Terug in de tijd |
|
Terug in de tijd |
|
|
6minutes.net is een
gesegmenteerde nieuws- en informatiekrant
via e-mail. Bestaat uit meer dan een dozijn gratis GRATIS abonnement OVERZICHT van alle titels BEHEER uw adres: opzeg, adreswijziging, taal JAARREKENINGEN - databank ARCHIEF van eerder verschenen edities Uw PRIVACY ADVERTEREN in 6minutes.net 1minute ADVANTAGE 6minutes OP UW SITE E-zines EN FRANCAIS 6minutes.net is een
uitgave van 6minutes Press bvba |
editie # 42 van 14 maart 2002 1 - Fiat-eigenaren verkopen Chateau Margaux aan directeur 1 - Fiat-eigenaren verkopen Chateau Margaux aan directeur
2 - Vroege Bordeaux 'En Primeur'-campagne onder drukJean-Pierre Moueix, eigenaar van Chateau Petrus in Pomerol, zal zijn wijnen niet voorstellen tijdens de En primeur proeverijen die eind maart in Bordeaux worden georganiseerd. Moueix is ook eigenaar van Chateau Magdeleine in St Emilion, Latour a Pomerol, La Fleur Petrus, Trotanoy en Hosanna in Pomerol. Er is toenemende kritiek op de vroege proeverijen van de nieuwe Bordeaux-oogst, maar Moueix houdt het officieel op een trage malolactische gisting, waardoor zijn wijnen van 2002 pas in juni klaar zullen zijn om ze voor het eerst te proeven. De En primeur week is belangrijk voor Bordeaux, omdat de eigenaren op basis van de eerste kritieken hun prijzen vastleggen en hun wijnen in voorverkoop kunnen aanbieden. Wijncritici zoals Robert Parker en Hugh Johnson willen de en primeur week uitstellen omdat het moeilijk is wijnen in een zo vroeg stadium eerlijk te beoordelen. Parker meldde op het internetforum van Mark Squires dat hij zelfs niet weet of hij wel aanwezig zal zijn op de en primeur proeverijen. Als de oorlog in Irak uitbreekt voor zijn vertrek naar Frankrijk dan zal hij wellicht thuisblijven. Woont hij ze toch bij, dan zal hij pas na de proeverijen beslissen wanneer hij zijn proefnotities zal publiceren. Vele handelaren gaan vooral af op de scores van Parker om hun initiële prijzen vast te leggen. Maar de Amerikaanse wijncriticus verklaarde aan Decanter dat hij zijn notities pas in juni zal publiceren als de kwaliteit van de wijnen matig blijkt. De Parker-scores zouden dit jaar dus wel eens bekend kunnen raken nà de jaarlijkse VinExpo-beurs, waar de meeste handelaren hun prijzen bekend maken. Parker denkt trouwens dat Bordeaux 2002 "moeilijk verkoopbaar" wordt door de economische toestand en de oorlogsdreiging. Handelaren zitten opgescheept met groeiende voorraden van eerdere jaargangen. 3 - Amerikaan giet uit protest Dom Perignon ($1000) door toilet
4 - Wijnindustrie draait evenveel omzet als cosmeticaDe wijnindustrie is wereldwijd evenveel waard als de cosmetica-industrie, zo blijkt uit onderzoek van International Wine and Spirits Record. Wereldwijd ging er ter waarde van 94,67 miljard euro wijn over de toonbanken. De omzet zal naar verwachting stijgen tot 103,54 miljard euro in 2006. De consumptie van rode wijn stijgt met zeven procent per jaar, die van witte wijn met slechts vier procent. Grootste wijnverbruikers zijn de Fransen en Italianen (58 liters per jaar), gevolgd door de Argentijnen (49 liters). Ook de Denen (39 liters per jaar), de Belgen (30,6 liters), de Nederlanders (26,9 l) en de Britten (21,8 l) weten wijn te smaak. De Zuid-Koreanen hebben genoeg aan een halve liter per jaar. Wereldwijd kopen de mensen steeds duurdere wijnen, zo blijkt uit het onderzoek. Het aantal mensen dat wijn drinkt, stijgt merkwaardig genoeg niet zo sterk als de consumptie zelf. Blijkbaar kopen de mensen die gewend zijn van wijn te drinken steeds meer wijn. Bij de 35- tot 50-jarigen stijgt de wijnconsumptie het sterkst. 