Sofia Coppola vierde de welverdiende Oscar voor haar filmscenario voor Lost in Translation met een koel glas schuimende Sofia Blanc de Blancs. Vader Francis Ford Coppola, die niet alleen regisseur is, maar ook het historische Californische wijndomein Niebaum-Coppola bezit, creëerde de mousserende wijn in 1999 ter ere van zijn dochter. Dat vader Coppola een goede zakenman is, bewijst de manier waarop hij de Sofia Blanc de Blancs promootte tijdens de Oscar-uitreiking. De wijn werd er op de Oscar-fuiven achteraf uitgedeeld in een nieuwe, opvallende verpakking: roze blikjes met een strootje dat aan de zijkant is vastgemaakt. Deze 'Sofia Mini's' zijn per vier verpakt in een roze doos die 16 euro kost. Naar verluid is de Sofia Blanc de Blancs ondertussen een serieus succes bij de collega's van vader en dochter Coppola. De wijn bestaat voor 70% uit Pinot Blanc, aangevuld met 20% Sauvignon Blanc en 10% Muscat Canelli. De druiven zijn afkomstig uit het noorden van Monterey County in Californië.
Niebaum-Coppola

De oppositie van de Australische staat Queensland vraagt het ontslag van Liddy Clark, Minister voor Aboriginal en Torres Strait Islander Policy. Met medeweten van de minister zou er een fles wijn aan boord van een overheidsvliegtuig meegesmokkeld zijn naar de Lockart River Aboriginal community in het noorden van Queensland, waar sinds kort strenge restricties op alcohol gelden. De fles werd meegebracht door media-adviseur Teresa Mullan, naar eigen zeggen op vraag van de minister. Maar nadat de fles werd aangetroffen, kreeg Mullan prompt haar ontslag. Premier van Queensland Peter Beattie steunt zijn minister in deze 'Winegate' en vindt niet dat ze ontslag moet nemen. De Crime and Misconduct Commission en de politie van Queensland hebben een onderzoek geopend naar de betrokkenheid van minister Clark en naar geruchten dat Teresa Mullan door de oppositie zou zijn omgekocht om haar ex-werkgever te beschuldigen.

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes wine?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

Nebbiolo, de zwarte druif in de Piemontese Barolo's en Barbaresco's, is familie van Viognier, de witte druif die in de Rhône de basis vormt voor Condrieu's, maar traditioneel ook in kleine hoeveelheden gemengd wordt met rode Hermitage's en Côte Rotie's. Dat blijkt uit DNA onderzoek van het CNR in Turijn en de UC Davis in Californië. Freisa, een traditionele Piemontese druif, is de tussenschakel. Nebbiolo is immers een directe verwant van Freisa, terwijl Freisa op zijn beurt een neefje is van Viognier.
Dossier Italië
Dossier Rhône

Hoewel de geproduceerde hoeveelheid Duitse wijn voor het oogstjaar 2003 ver onder het gemiddelde blijft, zit het met de kwaliteit wél goed, zo meldt het Duitse Wijninstituut. In de kelders van de wijnproducenten rijpen momenteel wijnen van een "absoluut uitzonderlijke jaargang", zo heet het in het persbericht. Na voorlopige schattingen van het Duits Wijnbouwverband hebben de Duitse wijnproducenten knap 8 miljoen hl most geoogst. Daarmee ligt de oogst zowat 20% lager dan het langjarige gemiddelde. De Oechslegraden daarentegen bevinden zich bijna uitsluitend op Predikaatsniveau. Dat betekent dat in vele gevallen Predikaatswinen als Qualitätsweine zullen verkocht worden. Eiswein zal in geringe hoeveelheden te vinden zijn. De laatste Eisweinen werden begin januari in Rheingau, Rheinhessen en Nahe geoogst. Toch zullen ook deze Eisweinen onder 2003 op de markt komen, hoewel de oogst in 2004 plaatsvond.
Duitse wijninstituut

