Wedden dat gedelegeerd bestuurder Jean-Pierre Hansen van Electrabel zich dezer dagen niet zo lekker voelt, zeker nu ruim 3.500 klanten van zijn Nederlandse sectorgenoten Nuon en Essent hebben laten weten dat ze hun stroomfactuur voor mei niet zullen betalen. Uit protest tegen het recent uitgelekte jaarloon van meer dan 800.000 euro dat de CEO’s van deze bedrijven opstrijken. Op de site www.ikbetaalniet.nl kunnen klanten van beide electriciens – die trouwens ook in België actief zijn – laten weten dat voor hen de maat vol is en dat ze hun volgende factuur niet betalen tenzij een forse loonmatiging wordt doorgevoerd. De initiatiefnemers van de site voorspellen dat 25% van de Nuon- en Essentklanten zullen overstappen naar een andere leverancier indien er niet wordt gereageerd.
Vanwaar die klantenopstand? Het Amerikaanse Enron-schandaal ligt ook hier nog vers in het geheugen. En stroomvoorziening is een onontbeerlijke basisdienst die niet zo lang geleden nog door de overheid werd gerund en meer als een recht wordt beschouwd dan als een aan te kopen dienst.
ikbetaalniet.nl
Electrabel

Het statuut van de onafhankelijke bestuurder moet bij wet duidelijker worden gedefinieerd en verfijnd, meent PS-voorzitter Di Rupo. In 1999 was hij federaal economieminister en trok zich toen al het statuut aan van accountants en belastingconsulenten. Nu vreest hij dat er verwarring kan ontstaan omdat de definities van de onafhankelijke bestuurder in de vennootschapswetgeving en in de codes Lippens en Buysse tegenstellingen inhouden. Wie 9,99% van de aandelen vertegenwoordigt mag bijvoorbeeld wel zetelen als onafhankelijk bestuurder, maar vanaf 10,1% kan dat niet meer. Verder wordt algauw een accountant of belastingconsulent als onafhankelijk bestuurder aangetrokken, maar dat kan enkel indien de betrokkene geen zakelijke of familiale banden heeft met de onderneming.
Ten slotte meent Di Rupo dat de onafhankelijk bestuurder niet alleen moet optreden om het vennootschapsbelang te vrijwaren, maar bij beslissingen van de raad van bestuur ook oog moet hebben voor het ruimer maatschappelijk belang.

Amerikaanse managers zijn nog steeds de meest gerespecteerde, schrijft het … Amerikaanse financiële weekblad Barron’s. In zijn top-30 komen maar 8 niet-Amerikanen voor, zoals de Ier Michael O’Leary van Ryanair, Fred Goodwin van de Royal Bank of Scotland en Vittorio Mincato van de Italiaanse nutsgroep ENI. Barron’s schrijft zelf de suprematie van de Amerikanen toe aan hun vermogen om aandeelhouderswaarde te creëren, aan de uitstraling die van hen uitgaat en aan hun vermogen om moeilijkheden te overwinnen.
Barron's

Een op vijf Vlaamse organisaties zegt actief aan competentiemanagement te doen, en dat is bitter weinig. De cijfers zijn wel afkomstig van een onderzoek dat 2 jaar geleden is opgestart door PASO, een samenwerking tussen verschillende universiteiten, en het is te hopen dat dit aantal intussen is toegenomen. In het kort: competenties zijn het geheel van kennis, vaardigheden, ervaring, attitudes en gedrag dat werknemers nodig hebben om hun job te kunnen uitoefenen. Die competenties kunnen geobserveerd en gemeten worden en natuurlijk ook gemanaged.
Zoals zo vaak met nieuwe fenomenen is competentiemanagement voor het eerst toegepast in grote bedrijven en eerder topdown dan omgekeerd. De cijfers van het PASO-onderzoek spreken in dit verband boekdelen: 36% van de ondernemingen met meer dan 200 werknemers past vandaag competentiemanagement toe, tegen 29% van organisaties met 505 tot 199 mensen op de loonlijst en maar 20% van de ondernemingen met 10 tot 49 tewerkgestelden. Evenmin verwonderlijk is het feit dat organisaties met een sterk uitgebouwd HR-beleid vaker competentiemanagement toepassen dan ondernemingen met een sumiere HR-structuur.
PASO