5 - Proeverij: betaalbare Italiaanse Merlot (1)Wie Merlot roept, denkt "Pomerol" én "hoge
prijzen". Maar ook in Italië worden er eerste klasse Merlot-wijnen
geproduceerd. Denk maar aan Castello di Ama Vigna l'Apparita, Le Macchiole
Messorio, Petrolo Galatrona en Tua Rita Redigaffi. Deze Merlots behoren
tot de meest gezochte en duurste van alle Italiaanse wijnen. Op 24
februari woonde ik een proeverij bij van "betaalbare" Italiaanse
Merlots, hoewel je het begrip betaalbaar tegenwoordig met een druppeltje
azijn moet nemen. De eerder genoemde luxecuvés kosten gemakkelijk honderd
euro of méér, zodat we prijzen van 14 tot 37 euro noodgedwongen toch als
redelijk moeten beschouwen. Merlot wordt in Italië al sinds 1850 verbouwd
en is ondertussen de derde meest geplante rode druif. De druif wordt
dikwijls gebruikt om de soms harde Italiaanse wijnen wat te verzachten.
Maar de Italianen produceren ook heel wat specifieke Merlot-wijnen. 6 - Proeverij: betaalbare Italiaanse Merlot (2)Al dan niet toevallig was de Falesco ook de duurste wijn van de avond.
De tweede duurste wijn, Alois Lageder Merlot MCMXCIX Sud Tirol 1999 (32,43
euro), scoorde echter zeer slecht. Deze simpele, eendimensionale en weinig
interessante wijn is zijn hoge prijs helemaal niet waard. Tweede beste
wijn van de avond en een waar koopje was de Ritratti La Vis Merlot
Trentino 2000 (12,50 euro). Rode besjes en rode neusjes (snoep) in de
mond. Ook een rokerige toets (gerookte hesp). Heel mooie fruittoetsen in
de mooi verweven mond: rode besjes, frambozen, gerookt vlees. Verder ook
koffie en aangename kruiden. Fruitige afdronk. Mooi, correct, goed. Meer
typiciteit dan de Falesco. En wat een scherpe prijs! Ook goed scoorde de
eveneens zeer betaalbare Carlo Guerrieri G. Merlot di S. Leonardo 1999
(12,10 euro): mooi verweven en aangename wijn. De Planeta Merlot Sicilia
2000 (22,37 euro) heeft een goede reputatie maar de geproefde fles bleek
helaas gekurkt te zijn. editie # 41 van 21 februari 2002 1 - 'Vin de merde'-campagne heeft averechts effect 1 - 'Vin de merde'-campagne heeft averechts effectDe actie van zestig productiesyndicaten van Beaujolais tegen een
artikel in het Zuid-Franse stadsmagazine Lyon Mag (oplage: 25.000 ex.)
keert als een boemerang terug (zie 6minutes wine # 40). Duizenden mensen
ondertekenden de petitie op de site van Lyon Mag, de burgemeester van Lyon
schreef een steunbetuiging, de internationale pers drukte zijn afkeuring
uit over de actie van het syndicaat en een rechter heeft de zware boete
van 350.000 euro voorlopig (gedeeltelijk) uitgesteld. Lyon Mag moet nu
alleen nog 60.000 euro betalen om de uitspraak van de rechter in eerste
aanleg te publiceren in vijf kranten. Ook dat bedrag is echter nog te hoog
voor Lyon Mag. Het magazine wordt dus nog altijd met sluiting bedreigd.
