Het ondernemingsklimaat in ons land is druilerig, om meerdere redenen wil de overheid de barometer op zon. Eén ervan is natuurlijk dat zelfstandige bedrijven banen creëren. Natuurlijk wordt er ook richting vrouwen gekeken: één op drie ondernemers is een vrouw of 229.580 vrouwen op een totale populatie van 788.073 zelfstandigen. Ter vergelijking, bij elke tien werknemers zijn er vier vrouwen en zes mannen. Het aandeel van zelfstandige vrouwen in het totaal is ook groter dan de 19 procent vrouwelijke managers op het totaal aantal leidinggevenden in dienstverband in de Belgische bedrijven. Vrouwen maken trouwens een inhaalbeweging. De 19.408 vrouwelijke starters zijn goed voor 37,68 procent van de 51.510 nieuwe bedrijven. Daarmee situeren Belgische ondernemende vrouwen zich boven het gemiddelde in OESO landen want daar maken vrouwen slechts 28 procent van de starters uit. Zelfstandig werkende vrouwen zijn vooral terug te vinden in de handel (32 procent), de vrije beroepen (37,96 procent) en de diensten (39,82 procent).
Bron: Voorstel van resolutie ter ondersteuning van vrouwelijk ondernemerschap van Sabine de Bethune (CD&V) december 2002/ prof. Mieke Van Haegendoren op de conferentie 'Vrouwen & Ondernemen' ingericht door o.m. Cezov, Markant, Equal.

Zaak is om uit te zoeken waarom niet één op twee zelfstandigen een vrouw is. In bepaalde vrije beroepen is dat wél het geval, de helft van paramedici, advocaten, apothekers en artsen zijn vrouwen.
Verenigen voor vrouwelijke ondernemers als Markant en de Federatie van Vrouwelijke Ondernemers in België signaleren pijnpunten op het vlak van financiering, het sociaal statuut, informatie over zelfstandig ondernemerschap, het netwerken van vrouwelijke ondernemers en natuurlijk de combinatie met het gezin. Maar vrouwen die het temperament hebben, laten zich niet stoppen. Interieurarchitecte Karin Zoons en winnares van de Womed Award 2002 stelt: ,,Ik tel mijn werkuren niet, ik vul mijn dag gewoon anders in zodat ik toch aan mijn gezin toekom. Ambitie is geen vies woord, ik heb gewoon de passie om mijn werk goed te doen.'' Waarmee ze de eigenheid van heel wat vrouwenbedrijven typeert: vrouwelijke zaakvoerders willen hun bedrijf niet per se uitbreiden, maar wat de excellentie van hun werk betreft, dulden ze geen toegevingen. Ook de tijd die ze met hun gezin doorbrengen willen ze vrijwaren.
Inspiratie, feiten en getuigenissen in een dossier 'Zelfstandig ondernemende vrouwen' op www.6minutes.net/womanmatters

Vrouwen blijken de kampioenen te zijn op gebied van ‘messaging’ of alles wat met online boodschappen te maken heeft. Dat blijkt uit een recent onderzoek van Siemens Mobile over de slaagkansen van UMTS, (Universal Mobile Telecommunications System) de opvolger van het huidige GSM- netwerk. UMTS moet de beperkingen op vlak van snelheid en capaciteit van het huidige gsm-netwerk doorbreken. Nieuwe toepassingen worden dan mogelijk, MMS (Multimedia Messaging Service), de picturale opvolger van het razend populaire sms, mobiel e-mail en internet, mobiele videoconferencing en zo meer. Het onderzoek bij 3.000 consumenten in Duitsland, Frankrijk en Engeland wijst uit dat evenveel vrouwen als mannen over een mobieltje beschikken, vrouwen zenden meer sms'jes dan mannen. Ze zijn ook duidelijk meer geïnteresseerd in het verzenden van foto's en video's via hun mobiele telefoon dan mannen. Of het gaat om fotootjes van de kinderen of van nieuwe veroveringen, daarover brengt het onderzoek geen klaarheid. Voor mannen is technologie een gevoelsonderwerp, voor vrouwen veeleer een functioneel gegeven.
Bij de aankoop van nieuwe mobiele telefoons gaan vrouwen heel wat rationeler te werk dan mannen. Voor hen telt het praktische nut. Logisch dus dat vrouwen een belangrijke rol zullen spelen in de doorbraak van de nieuwe diensten op het mobiele netwerk van de derde generatie, zoals UMTS ook wordt genoemd. Volgens Siemens Mobile dienen de massale doorbraak en de daarbij horende nieuwe communicatiemogelijkheden zich aan in 2005.

