Deze week in 6minutes search & find: special privacy

Is het troostend om in Honfleur te sterven, onder een hemel die boven het estuarium van de Seine altijd een beetje meer oplicht dan boven Parijs? In 1988 schreef ze op een eindje papier haar eigen overlijdensbericht: ‘‘Sagan, Françoise. Debuteerde in 1954 met een dunne roman ‘Bonjour tristesse’, die een schandaal op wereldschaal werd. Haar verdwijnen, na een leven en een oeuvre, beide even aangenaam als snel afgedaan, werd enkel voor haar zelf een schandaal.’’
De schrijfster en haar woorden leken, naar verluidt, heel erg op elkaar. En dus mogen we aannemen dat het haar in haar laatste ogenblikken ook zo is vergaan. ‘De dood verliest veel van haar prestige als je haar zo dikwijls in de ogen kijkt’, zo zei Sagan. Al in 1957 werd ze na een auto-ongeluk klinisch dood verklaard, later onderging ze een operatie aan de pancreas en in 1986 verdedigde ze voor de rechtbank, waar ze wegens drugdelicten terecht stond, het recht op zelfvernietiging. Nu was Sagan, 69 jaar oud, het beu om zichzelf elegant te overleven.

Ondanks haar destructieve aanleg heeft de rebelse schrijfster, die niet altijd even subtiele zedenschetsen neerzette waarin le tout Paris zich wel moest herkennen, heel veel energie in haar leven gestopt. Want nooit vloog ze op thermiek. Sagan was de dochter van rijke industriëlen. Haar eerste roman schreef ze in een schoolschrift, nadat ze van school was weggestuurd, met de medewerking van Johnnie Walker en massa’s Chesterfield sigaretten. Met het boek introduceerde ze het idee dat een meisje haar maagdelijkheid kon verliezen, zomaar voor het plezier en zonder het vooruitzicht op een zwangerschap, een huwelijk of zelfs maar een straf. De roman van het toen 19-jarige burgermeisje baadde in een klimaat van verveling en cynisme, gevoelens van adolescenten die hen door volwassenen werden ontzegd. En voor haar boeken geldt dat de sfeer zoveel belangrijker is dan het eigenlijke verhaal dat meestal minimalistisch uitvalt. Geen wonder dat vader Quoirez zich even van zijn dochter distantieerde en haar vroeg een schuilnaam te kiezen. Het werd Sagan naar de Prince de Sagan uit ‘A la recherce du temps perdu’ van Proust.
Aan het eind van het jaar 1954 waren er 500.000 exemplaren van ‘Bonjour tristesse’ verkocht, was het boek in twintig talen vertaald en had het 11,5 kilogram persknipsels opgeleverd. Nobelprijswinnaar François Mauriac noemde haar ‘le charmant petit monstre’ en hekelde haar losbandigheid, ‘de rotte plek van haar tijd’ maar tegelijk bezweek hij voor haar literair talent.

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes woman matters?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

‘Haar gaven en haar succes’, zo begreep schrijver Marcel Jouhandeau, ‘stoten op een grond van zeldzame bescheidenheid.’ Aan die karakteristiek dankt ze de moeilijke plaats die ze in haar eigen leven inneemt. ‘…’Une sorte de colère contre moi-même et le douloureux gâchis que je faisais de ma vie commençait à m’envahir’, zoals ze het in ‘Un profil perdu’ uit 1974 beschrijft. Want behalve bij het schrijven, wat ze naar eigen zeggen bijzonder graag deed, ontvluchtte ze zichzelf voortdurend. Liefst in casino’s, drank, drugs en pleziertjes zonder perspectief en zonder scrupules. Al in 1988 rijft ze met gokken in één klap 80.000 FF binnen en koopt prompt ‘le Manoir du Breuil’ in Equemauville nabij Honfleur, een domein van 8 hectaren waar ze altijd troost vond. Haar romans noemde ze ‘bluettes’, kleine geschriftjes, waar ze zich alvast niet zelf aan optrok. Ze schreef dunne boekjes om haar lezers niet te vervelen, zo zei ze zelf. En toch beleefden ze een gigantisch succes, de confronterende en nihilistische portretten sloegen aan bij een groot publiek. Hoewel ze de ‘beau monde’ bijzonder sensitief heeft geobserveerd en even genadeloos weergaf. Hun gesteven kapsels, hun stereotype glimlach, hun onbetrouwbare blikken, alles werd in de weegschaal van de authenticiteit gelegd en te licht bevonden. Sensueel schreef ze ook, zodat je als lezer in haar huid zit als een verliefdheid haar bekruipt.
Helaas is Françoise Sagan het nu dode bewijs dat mensen en hun verhoudingen niet tot het uiterste mogen worden ontrafeld omdat dan geen leven meer mogelijk is.