Wordt ongetwijfeld vervolgd. 2 - Washington suggereert boycot Franse wijnenDe discussie tussen Frankrijk en de V.S. over de NAVO-steun aan Turkije in verband met de nakende oorlog tegen Irak inspireerde de voorzitter van Amerikaanse Huis van Afgevaardigden om te pleiten voor een embargo op Franse wijnen, zo meldt de Washington Post. Voorzitter Dennis Hastert, een bekend tegenstander van alcoholconsumptie, polst collega-Republikeinen over wat ze van dit idee vinden. Hastert stelt ook voor om de verplichting in te voeren dat Franse wijnen een oranje label moeten krijgen met de waarschuwing dat ze ossenbloed bevatten. Vóór de BSE-crisis werd ossenbloed gebruikt om wijn te filteren, maar de EU verbood deze praktijk in 1998. Frankrijk exporteert jaarlijks voor meer dan 1,7 miljard euro alcoholische dranken (het grootste deel wijn en cognac) naar de V.S. Aan de Franse kant reageerde men stoïcijns op Hastert's uitspraken. Louis-Regis Affre, van de Franse wijn en sterke dranken federatie, verklaarde aan Agence France Presse dat "deze politieke verklaringen weinig belangrijk zijn". Volgens Affre is een eventuele boycot onwaarschijnlijk en in ieder geval moeilijk af te dwingen. 3 - Productieoverschot drukt prijzen Californische wijnDe brutoprijzen betaald voor Californische wijndruiven daalden in 2002
met elf procent, zo meldt Forbes. De wijnboeren in Californië ontvingen
in 2002 gemiddeld 535,90 dollar per ton geperste wijndruiven, tegenover
600,50 dollar het jaar daarvoor. Overproductie is verantwoordelijk voor
deze daling. Californische wijnboeren persten 3,1 miljoen ton druiven,
tegenover drie miljoen in 2001. De lagere prijzen voor wijndruiven drukt
de prijzen voor gebottelde wijn. De beursgenoteerde Robert Mondavi Corp.
rapporteerde lagere kwartaalcijfers en stelde zijn winstverwachtingen voor
2003 naar beneden bij. Volgens Mondavi is naast de overproductie ook de
import van goedkopere buitenlandse wijnen verantwoordelijk voor de crisis
in de Californische wijnmarkt. Mondavi probeert nieuwe inkomsten aan te
boren via de oprichting van een wijnclub. Amerikanen die lid worden
krijgen elk kwartaal automatisch een selectie toegestuurd uit het
Mondavi-gamma. Californië is goed voor 67 procent van de totale
Amerikaanse wijnproductie. 4 - Grondeekhoorn grotere dreiging dan wilde kalkoenCalifornië is een van de meest milieuvriendelijke (sommigen zouden
zeggen: milieugeobsedeerde) staten in de V.S. De milieuregels leiden
dikwijls tot aanvaringen met wijnboeren. Die klagen onder andere over het
loslopende wild, dat knabbelt aan hun dure druiven. Vooral de wilde
kalkoen moet het daarbij ontgelden. Het Californische Department of Fish
and Game en de National Wild Turkey Federation trokken op onderzoek uit,
zo meldt de website NapaNews.Com. De onderzoekers installeerden 39 op
afstand bediende camera's in wijngaarden in Napa, Sonoma en Mendocino. Een
hele maand lang namen de camera's dag en nacht foto's. Bijna de helft van
het wild bleek inderdaad uit wilde kalkoenen te bestaan, maar slechts
zeven procent van de kalkoenen knabbelden aan de druiven. De grootste
snoepers bleken grondeekhoorns en wasberen te zijn. Zeventig procent van
deze dieren aten van de druiven. De wilde kalkoenen deden zich ondertussen
vooral te goed aan allerlei insecten en hebben volgens de studie veeleer