Wie tijdens de komende kerstvakantie met zijn creativiteit geen blijf weet kan nog snel, snel deelnemen aan de Ada Mascottewedstrijd. 31 december 2003 is de definitieve datum waarop alle ontwerpen moeten zijn ingediend. ADA sensibiliseert en informeert vrouwen over jobs in de sector informatica en ICT (Information and Communication Technologies) en geeft opleidingen. Het is een partnership van verschillende opleidingsinstanties waaronder Atel, @ron en Interface 3 en werd genaamd naar de eerste vrouwelijke programmeur Ada Lovelace. ADA werd geboren uit de vaststelling dat vrouwen in de informaticasector sterk zijn ondervertegenwoordigd. De vereniging wil zich nu laten vertegenwoordigen door een figuur, al dan niet menselijk, waarmee ze zich kan identificeren. De gezochte mascotte dient iedere stereotiepe connotatie te vermijden. Alhoewel Ada kreunt dat zij het beu is om virtueel te zijn en er van droomt een lichaam en een gezicht te hebben, moet het ontwerp bij voorkeur ingediend worden in een digitale vorm (formaten: TIFF, Photoshop, QuickTime, PNG, JPEG, GIF), toch zal een ontwerp op papier ook als reglementair worden beschouwd. Meer informatie en het volledige wedstrijdreglement: http://www.ada-online.be/mascottenl.htm

Gedimd daglicht, goud dat niet goud genoeg kan zijn, ijle kersttonen, het programmeert ons collectief bewustzijn op collectieve innigheid en op wensen natuurlijk. Wat kan woman matters u wensen, 'what does really matter to you and me?'
We sluiten ons graag aan bij de wensen voor een goede gezondheid, vrede en een liefdevol en harmonieus samenleven met wie u omgeeft. Wensen die deze dagen overvloedig over ons heen komen, waarbij we alvast voor de twee eerste issues grotendeels op een goed gesternte moeten vertrouwen.

We wensen bovendien dat u gloedvolle, schitterende feesten beleeft maar we hebben ook een heel speciale gedachte, alleen voor u (voor één keer laten we de wereld en omstreken er buiten). Omdat een vrouw meestal tevreden is als ze met de tijd rond komt, als alle stukjes van de puzzel op hun plaats vallen, terwijl ze zichzelf ongemerkt ontglipt. We wensen dat u zo nu en dan, met zekere regelmaat, even met uzelf mag samen zitten. Om iets te doen of juist niets te doen voor uzelf en met uzelf. Om los te komen van verwachtingen die oorverdovend langs suizen, van de ochtend tot de avond. We wensen u momenten van intense kalmte toe, in de luwte naast de drukke dagelijksheid. Een open plek voor een persoonlijke ontdekking of ontmoeting, een zinsnede uit een boek, een boogstreek van een viool... Dat de tint en het timbre van het alleenzijn u herinneren aan uzelf, dat u de dichterlijkheid van uw eigen bestaan kunt zien.

Elke vrouw is een 'assistant', zoniet van iemand anders dan in ieder geval van zichzelf. De 'assistant' heeft een job waarin ze heel veel moet geven, voortdurend dient mee te denken en creatieve oplossingen uit haar mouw schudt. De site van de assistantclub vormt dan ook een mooie aanvulling. Het is een unieke plaats waar voor de assistant wordt gedacht, gezocht en gedroomd.
Een blik op het politieke en economische nieuws werpen, nog voor lunchtijd een restaurant reserveren, een relatiegeschenk uitzoeken of een verrassing voor uzelf, een seminarie-oord contacteren, een e-card sturen of langs feestjurken dwalen, dat en veel meer kan vanuit één en hetzelfde oogpunt.
Assistant Club

'Senior: latijn 'de oudere' bn wordt achter een naam gezet, iemand die behoort tot de oudere generatie', zegt Van Dale. Over de huidige connotatie van 'vrolijke profiteur in de franje van de samenleving' zwijgt de betekenisdeskundige in alle talen evenals over ons aller perspectief om heel lang 'de oudere' of 'de oudere generatie' te zijn. Immers, als we met een gemiddelde levensverwachting van 82 jaar met 50 tot senior worden uitgeroepen, zijn we een flink deel van ons leven 'de oudere'. Moeten we per se in compartimentjes worden gestopt dan is dit wel een ontnuchterend argument om de seniorleeftijd wat door te schuiven, nu overvalt ze mensen als de aankondiging van de sint in volle nazomer.
In afwachting daarvan zijn de resultaten van het onderzoek van het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen (HIG) geldig. Cursisten van de module seniorenconsulentenvorming deden er diepte-interviews bij zestig mensen van 50 tot 65 jaar. Pensionering op een zelfgekozen tijdsstip maakt mensen naar eigen zeggen vrij en blij. Voor alle duidelijkheid: na zijn 55ste werkt nog slechts één op vier werknemers tegen één op twee zelfstandigen die na hun 60 ste nog aan de slag zijn.