Er wordt werk van ons gemaakt! En wel hierom: vrouwen nemen 80 procent van de aankoopbeslissingen en besteden de helft meer dan mannen, dat beweren vrouwen achter Femail Marketing, een Brits vrouwelijk reclamebureau.
Naargelang de reclameboodschap mikken advertenties steeds op een van vijf vrouwentypes: de ideale mama, de oma, de modepop, de carrièrevrouw of de schoonheidskoninginnen. Maar vrouwen zijn niet het een of het ander, ze zijn stuk voor stuk een hoogst-individuele mix van een aantal van die componenten en tal van andere.
Omdat de helft van de vrouwen het beeld dat de reclamewereld van ons ophangt haat, laat staan dat echte vrouwen er zich mee identificeren, gaan reclamemensen en marketeers nadenken over hoe ze dan wél moeten worden aangesproken. Het eerste marketingcongres dat helemaal aan de vrouwelijke doelgroep wordt gewijd krijgt de titel ‘Rethink Pink’ mee en wil komaf maken met de rozige, eendimensionele voorstelling van vrouwen.

Lynn Peril is dol op boeken, speelgoed en parafernalia uit de jaren vijftig. Ze verzamelt verwoed het rozige spul en voert ons meteen terug naar de tijd waaruit, volgens haar, de huidige clichés over vrouwen stammen. ‘Vrouwen zijn gemaakt van suikergoed, moeten altijd lief en attent zijn voor hun man en kinderen’. In 2002 schreef ze ‘Pink Think, Becoming a women in many uneasy lessons’, een grappig en degelijk becommentarieerde catalogus van adviezen en artefacten die de mythe vrouw hielpen samenstellen. Uit ‘nostalgie’ of omdat u de echte sfeer van voorgekauwde vrouwelijkheid hebt gemist: op haar site ‘Mystery Date’ kunt u zich helemaal onderdompelen in de tijdsgeest van de jaren vijftig.
Mystery Date

‘Rethink Pink’ wil echter uitzoeken hoe vrouwen in hun complexiteit en vooral individualiteit kunnen worden benaderd. Vrouwelijke waarden zijn niet langer gemarginaliseerd maar spelen een rol in het hart van de zakenwereld, stelt het marketingbureau Breaking Trends. Ook Jonathan Mildenhall, directeur van het reclamebureau TBWA dat campagnes maakt voor Labour, Wonderbra en Whiskas, meent dat de stereotypes in de reclame moeten worden losgelaten omdat ze advertenties een hopeloos verouderd aspect geven. Reclame staat haaks op televisiebeelden en magazines die reële vrouwen laten zien waaraan het publiek zich dan ook verwant voelen. Waarom houden mannelijke reclamemakers er dan toch zo aan vast? Volgens Mildenhall zien ze aan de doelgroep vrouwen het kaartje ‘voorzichtig behandelen’ hangen en denken met het hanteren van de stereotypes op veilig te spelen.
Glenda Stone van Aurore, een consultancybureau dat werk, bestedings- en investeringspatroon van vrouwen onderzoekt, gelooft niet in een androgyne wereld waarin vrouwen en mannen nu op dezelfde manier moeten worden aangesproken. Om te profiteren van de stijgende koopkracht van vrouwen moeten ze in hun eigenheid worden benaderd, meent Stone. Een sterk zakelijk perspectief als we Femail Marketing mogen geloven: ‘Vrouwen kopen geen merken, ze verbinden zich er mee’. Rethink Pink wordt gesponsord door o.m. Cosmopolitan en heeft plaats in Londen op 13 oktober e.k.
Meer over het nieuw gedachtegoed van marketeers