een positieve invloed op de gezondheid van de wijngaarden. 5 - Bordeaux 2000: verwachtingen ingelost
6 - Bordeaux 1999: niet over het hoofd zienDoor het succes van 2000 in Bordeaux dreigt 1999 over het hoofd te
worden gezien. Onterecht, zo blijkt uit mijn proeverij van negentien
1999's (onder dezelfde omstandigheden als de proeverij van 2000's). De
prijzen liggen in 1999 lager, dus wellicht een koopkans voor degenen die
de soms zotte prijzen voor 2000 niet willen betalen (degenen die 2000 en
primeur kochten deden doorgaans een gouden zaak). Heel mooi is de
fluwelige Canon La Gaffelière (St.-Emilion): zwarte bessen, kersen,
kruidige maar al redelijk verweven zijdeachtige tannines, aangename zuren,
specerijen. Heb je het liever wat gestructureerder dan zijn Ch. Malescot
St. Exupéry (Margaux) en Ch. Troplong Mondot (St.-Emilion) zeker niet te
versmaden. Ch. Léoville-Barton staat garant voor aangename toetsen van
cederhout, zwart bessenfruit en vanille. Ook heel mooi is Ch. Grand Mayne
(St.-Emilion): na decanteren al verweven mond met veel fruit, chocolade
maar ook nog bijtende tannines. Blijft evolueren in het glas. editie # 40 van 24 januari 2002 1 - 'Vin de merde' kan 36 mensen hun baan kosten 1 - 'Vin de merde' kan 36 mensen hun baan kostenHet Franse stadsmagazine Lyon Mag moet 350.000 euro ophoesten aan
zestig productiesyndicaten van Beaujolais. Een Franse provinciale
rechtbank in Villefranche-sur-Saône verklaarde het vonnis onmiddellijk
uitvoerbaar. Zesendertig mensen dreigen nu hun werk te verliezen. De
schadevergoeding overtreft immers het jaarbudget van Lyon Mag. De
veroordeling is het gevolg van een klacht die de Beaujolais-producenten
hadden ingediend tegen een in het blad verschenen interview met François
Mauss. Mauss, voorzitter van de Europese Grand Jury en bekend wijnexpert,
noemde Beaujolais in het interview gefermenteerd druivensap en een 'vin de
merde' (strontwijn). De rechter vond dat het interview niet door de beugel
kon, dit ondanks het feit dat de redactie in hetzelfde nummer een
weerwoord had gegeven aan Maurice Large, voorzitter van de "Union
interprofessionelle des vins du Beaujolais". De uitgever stelde een
kortgeding in bij de rechtbank van Lyon met de vraag om de
schadevergoeding niet te moeten betalen, in afwachting van de uitslag van
het hoger beroep dat tegelijk werd aangetekend. Indien de
kortgedingrechter niet op de vraag van de uitgever ingaat, is het blad
gedoemd te verdwijnen. Dit zou een knap staaltje van perscensuur
betekenen. Maus was immers niet de eerste die Beajolais een 'vin de merde'
noemde. De schrijver en gastronoom Jean-Pierre Coffe deed eerder
hetzelfde. Het zou wel eens kunnen zijn dat de Beaujolais-producenten
zichzelf in de voet hebben geschoten met dit proces. Beaujolais heeft
trouwens al enkele jaren af te rekenen met een slecht imago. De regio
produceert veel te veel gefermenteerd druivensap. Vorig jaar moesten
dertien miljoen flessen Beaujolais worden vernietigd omdat ze
onverkoopbaar waren geworden (zie 6minutes wine nr. 34). 2 - Top Brunello-producent Altesino verkochtAltesino, één van Montalcino's meest prestigieuze
Brunello-producenten, is voor twintig miljoen euro verkocht aan de
Angelini Groep, die onder leiding staat van Elisabetta Angelini Gnudi.
