Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes woman matters?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

‘You’ve got mail’, een Amerikaanse romantische komedie, alweer uit 1998 met Tom Hanks en Meg Ryan: twee concurrerende boekverkopers schrijven elkaar via e-mail zonder hun identiteit te onthullen. Die verraadt zich uiteindelijk toch en een absoluut onmogelijke liefde voltrekt zich ondanks alles; de twee legden hun zieltjes helemaal bloot en die bleken zo mooi te harmoniëren dat ze onmisbaar werden voor elkaar.
Inmiddels stikt het online van dating bureaus die minder geïnspireerde individuen hun bemiddeling aanbieden. Een ervan met de nogal melige naam eHarmony beweert dat zijn ‘technologie’ succes zaait. Wie het bureau inschakelt krijgt 436 vragen voorgelegd; die peilen naar persoonlijkheidskenmerken, naar dat waar mensen in geloven, hun waarden, hun vaardigheden en hun emotionele gezondheid. Klinisch psycholoog en oprichter van eHarmony, dr. Warren, distilleert daaruit 29 criteria die belangrijk zijn voor een stevige relatie en dan wordt ‘een goede match’ aangeboden. Het bureau kan trouwens een studie voorleggen die aantoont dat via hun bemiddeling en op basis van het gepatenteerde compabitibiliteit-meetsysteem gevormde koppels meer kans op slagen hebben dan wie elkaar op een andere manier in de armen loopt. Maar wat heet ‘slagen’ voor een bureau dat net zijn vierde verjaardag beleefde? Toch maar het zekere voor het onzekere nemen, denkt men bij eHarmony en dus biedt men nu ook ‘technologie’ aan om de relatie op de been te houden, lessen waarin bestaande koppels kunnen leren wat goed en fout zit in hun relatie en hoe ze dat kunnen bijspijkeren.

Wat bij ons blijft hangen, zijn die 436 vragen. Het is een uitvoerige poging om liefde te objectiveren en te ontdoen van die lastige onvoorspelbare trekjes. Loffelijk is ze ook, zoals ze mensen 436 keer confronteert met zichzelf en de vraag waarom, 436 maal verplicht tot overwegingen en bespiegelingen over liefde en leven. Halen bedenkingen het op intuïtie is dan de vraag. De aanpak is in ieder geval veruit te verkiezen boven de – ook objectieve - methode Buddenbrook. Die 19de eeuwse koopmansfamilie zoals ze door Nobelprijswinnaar Thomas Mann werd geportretteerd, voor wie een huwelijk vooral een manier was om via de bruidschat het kapitaal van de firma te verruimen.
Voor de Amerikaanse antropologe dr. Helen Fisher lijdt het dan weer geen twijfel dat liefde pure chemie is. In haar laatste boek ‘Why we love, The nature and chemistry of romantic love’ kijkt ze letterlijk in het brein en herleidt liefde tot dopamine.

Fisher maakte hersenscans van mensen die dolverliefd waren. Een keer hield ze hen een foto van hun geliefde voor, de tweede keer die van een neutraal persoon. Maar ze moest wel een manier bedenken om op dat moment de geliefde uit de gedachten van de proefpersonen weg te cijferen. Iets wat ze letterlijk nam: om hun brein te neutraliseren liet ze hen 8421 telkens met zeven verminderen totdat het brein was schoongewassen van alle emotie. Fisher zag dat wanneer de proefpersonen aan de geliefde persoon dachten twee ‘primitieve’ hersenzones actief werden die beide te maken hebben met het ‘beloningssysteem’. Mensen spitsen zich met grote aandacht op één ding toe: de aandacht trekken van de geliefde. Verliefde mensen denken obsessief aan die ene persoon. Dopamine, een krachtige stimulans in de hersenen, geeft hen een enorme energie om er achteraan te gaan. Voor Fisher speelt de stof een centrale rol in de romantische liefde, ze besluit hieruit dat wat wij als een gevoel ervaren een drift is, even krachtig en onvermijdelijk als de drijfveer honger. Volgens Fisher verloopt liefde in drie stappen en die hebben natuurlijk alles met het voortbestaan van onze soort te maken. Om te beginnen is er de lust die ons de prikkel geeft om op jacht te gaan. De romantische liefde vormt de tweede fase, de dopamine schiet dan in het rond, de verliefde focust één enkel individu, diegene die zij/hij uitkiest om een kind mee te hebben. In de derde fase bedaart de romantische liefde tot gehechtheid die in ieder geval lang genoeg moet duren om het kind samen groot te brengen. Het dopamine-gehalte en het passionele gevoel vallen terug omdat het er allemaal wat rustiger aan toe moet gaan in het belang van het kind. En ook omdat geen mens zo lang over zijn toeren kan draaien zonder in een gekkenhuis te belanden, stelt Fisher nuchter vast.

