Van Helen Caldicott (1938), een Australische kinderarts die al zowat drie decades lang campagne voert tegen kernwapens en kernenergie, kwam een nieuw boek uit: 'Nieuw nucleair gevaar'. Daarin alarmeert ze de wereld over het feit dat de drempel voor een nucleair conflict dramatisch is verlaagd. De Bush-administratie lijkt over kernwapens te denken in termen van handzame wapens die inzetbaar zijn in kleinschalige conflicten. Caldicott pleit daarom voor een wereldwijd debat over de zogenaamde evidentie van bruikbare atoomwapens. Zij levert alvast een bijdrage aan de informatie over de stand van zaken en daaraan mangelt het wel eens. Zo kondigde het Amerikaanse departement van defensie kort na de aanslagen van 11 september de tweede hoogste staat van paraatheid af, terwijl het grootste deel van het Amerikaanse publiek hiervan onwetend bleef. Het kwam erop neer dat het land klaar was om duizenden wapens te lanceren met slechts drie minuten bedenktijd, wat het niet ondenkbaar maakt dat een misverstand een kernconflict uitlokt. De militaire industrie misbruikt de terroristische dreiging om de bewapening aan te praten terwijl niets erop wijst dat meer wapens meer veiligheid bieden. Door de collusie van regering en wapenindustrie ontstaat een militair complex dat iedereen op aarde bedreigt, meent dr. Calicott.

Onze tijd vormt een kritiek moment in de wereldgeschiedenis, meent dr. Caldicott en daarom vindt ze de politiek-militaire evolutie des te riskanter en is het volgens haar de hoogste tijd om een nieuwe generatie van mensen bewust te maken. Zelf stelt ze al haar hele leven in dienst van de antinucleaire beweging. Ze doceerde aan de Harvard medical school maar zegde haar baan op om zich full time aan de preventie van oorlog te wijden. De gevolgen van een atoomconflict zijn zelfs met het best uitgebouwde gezondheidssysteem niet te verhelpen, meent ze. Voorkomen van oorlog is dan ook een vorm van preventieve geneeskunde. Caldicott stichtte 'Physicians for social responsability', een internationale vereniging van artsen en wetenschappers die het publiek alert houdt voor de desastreuze gevolgen van kernbewapening. De vereniging kreeg de Nobelprijs voor de Vrede en Helen Caldicott zelf werd hiervoor genomineerd. 'Nieuw nucleair gevaar' verscheen bij Lemniscaat in een vertaling van Sacha Keijer. Het boek kost 19,95 euro en telt 270 pagina's. ISBN 905637494.

Een elite school voor nannies, 'very British indeed'. Dergelijke instellingen maken van Groot-Brittannië immers het land dat gekenmerkt is door zijn gigantische tegenstellingen. Norland College werd in 1892 door Emily Ward gesticht. Deze lady vond dat het bij kinderverzorging vooral om liefde en koestering ging en baseerde zich verder op Froebel en Maria Montessori. Hoewel de maatschappij veranderde hield de school aan haar waarden vast. Ook de huidige directrice Kay Crosse vindt dat je niet op kinderen kunt leren passen door er boeken over te lezen. Zo komt het dat een tweejarig studie aan de verstandelijke, fysieke, emotionele en sociale ontwikkeling van het kind wordt gewijd. Verder krijgen de nannies in spe oog voor een creatieve benadering van hun vak en leren ze een kinderdag zinvol in te delen. Voor wie een internationale carrière wil, is er een aangepaste cursus met o.m. het vak 'Engels leren aan jonge kinderen'. Om wat minder wereldvreemd te worden verhuisde het instituut van het afgelegen landgoed Berkshire house naar de universiteitsstad Bath. De Norlandleerlingen wensten zich onder het andere studentenpubliek te mengen; daarom mogen ze voortaan hun gedateerde uniform, dat enkel in Harrods was te verkrijgen, in de kast laten hangen. Als leergeld voor Norland college wordt er wel 24.000 pond neergeteld, Norland graduates verdienen dan ook vlot 500 pond per week. Afgestudeerden zien hun opleiding zeker niet als een overbodige luxe. Hun taak is bijzonder complex al was het maar omdat ze meer dan een keer een evenwicht moeten zoeken tussen de noden van de kinderen en kibbelende en veeleisende ouders. Het is immers niet al rozengeur en maneschijn in de Engelse upperclass.