Gnudi kocht in 1999 al het Brunello-domein Caparzo, dat grenst aan
Altesino. Beide domeinen werden gesplitst in de jaren zeventig en zijn nu
terug onder één eigenaar verenigd. Gnudi is tevens eigenaar van Borgo
Scopeto, een domein in Chianti, en van Rivo delle Barbe, in de Maremma aan
de Toscaanse kust. Gnudi is van plan om broodnodige investeringen te doen
in de kelders en de wijngaarden. De Montosoli cru van Altesino is één
van de meest gezochte Italiaanse wijnen. Het domein produceert verder nog
een Rosso, een gewone Brunello en de Alte Altesi, een IGT cru van
Sangiovese grosso en Cabernet Sauvignon. De wijnen van Altesino worden bij
ons ingevoerd door Licata. De verkoop heeft geen gevolgen voor de
Belgische distributie. 3 - Australische wijnexport stijgt met dertig procentDe Australiërs exporteerden zo maar eventjes dertig procent meer wijn in 2002. Het Verenigd Koninkrijk is de grootste exportmarkt voor Australische wijnen. Uit cijfers van de Australian Wine Export Council (AWEC) en de Australian Wine and Brandy Corporation (AWBC) blijkt dat Australië in 2002 voor 1,26 miljard euro wijn exporteerde, een stijging met 292 miljoen euro tegenover 2001 (plus 30%). Het volume steeg met 96 miljoen liter tot 471 miljoen liter (plus 26%). Bijna de helft (46%) van alle geëxporteerde wijnen zijn bestemd voor de Britse markt. De V.S. komen tweede, met een aandeel van 25%, gevolgd door Nieuw-Zeeland, Canada en Duitsland. De grootste groei werd opgetekend in de V.S. Daar werd in 2002 64% méér Australische wijn verkocht. Een woordvoerder van AWEC verklaarde aan Decanter dat toekomstige groei zal komen van Nederland, België en Azië. Of Australië deze groeicijfers zal kunnen volhouden, valt te betwijfelen. Verschillende wijnbouwstreken worden er al jaren geplaagd door een aanhoudende droogte. Wijnboeren vrezen dat de opbrengst dit jaar met de helft zou kunnen dalen. Het probleem speelt vooral in de staat Victoria. 4 - Delta Gids België voor het eerst in het NederlandsBij onze Franstalige zuiderburen is de Guide Delta de la Belgique sinds
jaren een gevestigde waarde. Een uitgebreid team controleurs bezoekt
jaarlijks persoonlijk 2800 etablissementen uit het oneindige aanbod van
eet- en slaapgelegenheid over heel België. De Delta Gids 2003 is er nu
voor het eerst in het Nederlands. Elk vermeld restaurant (u kunt hier
kiezen uit een aanbod van duizend eetgelegenheden in Vlaanderen,
negenhonderd in Brussel en evenveel in Wallonië) die u in deze 564
pagina's tellende horecabijbel aantreft werden stuk voor stuk
daadwerkelijk bezocht en besproken. De beoordeling van de etablissementen
gebeurt ondermeer op het interieur. Zaken met een goede prijs/kwaliteit
verhouding krijgen een laurierkrans. Er zijn ook koksmutsen voor
uitstekende restaurants (van één tot vier) en sterren (van één tot
vijf) voor hotels naargelang het luxeniveau. Bij de meeste zaken krijg je
ook een korte omschrijving. Een verschil met de Michelin-gids is dat de
Delta Gids advertenties aanvaardt. Niettemin beloven de redacteurs dat
deze de beoordeling van de zaken niet beïnvloeden. De Delta Gids lijkt in
elk geval kritischer dan de Michelin. Ook zijn de beoordelingen minder
gefixeerd op de klassieke Franse keuken. Zo wordt in onze thuishaven
Turnhout slechts één restaurant vermeld, namelijk Cucinamarangon, dat
volgens onze bescheiden mening inderdaad het beste restaurant is van de
streek. De redacteuren van de Delta durven ook te roepen dat de keizer
geen kleren aan heeft, zoals ze dat doen voor het Oud Konijntje in
Waregem. "Kaart en keuken misten bij ons laatste bezoek wat schwung
en virtuositeit die men in huizen van dit niveau doorgaans mag
verwachten," een oordeel dat we volmondig kunnen bijtreden. Toch
krijgt het restaurant nog drie mutsjes: dat zal wel omwille van de oude