Wie dacht dat Duitsland geen Vlerick of Fontainebleau had? Al gehoord van Baden-Baden? Nee, niet het kuuroord of het casino met de gouden jetons voor oliesjeiks. Wel de Baden-Badensche Unternehmergespräche, een halfjaarlijks seminarie van 3 weken in het elegante Palais Biron. Voor die gesprekken kan je niet inschrijven, maar wanneer je een uitnodiging ontvangt dan is dat zoveel als een prelude voor een topfunctie in de (Duitse) industrie. Ga er maar van uit dat Jürgen Schrempp van Daimler-Chrysler en de grote bazen van Siemens en Bayer allemaal langs Baden-Baden zijn gepasseerd. Om er overdag van gedachten te wisselen met toplui uit de politiek, de industrie en de wetenschap en om ’s avonds te netwerken. ‘Baden-Baden’ wordt gesponsord door 110 ondernemingen die in ruil enkele uitverkorenen mogen afvaardigen naar de gespreksdagen.
De gesprekken van het kuuroord startten een halve eeuw geleden in 1955, toen Duitsland zich flink aan het herstellen was van het debacle van 40-45 en hoopvol naar de toekomst durfde te kijken. Het was toen zaak om de jonge managementelite, zwaar uitgedund door de moordende oorlog, zo efficiënt mogelijk en liefst in de grootst mogelijke discretie, een handje toe te steken.
Manager Magazin

Managen is de kunst van het distilleren van de juiste conclusies uit effectief overleg, versus laf en gemakzuchtig kuddegedrag. Zegt Filip Vuijsje, in ‘Niet zeuren, maar managen’. Vuijsje is de vroegere hoofdredacteur van Intermediair en heeft zich al vaker geërgerd aan het manager-pesten van vele meelopers. Goede managers verstaan volgens hem de kunst om ondergeschikten en collega’s individueel te raadplegen en vervolgens beleidsconclusies te trekken. Het gemiddelde individuele inzicht is volgens Vuijsje bijna perfect. Op voorwaarde dat er op de werkvloer niet al teveel beïnvloeding is, want dan verwatert het oordeel en doemt de domme kudde op. Deze en andere fouten houdt de auteur zijn lezer steeds voor ogen, gestaafd met voorbeelden en conclusies. Aan de lezer om kritisch te kijken naar de hem voorgehouden spiegel en zijn gedrag te corrigeren waar nodig.
Spectrum
Managementboek.nl

CEO’s praktische bezwaren
Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.
Willem Elsschot in het gedicht Het Huwelijk

Telecom cITy 2005

Het is sedert het overlijden van Koning Boudewijn een bevestigd fenomeen: over de afgestorvene geen kwaad woord. Plots geniet het instituut dat hij vertegenwoordigde een vernieuwde belangstelling en genereert het een herboren geestdrift.
U voelde hem al komen, we gaan het hebben over de Paus. En over de passie die media en commentatoren eensklaps opbrengen voor de congregatie die hij aanvoerde. Of over het vermogend bedrijf dat hij, mogelijk uit hoofde van zijn quasi-goddelijke onfeilbaarheid, leidde zonder zich om enige corporate governance-regels te bekommeren. Frans Crols buigt zich in Trends over de tegengestelde evolutie van de kerk in de VS versus het oude continent en hij knoopt daar enkele pertinente managementbeschouwingen aan vast. Waarom is in Noord-Amerika het katholieke marktsegment in 35 jaar van 57 naar 80 miljoen gegroeid ? Terwijl het in West-Europa resoluut de andere kant opgaat. Met kerken als toeristische trekpleisters, schaarse seminaristen en kloosters die definitief gesloten gemeenschappen worden.

‘Schrap het gratis geld voor de kerken’, titelt Crols in Trends en dan heeft hij het over de subsidiëring van de kerkgemeenschappen op het oude continent. In de VS hanteren ze een marktbenadering van de godsdienst. ‘Elke kerk en kerkbedienaar moet er vechten voor zijn klanten en zijn marktaandeel’, schrijft de Trends-directeur. In de VS wordt geen staatssteun toegekend aan de erediensten, maar er geldt wel een belastingvrijstelling voor giften. Gelovigen gaan dus shoppen onder de beschikbare kerken. In Europa behoort het geestelijk personeel daarentegen tot de bezadigde ambtenarij en het verdient zijn brood van de heer ongeacht succes of mislukking. Schrapping van subsidie zou ook in België resulteren in meer marktwerking en zou leiden tot een sterkere vraag, een attentiever concurrentieklimaat en enthousiaster volgelingen, schrijft Crols. Denkstof voor de genomineerde kardinaal Danneels, wat hem in Rome ook te beurt moge vallen.