In Europa bestaat het internetpubliek voor 42 procent uit vrouwen. Daarmee blijft het avondland een eind achter de Verenigde Staten waar vrouwen de meerderheid of 52 procent van die groep uitmaken. In Europa is Zweden koploper met 47 procent vrouwen, gevolgd door het Verenigd Koninkrijk met ruim 45 procent en Nederland met 44 procent. Nielsen//Netrating dat het onderzoek uitvoerde liet België buiten beschouwing. In Italië is slechts 37 procent van de internetbezoekers vrouwelijk en hun aantal krimpt alweer in. Vrouwen brengen minder tijd online door dan mannen, ze hebben maandelijks 18 internetsessies tegen 22 voor mannen. In ieder geval doen vrouwen het efficiënter en gerichter, waardoor ze een kleiner aantal pagina's per maand (684) doorbladeren dan mannen (914). Nielsen//Netrating omschrijft dit als 'lichter' surfgedrag, mannen gaan vooral langs portals en zoekmachines terwijl vrouwen rechtstreeks op sites mikken. Gezondheid, mode en onderwijs zijn de specifieke domeinen die ze in ieder geval aandoen. Behalve dat kan het onderzoek - gelukkig maar - geen eenduidig patroon in het vrouwelijk surfgedrag ontdekken.

Dat we ons voor het einde van deze maand nog met z'n allen op de zomerkoopjes storten, hopen de Unie van Zelfstandig Ondernemers en de Mode Unie. De omzet van de zomercollectie daalde immers met 2 procent in vergelijking met vorig jaar. De verwachtingen zijn echter eerder somber gestemd want volgens een onderzoek van het bureau Marketing Development denkt 45 procent van de modewinkeliers dat ook de zomerkoopjes minder vlot van de hand zullen gaan, 23 procent meent dat de cijfers gelijk blijven en 31 procent verwacht een betere verkoop. De optimisten rekenen erop dat de consumenten hun aankopen hebben uitgesteld tot de producten werden afgeprijsd. Niet het aantal verkochte stukken daalt, wel aast men op goedkopere producten. Die trend is al een paar jaar voelbaar en heeft natuurlijk alles met de economische malaise en het beperkt consumentenvertrouwen te maken, beweren modemakers althans.

Maar is dat wel zo? Zou het niet kunnen dat mensen het dictaat van de mode alvast een beetje willen doorbreken? Willen wat anderen willen, willen wat anderen hebben. Volgens de Franse filosoof Rene Girard is mimetische begeerte het principe dat ons allemaal beweegt. Hij gaat daarmee terug naar Aristoteles die zei: ,,De mens is het meest mimetische van alle dieren.'' Een uitspraak zou niet langer dan 2000 jaar meegaan als ze niet zo waar was; de mens is dus géén autonoom handelend wezen.
Mode illustreert dit helemaal. We begeren iets, omdat een ander die voor ons van belang is, iets begeert of iets bezit. Die ander is ons model en door de mode die eraan beantwoordt te dragen, kopen we ons een identiteit. Mode dankt haar succes aan de mimetische begeerte.
Vandaag is er evenwel een stoorzender: door de keuze tussen de talloze identiteiten die ons worden voorgespiegeld maken we kennis met de identiteit van de kiezende mens. Volgens trendwatcher Faith Popcorn komt nu de afrekening, we willen af van het slaafs navolgen en onze eigen waarden laten meespelen. Iets voor modemakers om boven hun tekentafel over te mijmeren. De mimetische begeerte blijft, maar een mode als voorschrift heeft haar beste tijd gehad.