reputatie zijn. De gids kost 24,75 euro. 5 - De wijnkaart van Folliez in Mechelen (1)Restaurant Folliez, in het voormalige Brouwershuis op de Mechelse Korenmarkt, is één van de zeldzame echte wijnrestaurants van België. Gelukkig is het ook een goed restaurant op zich. De bediening is er vriendelijk, de aankleding warm en trendy (misschien een beetje té) en het eten van hoge kwaliteit. Dat maakt het bladeren in de uitgebreide en avontuurlijke wijnkaart die eigenaar Danny Vanderschueren samenstelde alleen maar aangenamer. De Bordeauxs staan er gerangschikt op jaartal, een praktijk die navolging verdient. Vooral '95 is goed vertegenwoordigd, met onder andere Léoville Barton, Pape-Clement, Troplong Mondot en Sociando Mallet. Er staan ook nog heel wat '90'ers op de kaart, tegen meer dan redelijke prijzen. Wat te denken van een Cos d'Estournel voor 124 euro? Of een Léoville Poyferré voor 95 euro? Het echte koopje is echter l'Arrosée voor 75 euro. Voor de liefhebbers is er een uitgebreide selectie Rhône en Zuid-Frankrijk, waar we de Hermitage 94 van Chave uitpikken voor 100 euro, hoewel we met begerige ogen (maar platte portefeuille) keken naar de Mouline 1990 van Guigal. Deze wijn brengt op veilingen een pak meer op dan de 190 euro die ze er bij Folliez voor vragen. Genoeg over trofeewijnen. De Bandol van Pibarnon uit 1998 kost minder dan 50 euro en heeft, hoewel gemaakt om twintig jaar te verouderen, voldoende fruit om hem jong te drinken. Toegankelijker en minstens even interessant zijn de Grange des Père 1997 (72 euro) en de Ferrer Ribière Cana 1998 (43,50 euro). 6 - De wijnkaart van Folliez in Mechelen (2)We hebben plaats te kort om alle hoogtepunten op te sommen, maar de
wijnkaart van Folliez is nog sterker buiten Frankrijk en speciaal dan in
Italië. Italiaans wit beslaat bijna een pagina (met onder andere de
wijnen van Jermann, een Soave van Pieropan en uiteraard de Planeta
Chardonnay uit Sicilië). Italiaans rood wordt per streek gepresenteerd op
drie pagina's. Hier vind je alles wat Italië te bieden heeft, gaande van
de Chianti's van Fontodi tot de Amarones van Allegrini. In vergelijking
met Frankrijk zijn de prijzen trouwens laag. De duurste Italiaanse wijn op
de kaart is de Serenelli 1998 (118 euro), een voor mij onbekende Rosso
Conero. Voor dat geld kun je je te buiten gaan aan de selectie
"supertoskanen", zoals de Paleo 1994 (60 euro), de Percarlo 1995
(85 euro), de Desiderio 1997 (71 euro) of de Galatrona 1998 (75 euro), een
ongelooflijke 100% Merlot die eigenlijk verre van klaar is en daarom ruim
vooraf moet worden gedecanteerd. Vergeet Piemonte niet, met de Barbera en
Barbaresco's van Rivetti (La Spinetta), de Barolo's van Pira, Elio Altare
en Elio Grasso en de zeer redelijk geprijsde Sancarlo Langhe 1997 van
Gianpiero Marrone, die voor slechts 33,50 euro veel drinkplezier biedt, op
voorwaarde dat hij wordt gedecanteerd. We hebben het dan nog niet gehad
over de sterke aanwezigheid van Spanje (probeer de Casa Castillo Las
Gravas 1998 voor 37,50 euro), Australië (The Dead Arm d'Arenberg 1998
voor 100 euro), Californië (Rochioli Pinot Noir West Block 1996 voor 60
euro) en Oostenrijk (de Kellenberg Smaragd 1998 van F.X. Pichler is
ongelooflijk). Kortom, wijnliefhebbers zullen zich hier geen moment
vervelen. De eigenaar is trouwens van plan het aanbod nog uit te breiden
en wil klanten in de toekomst ook de mogelijkheid bieden om eigen wijnen
mee te brengen in ruil voor een "corking fee". 6minutes wine is een uitgave van Grid Electronic Publishing Consultancy in co-productie met DTL bvba - http://www.diskidee.be/ Redactie: Jozef Schildermans - Reacties en persberichten: diskidee@6minutes.net |
De
Italiaanse familie Agnelli, voor vijfenzeventig procent eigenaar van Château
Margaux, verkoopt zijn aandeel in de beroemde premier cru aan directeur
Corinne Mentzelopoulos, eigenaar van de resterende vijfentwintig procent
aandelen. De Agnelli's zitten in geldnood door de slabakkende economie en
het slechte beheer van hun Fiat-imperium. De Fiat-eigenaren controleerden
Château Margaux sinds 1991. Mentzelopoulos bracht het benodigde kapitaal
bijeen samen met haar familie. Château Margaux zal ondergebracht worden
bij de familieholding Soparexo, die nu alle aandelen bezit. De waarde van
het wijndomein wordt geschat op drie- tot vierhonderd miljoen euro. De
verkoopprijs blijft echter onbekend.