Als ze romantisch verliefd zijn, zijn mensen emotioneel monogaam, stelt Fisher, maar niet per se seksueel monogaam. De natuur haalt dus een misplaatste grap met ons uit, vindt ze. Hoe dan ook, waarom toch dié ene, is een vraag die we ons af en toe allemaal stellen. Toeval, nabijheid, timing zijn belangrijke elementen, maar voor alles moet het uitverkoren individu in onze ‘liefdeskaart’ passen. We groeien op met een vloed van ervaringen die onze romantische keuzes boetseren, onze modellen gaan op een bepaalde manier om met humor, gevoelens, kunst, samenleving, gezag, waarden en overtuigingen. Onbewust hanteren we die catalogus als we mensen taxeren en vroeg of laat vinden we iemand die – eventueel subtiel - in het plaatje past. Dat is het punt waar Fisher, eHarmony en zelfs de Buddenbrooks elkaar vinden. We cirkelen rond mensen die op ons lijken. eHarmony helpt de liefdeskaart uittekenen: wie zoekt wie, de Buddenbrooks kijken rond naar deugdelijke families met een nog deugdelijker kapitaal en Fisher stelt dat de interactie met gelijkgestemden de dopamine in actie brengt met het gekende ‘gevoel’ tot gevolg. Conclusie: voor de romantische toets in het verhaal zorgt u beter zelf!

Vrouwen hebben dezelfde ambities om door te stoten tot de top, dat blijkt uit een nieuwe studie van Catalyst, het Amerikaans onafhankelijk onderzoeks- en consultancy bureau rond vrouwelijke professionele kansen. De studie vormt een antwoord op de overdosis aandacht die enkele vrouwelijke professionelen kregen die hun succesvolle carrières eraan gaven. Vrouwen die aan de CEO rapporteren hebben dezelfde ambitie als mannelijke collega’s van hetzelfde niveau om ooit de directiezetel te bemachtigen waarbij er geen verschil is tussen vrouwen mét en vrouwen zonder kinderen.
Behalve de ambitie delen vrouwelijke en mannelijke senior managers ook dezelfde strategie: de prestatieverwachtingen overschrijden, succesvol leiding geven, functies met grote visibiliteit opzoeken en deskundigheid ten toon spreiden.

Ze vinden dezelfde obstakels op hun weg: moeilijkheden met het afstemmen op de norm van de organisatie en een gebrek aan betekenisvolle ervaring in lijn en algemeen management. Vrouwen botsen bovendien op gender gebonden stereotypen, uitsluiting van informele netwerken, gebrek aan rolmodellen en zelfs een vijandige bedrijfscultuur.
Het Catalyst-rapport stelt ook vast dat vrouwen en mannen even hard worstelen met de balans tussen werk en privé-leven: voor 51 procent van de vrouwen en 43 procent van de mannen gaat het om een moeizaam evenwicht. Beide streven naar flexibiliteit wat niet belet dat 75 procent van beide seksen grote jobsatisfactie ervaren.
Catalystwomen