Inspecteurs van de Zuid-Afrikaanse Wine and Spirits Board starten met onaangekondigde chemische testen in de Kaap-provincie, zo meldt Beveragedaily.com. De inspecteurs zijn op zoek naar illegale smaakstoffen die, zo willen hardnekkige geruchten, sommige wijnbouwers toevoegen om hun wijnen meer geur en smaak te geven. Inspecteurs zullen stalen nemen van druivensap en dit vergelijken met de uiteindelijke wijn om te controleren of er abnormale toevoegingen gebeurden. Er zal vooral worden gekeken naar de niveaus van bepaalde methoxypyrazinen. Aan de hand daarvan zou men kunnen vaststellen of er chemische smaakstoffen aan een wijn zijn toegevoegd. Betrapte wijnboeren zullen worden vervolgd. De Wine and Spirits Board zal de resultaten van zijn onderzoek ook delen met wijnproducerende EU landen zodat die gelijkaardige controles kunnen uitvoeren. Uit een onderzoek uitgevoerd door het Britse laboratorium Corkwise moet ondertussen blijken dat er geen verdachte toevoegingen zitten in Zuid-Afrikaanse wijn. Tenminste, die zitten niet in de 160 flessen die het laboratorium testte. De test gebeurde in opdracht van een niet nader genoemde Britse warenhuisketen en volgde op eerdere rapporten over illegale substanties in Zuid-Afrikaanse wijn. Een woordvoerder van Corkwise noemde rapporten in de Britse krant The Guardian als zou het labo wél illegale toevoegingen hebben gevonden "eenzijdig en onwaar".

Na een forse daling van de druivenoogst in 2002 meldt het Italiaanse instituut voor statistiek ISTAT opnieuw een forse daling voor 2003. Telkens is het slechte weer de boosdoener. 2002 was nat en stormachtig, terwijl het weer in 2003 te heet en te droog uitviel. De Italiaanse wijnboeren oogsten in 2003 in totaal 6.160 miljoen kilo wijndruiven, slechts een stijging van één procent tegenover het historisch lage oogstjaar 2002. Vooral in Centraal-Italië viel de oogst tegen, met een daling van negen procent. Meer dan de helft van de totale Italiaanse oogst (56,9 procent) was geconcentreerd in slechts vier regio's, namelijk Veneto, Emilia-Romagna, Puglia en Sicilië. De productie daalde scherp in vergelijking met 2002 in de Marches (min 27 procent), Lazio (min 14,9 procent), Calabrië (min 14,3 procent) en Lombardije (min 13,2 procent).

Op 15 december woonde ik in het Oostenrijkse Graz (culturele hoofdstad van Europa 2003) een grote Hermitage proeverij bij. De proeverij was georganiseerd door de aimabele Gerhard Praesent, componist, dirigent en liefhebber van Rhône-wijnen. De aanwezige, doorgaans ervaren Hermitage-proevers (waartoe ik mezelf overigens niet reken), waren afkomstig uit Oostenrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en België. Vooral een aantal Duitse proevers slaagde erin een groot deel van de wijnen blind te herkennen. De kwaliteit van de flessen was dan ook exemplarisch, met slechts twee gekurkte flessen op een totaal van vierentwintig wijnen. De wijnen passeerden de revue in 'flights' van vier. De wijnen werden blind geserveerd, maar na elke flight kregen we de identiteit van wat was geproefd te horen. De nadruk lag op de Hermitage's van Chave en Jaboulet (La Chapelle), met representatieve vertegenwoordiging van Chapoutier, Delas Frères, Marc Sorrel en Vallouit. Wijnen van de avond waren onder andere Chave 82 (spek, gerookt vlees, 91/100); Chave 83 (zoetig fruit, wat chocolade, toch wel aangenaam, ondanks het feit dat de wijn nogal 'heet' smaakt, 91); Chave 88 (snoepgoed, geconfijt fruit, rook, gebraden vlees, 91); Chave 89 (de mond is nog redelijk gesloten en geeft vooral zwart geconfijt fruit, 92); Chapoutier Le Pavillon 92 (mooi fruit in de complexe mond, 92); Chapoutier Le Pavillon 2001 (snoepgoed, zwart geconfijt fruit, chocolade, zeer jong, 92); La Chapelle 85 (drop, zoetig zwart geconfijt fruit, hint van aardbeien, 92); La Chapelle 89 (heel gestructureerd en toch ook heel veel zoetig fruit, 94); La Chappelle 90 (zeer mooie mond met koffie, chocolade, zwart fruit, drop en een lactisch elementje, 95); en de wijn van de avond, Chave 90 (drop, eucalyptus en fruitcoulis, diepgaand, 96).