Nu we het toch over de groten der aarde hebben en over hun wisselende aanleg voor managementregels, verwijzen we graag naar ‘Napoléon et le Management’, bij uitgeverij Tallandier gepubliceerd door Alexis Suchet. De auteur is economisch adviseur en by the way een nazaat van Empire-maarschalk Suchet en van Joseph Bonaparte, de oudere broer van de andere. Het wordt een boeiend verhaal van Napoleon als CEO van Frankrijk en later van een conglomeraat dat ten onder gaat aan groeipijnen, aan falend risico-management, gemis aan governance-regels, een te strak bedrijfsimago en een galopperende personencultus die catastrofaal eindigt zonder gouden handdruk en met vervroegd pensioen op een kale rots. Maar workaholic Napoleon was ook een innoverend organisator, een inspirerend bedrijfsleider en een kampioen van de consolidatie en het centralisme. Zijn wetgeving, zijn reglementeringen en zijn spinoffs houden vaak vandaag nog stand. Hij trad van hoog tot laag op als een goede en begeesterende woordvoerder van zijn bedrijf, communiceerde met lapidaire maar beklijvende quotes, was charmeur wanneer het hem zinde, gemoedelijk wanneer het hem uitkwam, cassant wanneer nodig. En hij merkte te laat dat een keizerrijk niet bestuurd wordt als een familiebedrijf.
Meer bij Chapitre.com

Johannes-Paulus II en Napoleon I mogen een vrij lineaire loopbaan naar de top hebben uitgetekend, voor dagdagelijkse CEO’s is de weg naar de hoogste regionen maar zelden een ladder met gelijke sporten. In Harvard Business Online wordt de moeilijke klim ontrafeld en goede raad verstrekt om niet te verdwalen of van de ladder te donderen. Toegegeven, het wordt de manager vandaag niet makkelijk gemaakt: organogrammen zijn in geen tijd voorbijgestreefd of lijken op een printplaat met cross-referenties en stipellijnen alom, strategieën zijn al even onwezenlijk in het licht van welig tierende fusies en acquisities die de machtsstructuren ondermijnen en verwarring en onzekerheid zaaien. Een volatiele omgeving heet dat. De Harvard-auteurs hebben de remedie: bouw je eigen ladder, wordt expert in je eigen domein en breidt je invloedssfeer methodisch uit. Klimmen maar.
Harvard Business Online

Het is weer zover: voor 30 april worden de inschrijvingen ingewacht voor de prestigieuze prijs ‘Onderneming van het Jaar 2005’. Wie meent dat zijn bedrijf uitblinkt door ondernemerschap en innovatie, strategie en competentie, internationalisering en deugdelijk bestuur, heeft alle troeven in handen om dit jaar de prijs in de wacht te slepen. Met gegarandeerde media-aandacht voor gevolg, zonder te spreken van een plotse uitbreiding van het professionele netwerk in binnen- en buitenland. Vraag het maar aan CEO Clement De Meersman van Deceuninck, Onderneming van het Jaar 2004. Of aan Miko (2003), Omega Pharma (2002) of Resilux (2001).
Inschrijven kan op www.ondernemingvanhetjaar.be

Het Bazel II-kader wordt pas in 2007 van kracht, maar elke ondernemer stapt beter goed gewapend de internationale markt op, liefst met een behoorlijke kennis over de wijze waarop de relaties tussen ondernemers en bankiers in de komende decennia zullen verlopen. Die basiskennis staat te lezen in ‘Bazel II: hoe er voordeel uit halen? Praktische gids voor ondernemingen en banken’ van Rudy Aernoudt, zopas verschenen bij uitgeverij Intersentia. Geen saaie lectuur, maar een vlot lezend verhaal over de wijze waarop we straks nationale en internationale bankrelaties zullen aangaan. Concrete voorbeelden en tips zullen vooral doehetzelvers uit de KMO-sector aanspreken. Auteur Aernoudt is op vertrouwd terrein want kan terugblikken op ervaring bij de Europese Commissie en bij een Belgische grootbank. Hij is thans directeur (vroeger zei je kabinetschef) van de beleidscel op het kabinet van Vlaams Economie-minister Fientje Moerman.
Intersentia

CEO’s levensrisico
Het leven is een dodelijke ziekte. Die seksueel overdraagbaar is.
Auteur onbekend