een vrouw. De sociale economie kan een hefboom vormen om meer vrouwen aan een job te helpen, meent Van Weert. In landen als India en Brazilië die stilaan uit hun onderontwikkelde status omhoog kruipen, delen de vrouwen amper in die evolutie. Meestal werken ze in de ‘informele sector’, wat staat voor slecht gestructureerde en nauwelijks gereguleerde arbeid in kleinhandel en thuiswerk. Wereldwijd besteden vrouwen gemiddeld 65 procent van hun tijd aan huishoudelijk werk of onbezoldigd werk in familieondernemingen. Van de mannelijke tijd gaat slechts 30 procent op aan voornoemde taken. Jonge meisjes blijven dus vaak weg van de schoolbanken. In Tsjaad, een land in de Sub Sahara, gaat slechts 4 procent van de meisjes naar school tegen 15 procent van de jongens. In buurland Niger zijn negen op tien vrouwen analfabeet, voor heel Afrika is dat 49 procent van de vrouwen tegen 31 procent van de mannen. In Azië valt een op drie vrouwen in die categorie, het dubbele van de mannen.
Bron: ‘State of Women in the World Atlas’ Oxfam academic 2003, samengesteld door Joni Seager

Schoonheid komt al zeer lang uit een potje; ook Romeinse vrouwen gebruikten een basiscrème en wel op basis van geraffineerde dierlijke vetten, een tinmengsel en zetmeel. Dat weten we nu zeker omdat archeologen in de overblijfselen van een Romeinse tempel in Londen een blikje vonden waarvan de inhoud 1800 jaar intact bleef.
Wetenschappers stelden de formule opnieuw samen en bekwamen een witte pasta die eenmaal opgesmeerd nog prettig aanvoelde ook. Het dierlijke vet, afkomstig van koeien of schapen, werd wel een beetje klef onder invloed van de lichaamstemperatuur maar het zetmeel zorgde voor een poederige toets. Zetmeel is ook vandaag nog een bestanddeel van cosmetica.
Het goedje was duidelijk meer dan een huisbereid preparaat en vormde een behoorlijk gesofisticeerd mengsel, stelden de wetenschappers vast. Ook al begrepen de Romeinen de chemische eigenschappen ervan niet helemaal, ze wisten heel goed welk effect de crème sorteerde.
De verzorgingscrème had evenwel één groot nadeel: het lood dat werd toegevoegd om de pasta een witte kleur te geven, leidde bij regelmatig gebruik langzaam maar zeker naar waanzin. De Romeinen waren er zich bovendien van bewust dat de vrouwen stilletjes gek werden door het product maar schoonheid was hen liever dan een helder brein.
Meer over de vondst

Iemand uit je geheugen laten wissen als hij niet meer in je hart past, het idee is misschien minder buitengewoon dan onrealistisch. Daarover gaat de film ’Eternal sunshine of the spotless mind’. Joel Barish en Clementine Kruczynski, uitstekend vertolkt door respectievelijk Jim Carrey en Kate Winslet, hadden een mooie maar blijkbaar soms wat pijnlijke verhouding. Clementine maakte er een impulsief en radicaal einde aan door Joel uit haar geheugen te laten wissen bij een daarin gespecialiseerd bedrijfje Lacuna inc. Als Joel dat verneemt, volgt hij haar voorbeeld omdat hij niet met zijn ontsteltenis erover kan leven. En dan wordt de film op basis van een scenario van Charlie Kaufman interessant voor wie geboeid is door het vraagstuk van het vergeten.

Het bedrijfje dat de wisoperatie uitvoert, draagt niet voor niets de naam ‘Lacuna’ of ‘leemte’. Want wissen betekent natuurlijk niet dat wat je eens had geen sporen nalaat, zelfs al ben je hem/haar zogenaamd vergeten.
‘Het geeft toch geen hersenbeschadiging?’ vraagt Joel wantrouwig aan de behandelende arts voor de ingreep. Die antwoordt geruststellend dat het neerkomt op een avondje flink doorzakken. Maar ‘in werkelijkheid’ beleeft Clementine na de ingreep een soort van depersonalisatie, ze voelt zich aangetast en ontredderd, ze is iets kwijt en haar bewustzijn klopt niet met wie ze onderhuids is. Joel begrijpt al tijdens de ingreep dat Clementine niet uit hem weg kan zonder dat er een stuk van hem mee gaat en dus weigert hij zijn geliefde los te laten.
Bovenop de uitbeelding van dit ongrijpbaar gegeven komt de vernuftigheid waarmee de verschillende belevingslagen zijn verweven: wat écht gebeurt, de interactie tussen de figuren in het hoofd van de personages, de flash backs en de lijnen die naar de toekomst worden uitgezet, vormen één verhaal.
Een voorsmaakje van de film van regisseur Michel Gondry