Anthony
Tola, een restaurateur uit de Amerikaanse staat New Jersey, heeft Dom
Perignon champagne ter waarde van duizend dollar door het toilet gegoten.
Tola schrapt alle Franse wijnen van zijn kaart uit protest tegen de Franse
houding in verband met Irak. Het verhaal staat in de boulevardkrant de New
York Post. Tola protesteert tegen het feit dat de Fransen "doorheen
de geschiedenis zoveel steun van de V.S. hebben gekregen" en nu de
V.S. zo dwars liggen in de VN Veiligheidsraad over de kwestie Irak. Hij
vindt het, aldus een citaat in de Post, "bijna ondenkbaar hoe de
Fransen ons tegenwerken". Bijna had ik boven dit artikel de titel
"Idioot giet uit protest Dom Perignon door het toilet", maar
gelukkig hield de journalistieke objectiviteit me tegen. Zo idioot is de
eigenaar van de Old Bay Restaurant trouwens niet. Hij staat mooi met foto
en al in de Post. Die publiciteit is vast veel meer waard dan duizend
dollar.
De
Bordeaux-oogst van 2000 is zowat overal leverbaar, hoewel het nog wachten
is op de allergrootste namen. Ik nam de proef op de som en proefde 22
verschillende (zoals steeds aangekochte) flessen. De proeverij gebeurde
niet blind. Voor elke fles nam ik een aantal dagen de tijd, om zo de
evolutie en het bewaarpotentieel beter te kunnen inschatten. Deze
proeverij liet over de hele lijn een positieve indruk na, met als enige
negatieve uitschieter de matige (in vergelijking met de rest) Ch.
Terrey-Gros-Cailloux (St.-Julien). Alle andere flessen beoordeelde ik van
goed tot uitstekend. Het meest onder de indruk kwam ik van Ch. Baron de
Pichon-Longueville (Pauillac): stevige zuren, stevige, korrelige tannines,
koffie, peper, kirsch likeur, massa's zwart fruit. Complex, prachtige
textuur, grote toekomst. Op een wat democratische prijsniveau beviel me de
uitstekende Ch. Calon-Segur (St.-Estèphe): heel stevige tannines,
kruiden, zoetig fruit, confituur van zwarte bessen, snoepgoed. Eentje voor
de lange termijn. Nog een klepper van formaat is de zelfs nu al heel
toegankelijke Ch. Malartic-Lagraviere (Graves): zoetige tannines, kruiden,
massa's fruit, aangename zuren, snoepgoed, drop, chocolade, koffie, tabak.
A-typisch, maar daarom niet minder goed is de 100% Merlot Ch. Carolus
(Fronsac), in een internationale stijl gemaakt door Arnaud Roux-Oulié:
snoepgoed, zwart fruit, confituur. Voor 17,23 euro (bij Colruyt
Klassewijnen) is dit een waar koopje. Eerder al zong ik de lof over de
betaalbare Le Pin Beausoleil (Bdx. Superieur), Ch. Villa Bel-Air (Graves)
en Ch. de Francs Les Cerisiers (Côtes de Castillon).