De leeftijdsklasse 50 tot 65 jaar is niet zelfgenoegzaam zoals volgens het HIG wel eens wordt geopperd, alleen demonstreren ze hun betrokkenheid op anderen slechts op hun eigen voorwaarden. Kinderen en kleinkinderen dragen bij aan hun sociaal en existentieel welbevinden, de senioren willen ook altijd bijspringen maar zijn geen full time kinderopvang. Senioren zitten op sociaal en materieel gebied op rozen. Vrouwen voelen zich iets minder goed in hun vel dan mannelijke leeftijdsgenoten en dat zou te maken hebben met het minder positieve zelfbeeld dat ze met zich meedragen. Het vroegtijdig label senior doet daar wellicht geen goed aan. Wie een label draagt, kan niet anders dan het waar maken.
'Voorbij de beelden' is een publicatie van het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen en kan voor 5 euro worden besteld op info@hig.be.

In Groot-Brittannië wist Pop Idol meer mensen te mobiliseren om hun stem uit te brengen dan de verkiezingen in 2001: 59,4 procent of de laagste opkomst sinds in 1918 vrouwen het stemrecht verwierven. Zoals in andere westerse landen doen veel vrouwen wat blasé over die vorm van inspraak. In tegenstelling tot Arabische landen als Koeweit en Saoedi-Arabië waar vrouwen nu de strijd voeren die suffragettes honderd jaar terug streden. Vooral jongeren ontgaat het verband tussen hun levenssfeer, hun bekommernissen en politiek: slechts 39 procent van de leeftijdsklasse 18 tot 24 ging naar de stembus tegen 70 procent 65 plussers.
De site 'votesforwomen' tracht jonge vrouwen te sensibiliseren om, hoe vierkant politiek soms wordt bedreven, toch hun stem te gebruiken. Een probaat middel is de link naar sites van organisaties die opkomen voor politieke rechten voor vrouwen, in regio's op onze aardbol waar ze daarvan enkel kunnen dromen.
www.votesforwomen.org.uk

'The Women's Library' van haar kant toont hoe moeizaam het nu al te evidente en daardoor deflatoire vrouwenstemrecht werd bevochten. Naar aanleiding van de honderdste verjaardag van stichting van de 'Women's Social and Political Union (WSPU) én de vijfenzeventigste verjaardag van het gelijk stemrecht loopt in 'The Women's Library' in Londen een tentoonstelling over de strijd van de suffragettes. Mooi meegenomen als uw werk u toch naar de Britse sfeer roept of u, wie weet, in Harrods gaat kerstshoppen. Voor de minder fortuinlijken onder ons is er de website. Daarop is helaas slechts een fractie te zien van wat de tentoonstelling biedt: van geduldig borduurwerk over cartoons, schilderijen, foto's, affiches, pamfletten en beschilderde zakdoeken. De activisten en artiesten zetten alle middelen in om de eis voor gelijk stemrecht in het dagelijks leven binnen te brengen. Ze gingen de weg van de populaire kunst maar zochten even goed aansluiting bij respectabele stromingen als de 'Arts en Crafts beweging' en de avant-garde kunst. Bijzonder zijn de tekeningen van Sylvia Pankhurst, de artistieke, eigenzinnige telg van de burgerlijke Pankhurstfamilie die van de vrouwenstrijd ook een sociale strijd maakte. De tentoonstelling van de beeldende kunst vormt een tegengewicht voor de slechte reputatie die suffragettes door hun agressieve strijd via hongerstaking en vandalisme opbouwden. Tentoonstelling: 'Art for Votes' Sake', Visual Culture and the Women's Suffrage Campaign loopt nog tot 20 december in 'The Women's Library in The Castle Street - Oost-Londen.
Meer informatie op thewomenslibrary.ac.uk

Madeleine Albright, minister van buitenlandse zaken in de twee ambtstermijnen van democratisch president Clinton, schreef haar memoires. Het boek werd een turf, precies omdat ze geen afstandelijke beschrijving van de gebeurtenissen geeft maar haar persoonlijk leven en haar politieke carrière verweeft. Het waarom van de wereldgebeurtenissen, zoals zij het ziet natuurlijk, en de invloed van relaties tussen mensen vormen de rode draad van het boek. Zo een openhartig verhaal verwacht je niet meteen van een deftige dame als Albright die zich in gecapitonneerde mantelpakken verhult. Maar ze was behalve toppolitica een gescheiden vrouw met drie kinderen die in de politiek een vluchtweg voor haar eigen verlatenheid vond. Ze genoot heel erg van haar job en van haar (machts)positie. Albright bedreef politiek als een volbloed Amerikaanse, met een ongebreideld geloof in de missie van haar natie maar toch iets minder eigengereid dan het vandaag gebeurt. Tenslotte heeft Albright haar eigen geschiedenis die in het Europese Tsjechië begon zodat ze dat stuk van de wereld ook van binnenuit kent.
'Mevrouw de minister' Het persoonlijke verhaal van de machtigste vrouw van de VS, uitgegeven bij Anthos/De Standaard Uitgeverij - ISBN 90-7634-146-X
Meer op www.6minutes.net/womanmatters/