Mensen die de gave moeten missen, kunnen 'leren' om gelukkig te zijn. Geluk kan ook worden gedefinieerd als een biologische realiteit, als mensen gelukkig of ongelukkig zijn worden bepaalde zones in de hersenen actief. Volgens de Franse psychiater François Lelord komt het er op aan om te ontsnappen aan het dictaat van het limbisch systeem. Dat hersendeel zorgt voor imitatiegedrag waardoor men achter een model aanloopt. Integendeel moet men het paradijs van de neo-corticale zone binnengaan, de regio van de ontdekking maar ook de aanvaarding van dingen die niet kunnen worden veranderd én van de eigenliefde.
Geluk is een strikt persoonlijke demarche die per definitie voor iedereen verschillend is. Het is echter niet makkelijk zich te onttrekken aan de overweldigende invloed die de media op het denken hebben. De niet aflatende stroom van modellen trekt een geijkt patroon doorheen de samenleving. Het is voor individuen dan ook niet eenvoudig om zich daarvan los te denken en hun eigen drijfveren bloot te leggen. Als we ons conformeren dénken we dat we doen wat we graag doen. Maar het voortdurend vergelijken, laat de indruk na dat we altijd even te kort schieten. Echt gelukkige mensen hebben voor zichzelf uitgestippeld wat ze willen en niet wensen. Hun objectieven tekenen zich helder af en aan de anderen laten ze zich niet zoveel gelegen.

Depressie is weggelegd voor Westerse middenklasse vrouwen, de anderen zouden te arm zijn om depressief te worden. Niets is minder waar, andere culturen hebben er gewoon andere woorden voor, depressie heet dan bijvoorbeeld 'een zwaar hart hebben'. Een studie over depressie en angst in Pakistan die in 'The British Medical Journal' verscheen, zegt dat meer dan de helft van alle Pakistaanse vrouwen depressie of angst vertoont en een derde van alle mannen. Teveel kinderen, te weinig geld en twisten met de echtgenoten zouden daarvan de schuldigen zijn. In Groot-Brittannië wordt depressie officieus als een te verwachten ervaring in een vrouwenleven geschoven, ergens tussen het krijgen van kinderen en zorgen voor bejaarde ouders of scheiding in. Statistieken laten zien dat één op vier vrouwen vroeg of laat wel eens depressief wordt maar een recent onderzoek bracht dan weer aan het licht dat meer dan de helft van alle Britse vrouwen ooit al antidepressiva nam. Acht op tien artsen geeft toe meer van die pillen voor te schrijven dan geoorloofd. Mind, een Britse instelling voor geestelijke gezondheidszorg vreest dat cognitieve gedragstherapie, de Rolls-Royce onder de behandelingen, te duur is en het daarom tegen de pillenindustrie moet afleggen. Nochtans is de gesprekstherapie effectief tegen negatieve gedachten over zichzelf die mensen dikwijls de depressie inslepen. Mensen wordt geleerd hoe ze anders over zichzelf moeten gaan denken en hoe ze hun eigen therapeut kunnen worden.

Of vrouwen meer dan mannen met depressie te maken hebben, is nog maar de vraag. Als ze er meer over klagen en gerichter hulp zoeken, is dat omdat ze meer vertrouwd zijn met de arts en omdat ze het jargon beheersen. Mannen voelen zich onwennig en ontkennen vaker hun negatieve gevoelens of grijpen naar de fles. Psychiater John Birtchnell van het Londens instituut voor psychiatrie zegt over het toenemend aantal depressies: 'Mensen vergeten dat depressief zijn bij het menszijn hoort. Het is normaal om gevoelens te hebben, die zitten nu eenmaal in onze hersenen.' Er van wegvluchten is dus weggaan van onszelf.
Uit onderzoek blijkt dat depressie zich tegen 2020 zal aftekenen als de tweede grootste bedreiging, na hartkwalen, voor de volksgezondheid. Margaret Hodge, staatssecretaris voor kinderen binnen het departement onderwijs, stelt daarom voor om kinderen op school systematisch psychologische begeleiding te geven. De school is volgens haar de plaats om mensen de vaardigheden bij te brengen die ze nodig hebben om het leven aan te kunnen. Een multidisciplinair team kan de kinderen begeleiden zodat de leraren zich weer op hun onderwijstaken kunnen concentreren.
Opvoedkundigen vinden dat de school geen sociaal werk moet doen en Frank Furedi, sociologieprofessor aan de universiteit van Kent en auteur van 'Therapy Culture' vraagt zich af hoe ver men wil ingrijpen in het leven van jongeren. Steeds meer aspecten van mensenlevens worden in handen van professionals gelegd en de persoonlijke verantwoordelijkheid teruggeschroefd.

Er zijn mannen die durven beweren dat vrouwen hen afhouden van de huishoudelijke taken, dat vrouwen de strenge poortwachters zijn van hun domein. Maar als hen zelf gevraagd wordt waar ze een handje willen toesteken, pikken ze er mooi de leukste klusjes uit. Dat blijkt uit een peiling eind maart bij vijfhonderd representatieve Franse mannen ouder dan achttien die verscheen in de bijlage van de Franse krant 'Le Figaro'. Volgens 'madame Figaro' willen mannen nochtans scoren bij hun partner: bij 58 procent van de mannen die jonger zijn dan 35 komt de liefde op de eerste plaats, voor het werk en voor de kinderen. Bij mannen die de kaap van de 35 rondden, schuiven de kinderen door naar de eerste plaats, voor het koppel en voor het werk. Als het er op aan komt de kinderen naar school te brengen of naar sport- of andere activiteiten, halen die 35 plussers lagere cijfers dan de jongeren: bijna 80 procent tegen goed 50 procent. De tafel dekken en een kleine hap klaarmaken ziet 70 procent van alle mannen wel zitten. De stofzuiger blijft bij een op twee mannen in zijn hoekje en bij de strijkplank wil slechts een kwart van de mannen gezien zijn.