De beroemde La Chapelle 1978 (100 punten volgens Parker) stak ook in de proeverij. De fles, die nochtans afkomstig was van bij Jaboulet zelf, maakte zijn reputatie helaas niet waar: oude neus met drop, gerookt vlees en 'sigarenkistje'; aangename, wat oude mond met koffie en zwart fruit; 88/100. De conclusies van deze proeverij zijn voor mij de volgende. Chave levert consistente kwaliteit, ook in mindere jaren. La Chapelle wordt wat moeilijker na het succesrijke jaar 1990 (en gaat vanaf 1998 nog verder bergaf, iets wat buiten het bestek van deze proeverij viel, om zich vanaf 2001 blijkbaar te herpakken). Typisch voor een gerijpte kwalitatieve Hermitage zijn drop, leder, peper, zwart geconfijt fruit, kirsch, koffie en zoethout. Ook typisch is een redelijk hoog gehalte aan alcohol, dat soms leidt tot een branderig mondgevoel. Het lactische element dat ik in sommige wijnen bespeurde is misschien minder vreemd als je weet dat aan deze wijnen traditioneel soms een kleine hoeveelheid (witte) Viognier wordt toegevoegd. Les Bessards is duidelijk het beste perceel op de Hermitage-heuvel.
Het volledige Hermitage-verslag

Italiaanse wetenschappers ontwikkelen een pil die alle gezondheidsvoordelen van een glas rode wijn zou bevatten zonder de alcohol, zo meldt "New Scientist". Onderzoekers aan het Farma Biochemische Instituut in Pavia vriesdrogen alle 'goede' ingrediënten uit rode wijn en willen op die manier een wijnpil creëren. Nu er toenemend wetenschappelijk bewijs is voor de positieve gezondheidsinvloeden van matige wijnconsumptie, zou een dergelijke pil een oplossing kunnen bieden voor consumenten die om welke reden dan ook verkiezen geen alcohol te drinken.

Wijn in "primeur" kopen is niet zonder gevaren. De Britse wijn'broker' Nigel O'Mara kan er van meespreken, zo meldt Decanter. O'Mara kocht 2000 Bordeaux 'en primeur' bij LCDV, gebaseerd in Troyes en geleid door Jean-Marc Grybowsky, en La Companie des Châteaux, gebaseerd in St Tropez en geleid door Jean-Marie Bellew. Met de deal was een bedrag van 1,8 miljoen pond of 2,51 miljoen euro gemoeid. De wijnen zouden geleverd worden in juli 2003, maar daagden nooit op. O'Mara, die meer dan twintig jaar ervaring heeft in de wijnindustrie, kon daardoor zijn klanten niet leveren en raakte in financiële moeilijkheden. Hij werd gedwongen een persoonlijk failliet aan te vragen in het Britse systeem van IVA (Individual Voluntary Arrangement). Grybowsky is niet bereikbaar voor commentaar en Bellew is zelfs helemaal met de noorderzon verdwenen. Bellew heeft trouwens nog wel meer op zijn kerfstok. Zo nam hij in 2001 een order aan voor een hoeveelheid (dure) Romanée-Conti, die hij nooit leverde. Dit toont nogmaals aan dat iedereen die van plan is 2002 Bourgogne of 2003 Bordeaux in primeur te kopen dit best doet bij zeer gereputeerde firma's.

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes wine?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

Decanter meldt dat het Champagnegnehuis Moutard, opgericht in de 17de eeuw, een Champagne op de markt brengt met alle zes toegelaten Champagne druivenrassen. Het is meer dan honderd jaar geleden dat nog een dergelijke Champagne verkrijgbaar was. De Cuvée aux 6 cépages is gemaakt met de druivenrassen Chardonnay, Pinot Noir, Pinot Meunier, Pinot Blanc, Petit Meslier en Arbane. De drie laatste variëteiten zijn zeer zeldzaam. Ze vertegenwoordigen nog slechts 0,02% van de aanplantingen in Champagne. Eigenaar François Moutard is al sinds 1992 bezig met het plan om een cuvée met alle toegelaten Champagne druivenrassen te maken. Maar het duurde tot 2004 om het plan ook uit te voeren. Moutard beschikte immers niet over alle rassen. Zijn vader plantte Arbane in 1952, terwijl hijzelf Pinot Blanc aanplantte, maar hij had geen aanplant van Petit Meslier. Moutard produceert overigens al langer een cuvée van honderd procent Arbane.
Meer over Moutard

