Reizen in binnen- en buitenland wordt steeds belangrijker in onze samenleving, dat besluit het Nationaal Instituut voor de Statistiek op basis van metingen van de activiteit in de toeristische sector. Trouwens, vakantiereizen zouden de kwintessens van het bestaan kunnen zijn... maar zijn het vaak niet als we er de resultaten van een Brits onderzoek, verschenen in The Daily Express, op naslaan. Elf procent van de vakantiegangers komt ontevreden thuis omdat zijn partner zijn vakantie verpestte en heeft zelfs spijt dat hij of zij die gezel meenam. In die groep klaagt 51 procent dat onverschilligheid, te weinig zin voor avontuur en een gebrek aan romantiek de vakantie haar glans ontnamen. Het onderzoek werd uitgevoerd door psycholoog dr. Gen Wilson van de universiteit van Londen. Hij stelde vast dat vooral koppels die al een tijdje meegaan het moeilijk hebben om samen vakantie te vieren. Tijdens het hectisch werkjaar wordt de waarheid over hun relatie gecamoufleerd maar als ze hun vrije tijd samen doorbrengen werken ze op mekaars zenuwen. Echtgenoten of andere langdurige partners missen gespreksstof of vervelen zich en dus vullen ze de tijd met heftige ruzies of gaan mokkend en woordeloos door hun vakantie. Zonde van de kostbare tijd en het mooie geld, vindt dr. Wilson. Hij ontwikkelde daarom een test om na te gaan of je wel de ideale vakantiepartner bij de hand hebt.

Partners die plannen om hun vakantie samen door te brengen, en dat zullen wel de meeste zijn, kunnen parallel een test afleggen waarin hun belangstellingen en smaken worden nagegaan. Want volgens dr. Wilson zit de potentiële conflictstof in keuzes als: zonnebaden of sightseeing, in welk logement strijken we neer, hoe ver reikt ons vakantiebudget en hoe brengen we de avonden door? Het favoriete weertype, de attitude tegenover seks en de gekozen outfits spelen minstens even hard mee in de kwaliteit van de vakantie. Het komt erop aan zoveel mogelijk uitkomsten gemeenschappelijk te hebben, meent de psycholoog. Mensen met uiteenlopende verwachtingspatronen over vakantie kunnen beter hun gemeenschappelijke plannen schrappen. Ons zou het niet verbazen als ook de mate waarin mensen hun reis zelf vorm geven, voor een stevig dispuut kan zorgen. En evenmin zou het ons verwonderen indien vrouwen, makkelijker dan mannen, hun vakantielot aan anderen toevertrouwen. Zorgeloos vliegen, een vloeiende service en tafelen op restaurant, horen bij de geneugten van de complete vakantie. Nogal wat mannen moeten weerstand overwinnen om zich daaraan over te leveren en dromen ervan om binnen het rijk van hun campingcar de scepter te blijven zwaaien.
Vakantie is in ieder geval confronterend, vreemde situaties en mensen beïnvloeden de relatie tussen partners. Anderzijds is weg van thuis geen wondermiddel om de relatie op te vijzelen. Tevredenheid met de partner hangt immers af van de manier waarop men naar hem/haar kijkt, het is niet de strakblauwe lucht en de oogverblindende zon die de relatie betovert.

Een site met roze en groene pilletjes als doorklikbuttons in het menu, het kan alleen de pil betreffen. Een vrolijk stripfiguurtje, Lo genaamd, treedt op als bindmiddel tussen het jonge meisjespubliek en Wyeth, farmaceutisch bedrijf en producent van de pil met als merknaam Lowette. In de strip 'Leve het Leven' wandelt Lo luchthartig door haar jonge meisjesleven. Het duurt niet lang of ze krijgt het deskundig advies van een vrouwelijke arts dat de pil er bij hoort. Immers, seks met haar vriendje hangt altijd in de lucht, is het niet na het afspraakje vanavond dan vast op een ander moment. En wat helemaal mooi is, met de pil verdwijnt ook die vervelende acné van haar snoetje.

'De pil'-producenten menen steeds vaker een verantwoordelijkheid te moeten opnemen om jongeren te informeren over seksualiteit en veilig vrijen. Een goede zaak, al hebben ze het moeilijk om zich in de echte noden van de jongeren en opvoeders terzake in te schrijven. Er is honger naar informatie. Gespecialiseerde instanties als het Centrum voor gezinsondersteuning en seksuele opvoeding en 'in Petto' maken behoorlijk werk van voorlichting. Zij plaatsen seksualiteit in de context van ontwikkeling naar volwassenheid. Het bijbrengen van vaardigheden en attitudes om verantwoorde partners te zijn is minstens even belangrijk als focussen op de fysieke kant van de zaak. 'De pil'-producenten rekenen dit niet tot hun domein en verwijzen in hun informatie door naar deze bevoegde centra. Wat meisjes niet moet beletten alvast de pil te nemen, lijkt de boodschap voor de jonge meisjes te zijn. Waarbij het er niet zozeer op aankomt de pil op het juiste moment maar zo vroeg mogelijk in een meisjesleven te introduceren. Met seksualiteit gaat wel de doos van Pandora open en de pil kan bezwaarlijk worden gepromoot alsof het chewing gum betrof. Meer hierover in 'Seks of de doos van Pandora' in www.6minutes.net/womanmatters

De taal openbreken en het vrouwelijke inschrijven in de taal, dat is sinds eind van de jaren '60 de bedoeling van 'l'écriture féminine'. Filosofe en auteur Julia Kristeva bijvoorbeeld zet zich af tegen een taal die de mannelijke dominantie bevestigt en brengt een vrouwelijke taal in de literatuur. Een taal die gekenmerkt wordt door de vermenging van stijlen, een eigenzinnige interpretatie van grammatica, metaforen en verzonnen of nieuwe betekenissen van woorden. Karakteristieken die in de taal ruimte maken voor de vrouwelijke intuïtie en sensibiliteit.
Afgezien van deze doelbewuste 'écriture féminine' stelt een Israëlische informaticus, professor Moshe Koppel, nu dat de manier waarop we schrijven onze sekse verraadt. Hij ontwikkelde een software om teksten te analyseren en met 80 procent zekerheid te achterhalen of de auteur mannelijk of vrouwelijk is.

Op basis van een corpus van 604 uiteenlopende teksten, zowel wetenschappelijke en verhalende werken als handboeken, analyseerde Koppel de frequentie van eenvoudige woorden, los van de stijl of het thema. Hij besloot hieruit dat mannen meer bepalende woorden gebruikten als de, het, deze... en woorden die een hoeveelheid omschrijven als weinig, minder, meer... Vrouwen daarentegen zouden meer persoonlijke en bezittelijke voornaamwoorden gebruiken: ik jij, mij, zijn...en negaties neerschrijven.
Sommigen besluiten daaruit dat vrouwen zichzelf meer in hun geschriften verwikkelen en een affectieve taal schrijven terwijl mannen meer actie en beschrijving weergeven. Andere onderzoekers reageren twijfelend. Ze beschuldigen Moshe Koppel ervan seksistische stereotypen in het licht te zetten waarop de informaticus beweert waardevrij onderzoek te brengen. Linguiste Marina Yaguello vindt de studie alleen interessant voor zover ze literaire raadsels helpt op te lossen, bijvoorbeeld het raadsel achter Histoire d'O van Pauline Réage, het boek waarover Albert Camus beweerde dat het onmogelijk door een vrouw kon zijn geschreven.