U tobt over een vraag waarop iemand anders waarschijnlijk het antwoord kent. Leuk zou het zijn mocht u die persoon ontmoeten, dat is het principe achter de ideeënveiling die bedrijfsconsulent Lucia M. Forsberg uitdokterde. De Zweedse juriste, uitgenodigd door Markant, kwam de veiling in Brussel demonstreren. En inderdaad, in geen tijd vlogen de vragen en mogelijke oplossingen tussen de deelnemende zakenvrouwen over en weer. Ieder is immers in zijn sector actief maar het spreekt vanzelf dat er bij zakendoen heel wat grensoverschrijdende vragen leven.
Netwerking is daarop het meest bekende antwoord. De veiling heeft de verdienste dat ze het samenspel van vraag en aanbod, dat altijd wel in zakenmiddens circuleert, structureert. Vragen kunnen overal over gaan: begeleiding bij praktische problemen, inhoudelijke kwesties, markten die moeten worden aangeboord... En natuurlijk is er geen enkele reden waarom het veilingprincipe tot zakenmensen zou moeten worden beperkt, iedereen kan in professionele, maatschappelijke of zelfs privé-kring het over-en-weer-spel opzetten. Aanwezigen, een hand- of een zaalvol, maakt niet uit, noteren hun vraag en coördinaten op een briefje, de briefjes worden verzameld en voorgelezen en het ‘spel’ is vertrokken. De enthousiaste Zweedse heeft wel een aantal belangrijke aanbevelingen: wees precies in wat je vraagt en verwacht ook een antwoord te vinden. Het is belangrijk om niet op te geven, een oplossing blijft soms even onderweg, maar met wat geduld komt ze naar u toe. En vooral, de deelnemers aan een veiling moeten open staan voor elkaar. Heus niet enkel omwille van de sociabiliteit, lacht Forsberg, maar om aan het eind van het verhaal meer geld te verdienen!

Openheid is een heikel punt, geeft Forsberg toe. Vaak zijn mensen bang om informatie door te spelen, houden ze hun ideeëndoos liefst in zichzelf gesloten. Toch is het belangrijk om gul te geven als je ook wil krijgen, weet Forsberg. In de nu al meer dan 150 veilingen die ze leidde, heeft ze ervaren dat de meest genereuze mensen zelf met de meeste antwoorden naar hun kantoor terugkeren. Het romantische idee dat bv. Sally Helgesen in ‘The Female Advantage’ verspreidt als zouden vrouwen graag informatie delen, moet Forsberg tegenspreken. Vrouwen zijn het niet gewend om te netwerken, werken dikwijls nogal geïsoleerd en zijn bang om veel los te laten, een voorwaarde nochtans om zelf iets op te steken.
Netwerken is een must benadrukt ze nogmaals, zelf schreef ze een ideeënboek voor netwerkers dat evenwel enkel in het Zweeds verscheen. Tijdgebrek vormt de belangrijkste blokkade, zeker bij vrouwen die het netwerken bijkomend op hun privé-leven voelen wegen. Maar vergeet niet: 'er is altijd wel iemand die iemand kent die iemand kent…' en die connecties moeten hun werk kunnen doen.
Naast Lucia M. Forsberg is niemand veilig, overtuigd als ze is dat er altijd wel iets is dat mensen om je heen met jou verbindt. Wat je zoekt, ligt dikwijls vlakbij maar alleen kom je daar niet altijd achter. Een mens is natuurlijk meer dan zijn werk alleen en dus mag het ook wel eens over iets anders gaan. Zo zat Forsberg in de trein van Gotheborg naar Uppsala naast een oude, verfomfaaide man. Hier wil ik beslist niks mee te maken hebben, dacht ze bij zichzelf tot ze aan haar nieuwsgierigheid toegaf en hem aansprak. Bleek hij een goede bekende te zijn geweest van haar eigen grootouders die zij nooit had gekend. Een hartverwarmende ontmoeting werd het. Een avontuurlijke geest helpt je met sprongen vooruit, vindt Forsberg. Als u denkt te teruggetrokken of verlegen te zijn om contacten te leggen, moet u zichzelf dringend trainen. Er gaat zoveel verloren voor wie in zijn eentje ronddwaalt, stelt ze.
Meer over Forsberg en het spelidee