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes woman matters?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

Alle westerse landen, en zeker ook België, leven op grote voet, een te grote voet als de ecologische maat wordt genomen. De ecologische voetafdruk wordt uitgedrukt in hectaren die nodig zijn om in de behoeften van één individu te voorzien. Maar zoals de mens zich nu gedraagt lijkt de voetafdruk meer op het vernielende spoor dat de mens door het natuurlijk milieu trekt, via het gebruik van onhernieuwbare grondstoffen en het dumpen van afval die de aarde niet kan absorberen. We hebben met zijn allen de draagkracht van de natuur overschreden ergens eind van de jaren zeventig. In 'Footprint of Nations 2004', een rapport van Redefining Progress staat beschreven hoe de voetafdruk almaar uitdeinde tot 13,2 miljard hectares of een stijging met 147 miljoen hectaren tussen 1999 en 2000. Het verband tussen de voetafdruk en niet duurzame consumptie van hogere inkomensgroepen is duidelijk. De Verenigde Staten laten nu de grootste voetafdruk per hoofd opmeten: liefst 9,50 hectare per persoon.

In West-Europa heeft het rijke Noorwegen de grootste impact en Italië de kleinste met respectievelijk 8,17 en 3,26 hectare. Nederland dat met 3,80 hectare ver beneden het West-Europees gemiddelde blijft, realiseerde bovendien een daling met 2,5 procent. België scoort beroerd: met bijna 6,5 hectare per hoofd liet het een stijging optekenen van meer dan 5 procent, alleen Zweden zorgde voor nog meer uitbreiding van de voetafdruk.
Het rapport stelt dat het gigantisch verbruik van fossiele brandstof en de veeteelt de grootste inbreuken op een duurzame economie vertegenwoordigen. Een duurzame voetafdruk zou neerkomen op 1,88 hectare per persoon. Dat daartoe de consumptie in rijke landen heel wat zou moeten worden teruggeschroefd is duidelijk. Maar even goed dient gestreefd te worden naar meer milieuvriendelijke technologie en moeten ontwikkelingslanden erin slagen om hun bevolkingsaangroei in te dammen.
Meer

In Nederland wordt in april alweer de maand van de filosofie gevierd met als thema 'idolen'. Een raak gekozen thema, nu onze samenleving wemelt van de idolen. De filosofie maakt van denkers met een coherent stelsel ideeën en redeneringen haar idolen, iets wat niet altijd verwacht wordt van mensen die om een of andere reden niet meer uit de media zijn weg te branden.
Connie Palmen schrijft het gelegenheidsessay 'Iets wat niet bloeden kan', over de moorden op idolen als John Lennen, Pim Fortuyn... De titel slaat hierop dat de moordenaars eerder ideeën of beelden willen vermoorden dan wel mensen. Palmen overhandigt het werk plechtig aan de cabaretier Paul De Leeuw die volgens haar tegelijk deel uit maakt van het medium televisie en het toch bespeelt, erin zit en het bekritiseert. De auteur studeerde zelf Nederlandse Letteren en filosofie. Haar doctoraalscriptie filosofie lag, toevallig, al in de lijn van het thema 'Idolen' en kreeg de intrigerende titel mee 'Niemand zijn is onverdraaglijk, iemand zijn is gevaarlijk' of 'Het weerzinwekkende lot van de oude filosoof Socrates', de Griek die bestraft werd voor zijn zoektocht zonder toegevingen naar de waarheid.
Filosofie Magazine

De Joodse filosofe Hannah Arendt (1906-1975) publiceerde over de verderfelijke politieke 'idolen' Hitler en Stalin. In haar eerste belangrijke werk uit 1951 over totalitarisme beschrijft ze de voedingsbodem voor het nazisme en het stalinisme. De beide regimes vormden volgens haar een breuk met historische precedenten. Ze gebruikten terreur niet als strategie om een doel te bereiken maar als doel op zich. Terreur tegen Joden, denkers, kunstenaars en andersdenkenden moest bepaalde hogere wetten helpen installeren. Het nazisme vond dat de overmacht van een 'geselecteerd' volk op 'gedegenereerde' rassen gerechtvaardigd was volgens een natuurwet, de klassenloze maatschappij beantwoordde volgens het stalinisme aan een historische wet.
Volgens Arendt konden deze ideologieën de bevolking massaal in het gelid brengen omdat de samenlevingsorde geërodeerd was door de eerste wereldoorlog en de depressie van de jaren '30. In die sfeer verloren de politieke instellingen hun legitimiteit, de principes van goed burgerschap gingen teloor en de overeenstemming op basis van overleg als kern van de democratie werd uitgehold. In die context ging het samenlevingsmodel verloren waarin burgers hun uniciteit en vrijheid konden bewaren, een conditie die Arendt 'pluralisme' noemde.