De inwoners van de Verenigde Staten zouden tegen 2010 wel eens de grootste wijndrinkers op aarde kunnen worden. Nu al is de V.S. in absolute cijfers de derde grootste wijnconsument ter wereld, voor Duitsland en Spanje, maar na Frankrijk en Italië. De cijfers zijn afkomstig van het Californische Wine Institute. De wijnconsumptie in de V.S. gaat in stijgende lijn, terwijl die in de traditionele wijndrinkende landen juist daalt. In 2002 steeg de wijnconsumptie in de V.S. met 250 miljoen kisten, terwijl die in Frankrijk met 370 miljoen kisten daalde. In totaal dronken de Amerikanen in 2002 bijna vijftien miljoen kisten wijn.
Gerekend naar wijnconsumptie per hoofd van de bevolking scoort de V.S. echter nog altijd stukken lager dan traditionele wijndrinkende landen. Gerekend per hoofd van de bevolking is Luxemburg de leidende wijndrinkende natie, met een consumptie van 63,3 liter wijn per inwoner (cijfers uit 1999). Frankrijk en Italië zijn tweede en derde, terwijl de V.S. aan de staart van het peloton bengelt, met 7,38 liter per inwoner, of ongeveer tien flessen. België staat negentiende met 24,34 liter, vóór Nederland, dat op de 21ste plaats staat met een per capita consumptie van 13,60 liter.
Wine Institute
Per capita wijnconsumptie

Er wordt nogal eens laatdunkend gedaan over culinair Amerika (ik heb het nu over de VS.) Terecht natuurlijk, als we het tenminste hebben over wat de modale Amerikaan eet. Maar de VS – zo wil het cliché – is een land van uitersten. Zoals bij de meeste clichés bevat ook dit een kern van waarheid. Het beste in de VS is beter dan waar dan ook, het slechtste grotesker dan waar dan ooit. Op een recent tripje, dat helaas veel te kort was om wetenschappelijke grondigheid te claimen, kon ik dat weer eens ervaren. Ik heb er heel slecht gegeten en ik heb er onwaarschijnlijk goed gegeten en gedronken. De ‘betere’ plaatsen – ik heb het hier niet eens over toprestaurants – boden naar mijn mening aanzienlijk betere kwaliteit dan restaurants in een vergelijkbare prijsklasse hier, zelfs indien we verdisconteren voor de voor ons uitzonderlijk gunstige dollarkoers. Eerste pluspunt. Amerikanen zijn meer service-minded dan Europeanen. Ten tweede: ‘klant is koning’ betekent er iets. Ten derde: de restaurantprijzen voor wijn zijn aanzienlijk redelijker dan hier. Ten vierde, ik ben op een aantal plaatsen geweest in de VS waar men een schitterend aanbod wijnen per glas had. Bij ons bestaat dat nog nauwelijks. Ten vijfde, van gratis water heeft men bij ons ook nog nooit gehoord. Je hebt als wijnliefhebber minder het gevoel dat je op restaurant verneukt wordt omdat je een behoorlijk glas wijn wil drinken bij je eten. Dat is een gevoel dat ik hier ook wel eens meer zou willen hebben. (IM)
Meer over dit onderwerp

Aan de vooravond van een grote Hermitage-proeverij (verslag volgt later) in het Oostenrijkse Graz (culturele hoofdstad van Europa in 2003) proefde ik samen met Ive Marx, Michiel Carpentier en Sigrid en Gerhard Praesent (componist, dirigent en organisator van de Hermitage-proeverij) enkele oude jaargangen van Ducru-Beaucaillou. De flessen kwamen allen uit de kelders van de deelnemers. De proeverij gebeurde blind en in willekeurige volgorde. Op de proeftafel verschenen de jaargangen 1985, 1986, 1988, 1989, 1994, 1995 en 1996. Château Ducru-Beaucaillou is momenteel één van de leidende eigendommen in St.-Julien. Francois-Xavier Borie nam in 1998 het dagelijkse beheer in handen, maar gaf de controle in 2003 over in handen van zijn broer Bruno en zuster Sabine, terwijl hijzelf zich voortaan bezig zal houden met de andere eigendommen van de familie, namelijk Chateau Grand Puy Lacoste en Chateau Haut-Batailley. Meer over het domein vindt u op Wijnidee (link hieronder). De resultaten van de proeverij waren positief, met 1996 (93/100, ca. 120 euro) als winnaar van de proeverij, maar 1994 (92+/100, geen courante prijzen) een zeer mooie verrassing. 1995 (92/100, ca. 150 euro) is nog steeds zeer gesloten, zoals de meeste kwaliteits-Bordeaux's van die stevige gestructureerde jaargang. Ducru-Beaucaillou is een typische St.-Julien: donkerkleurig, krachtig, rijp en goed gebalanceerd. De wijn heeft in goede jaren minimaal tien jaar veroudering nodig. In zijn jonge jaren kan hij taai en hard smaken. Wil je de kenmerkende elegantie van deze wijn ervaren dan moet je, zo bewijst ook deze proeverij, geduld oefenen. De volledige proefnotities staan op wijnidee.
Dossier Ducru-Beaucaillou