Markant is een netwerk voor ondernemende vrouwen, per definitie vrouwen die leven op het scherp van het mes, tussen onderneming en dat andere, persoonlijke leven. Want een karakteristiek van vrouwen is dat ze misschien wel verschillende rollen spelen maar er toch steeds hun hele persoonlijkheid in investeren. Markant wil bijdragen aan het evenwicht tussen de eisen van het zakenleven en de verwachtingen van het eigen levensproject. ‘Stop bij jezelf’ is dan ook de noemer waaronder diverse specifieke netwerken worden aangeboden: met de focus op het zelfstandig ondernemen, het persoonlijke netwerken, beleggen, kunst en cultuur of lokale werking.
Rolmodellen spreken tot de verbeelding. Met de jaarlijkse uitreiking van de Womed Award bekroont Cezov, Centrum voor Zelfstandig Ondernemende Vrouwen, een vrouw die haar onderneming, gezin en maatschappelijke inzet tot een succesvol geheel maakt. De inschrijvingen daarvoor lopen nog tot december.
De context waarin vrouwen hun eigen zaak uitbouwen is op zijn zachtst gezegd niet optimaal, dat blijkt uit studies van Markant en de Europese projectgroep ‘Diane’ naar vrouwelijk ondernemerschap. Zelfstandig ondernemende vrouwen worstelen nog met het probleem combinatie van gezin en lange werktijden. Ook het onvolkomen sociale statuut van zelfstandigen houdt heel wat mensen van die arbeidsformule af. Markant is dan ook de spreekbuis naar de overheid en financieringsdiensten toe die mee een gunstig ondernemingsklimaat kunnen scheppen.
Meer informatie over netwerking, actieplannen en Womed Award
Een dossier over vrouwelijk ondernemen vindt u op www.6minutes.net/womanmatters/

Je hoeft echt niet het figuur van een Rubensmodel te hebben om aan de paskamervernedering te worden onderworpen. Vanaf maatje 40 wordt het al drummen in kledinglijnen die zijn ontworpen met Barbie voor ogen. Maar Barbie heeft haar beste tijd gehad, in de Verenigde Staten werden modepoppen geïntroduceerd die zowaar op een echt vrouwenlichaam lijken en de kledinglijnen volgen de trend. Gedaan dus met jezelf te moeten modelleren naar een plastic ideaalwezen.
Ontmoet de nieuwe modellen op Foxnews

Ons lichaam en onze huid worden door de vervuiling en ons jachtig leven zwaar op de proef gesteld. Dat willen we met cosmetica weer goed maken maar soms doen we onze huid die al heel wat schadelijke stoffen stockeerde er geen plezier mee. Toevoeging van syntheseproducten satureert en vermoeit de huid helemaal en dan reageert ze misschien met een flinke allergie of uitslag. Dat gebeurt gelukkig steeds minder vaak omdat de dermatologische tests uiterst strikt werden en de producten betrouwbaar maken. Toch hebben heel wat vrouwen een voorliefde voor natuurlijke cosmetica. Cosmetica op basis van planten heeft het voordeel dat ze geen gewenning geeft zodat de huid zich dankzij de nodige voedingstoffen voortdurend regenereert.

Honderd procent natuurlijk bestaat evenwel niet. De Franse dermatologie Michelle Alibert stelt dat cosmeticaproducenten niet om de geteste en gebrevetteerde actieve principes heen kunnen die voor een optimale tolerantie door de huid zorgen. Er zit altijd wel een fractie synthesebestanddeel in een product. Een natuurproduct gebruikt gewoon een minimum aan syntheseproducten. Bovendien zijn die laatste niet altijd de oorzaak van allergische reacties. Ook de natuur bevat giffen. Zo werd bijvoorbeeld duidelijk dat essentiële oliën die voor massages worden gebruikt zeer snel in de huid dringen, onderzoek wees uit dat na gebruik resten ervan in de urine zitten. Ook de natuur moet met mate worden ter hulp geroepen.