‘Wat we zelf doen, doen we beter…’ leeft blijkbaar sterk onder de HR Managers. Tweederde ziet geen voordelen in het uitbesteden van hun personeelsmanagement. Meer dan de helft van deze groep denkt zelfs dat uitbesteding van HR-functies leidt tot een slechtere dienstverlening, zo blijkt uit een onderzoek uitgevoerd in opdracht van Management Centre Europe onder ruim 500 HR Managers en directieleden van grote ondernemingen in Nederland, België, Spanje en Engeland.
Uit het onderzoek kwam ook naar voor dat driekwart van de Europese HR-managers een direct verband ziet tussen de kwaliteit van de werkomgeving en het ziekteverzuim binnen organisaties. Opvallend in dat verband is dat 31 procent van de respondenten vindt dat hun eigen werkomgeving gedateerd is. Ruim een vijfde vindt zelfs dat hun kantooromgeving op geen enkele wijze stimuleert als plek om te werken. Hoewel de meerderheid het er over eens is dat een slechte werkomgeving tot verminderde productiviteit leidt, is er dus nog veel ruimte voor verbetering.
Opleidingsbudgetten blijven minimaal gelijk, net de helft van de ondervraagden voorspelt zelfs een toename van het opleidingsbudget de komende drie jaar en er valt ook een sterke trend naar in-house opleidingen te noteren. Daar is het toenemend gebruik van e-learning natuurlijk niet vreemd aan. Vrijwel alle ondervraagde HR-managers en directieleden zijn het erover eens dat investeren in e-learning een efficiënte besteding van opleidingsmiddelen en -budgetten is.

In vergelijking met vijftien jaar geleden is het aantal deeltijds werkenden in Vlaanderen toegenomen met ongeveer 270.000. In dezelfde periode zijn er ook ruim 300.000 werkende vrouwen bijgekomen. De toegenomen vraag naar deeltijdse arbeidskrachten loopt dus parallel met de vervrouwelijking van het arbeidsaanbod.
In België bestaat geen bron om te achterhalen wie deeltijds wénst te werken en voor wie het een noodoplossing vormt. Enkel van de deeltijds werkenden die geen voltijds werk vinden of wensen, weten we of ze onvrijwillig dan wel vrijwillig deeltijds werken. Van alle anderen (77 procent) weten we het niet. Vooral over het vrijwillig karakter van de deeltijdarbeid bij vrouwen die werk en gezin combineren lopen de meningen sterk uiteen, stelt het Steunpunt WAV in een recente ‘Arbeidsflits’. 'De enen zien deeltijdarbeid hoofdzakelijk als een onvrijwillige 'keuze', opgelegd aan vrouwen omwille van hun huishoudelijke 'verplichtingen'. Anderen stellen integendeel dat voor de grote meerderheid van vrouwen met een partner deeltijdarbeid net een vrijwillige keuze is. Bij gebrek aan cijfers neemt het Steunpunt WAV aan dat de waarheid ergens in het midden ligt. Feit is dat de taakverdeling tussen partners er nog steeds dikwijls vrij traditioneel uitziet en vrouwen hun professionele ruimte moeizaam bevechten. Behalve die vaststelling is er een recent onderzoek van het Amerikaanse marktonderzoeksbureau Datamonitoring waarin vrouwen te kennen gaven dat tijd voor hen een grotere waarde vertegenwoordigt dan geld. Misschien kan ook dit gegeven mee het antwoord op de vraag invullen?
Meer cijfers en informatie vindt u in de WAV-nota ‘Deeltijdarbeid’

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes hrm professional?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

Massa-ontslagen tasten het moreel niet verder aan dan in de kring waarin ze zich afspelen. Ze hebben de status van het 'maatschappelijk aanvaardbare' gehaald, zo mag worden gevreesd. In Filosofie-magazine legt dr. Ronald Jeurissen, professor in de bedrijfsethiek aan de Nederlandse Business School Nyenrode, nochtans de kwalijke kanten ervan voor de hele samenleving bloot.
Ondernemingen kleven het Angelsaksische model aan waarin mensen makkelijker kunnen worden ontslagen. Daaraan wordt evenwel een tijdsgeest gekoppeld waarin life time employement iets truttigs heeft; de individuele werknemer maakt jobhoppen tot een life style component, een carrière is het resultaat van entrepreneurship en zelfredzaamheid.
De homo economicus wordt aldus de premisse van de huidige neoliberale politiek en van de eisen die de globale economie stellen. Het plaatje klopt... tot globale onzekerheid en delocalisering een onverantwoord hoge tol vergen.

Met behulp van econoom en Nobelprijswinnaar Amartya Sen toont Jeurissen de spanningen in het homo economicus-model aan. Enerzijds rekent de homo economicus af met het denkbeeld van een collectieve moraal, daaraan is in een individualistische cultuur geen behoefte. Anderzijds is de homo economicus een 'crash test dummy' die in het echte leven niet de nodige builen en blutsen opvangt.
Is dit laatste de weg waarlangs de vraag naar de moraliteit van massa-ontslag weer kan worden binnengebracht? De individuele werkgever hoeft volgens Sen niet alle schuld te torsen. Immers, iedere individuele consument, wij allemaal willen goede producten voor een betaalbare prijs. In die context moet de ondernemer zich competitief opstellen en de slachtoffers vallen 'en masse' bij de laaggeschoolden die de overstap van de maakindustrie naar de kenniseconomie niet kunnen bijbenen. Wie de bekommernis om hen opgeeft, is een 'rational fool' en een sociale imbeciel meent Sen. Waarmee Margaret Thatcher die ooit zei 'There is not such a thing as a society, there is only a market', meteen gelabeld is. Want ook op maatschappelijk niveau is de vraag naar het lot van de ontslagen mensen een permanente opgave. Een samenleving die bestaat uit individuen die maximaal winst nastreven, kan gewoon geen samenleving worden genoemd. Ze heeft geen enkele culturele waarde en is economisch ontwricht. De homo economicus die compassie en betrokkenheid opgeeft, is een gevaarlijk concept.
Meer bij Filosofie magazine
De rede van prof. dr. Ronald Jeurissen bij de aanvaarding van de leerstoel Bedrijfsethiek in Nyenrode.

Superwoman heeft lang gedacht dat ze keuzes kon ontlopen, dat ze alles kon combineren. Een mooie loopbaan, een inspirerende relatie met haar partner, schatten van kinderen, een warm sociaal leven en brede culturele belangstelling. Niet dus, volgens een studie van Datamonitor is de 'ik-heb-alles-droom' voor heel wat vrouwen op een nachtmerrie uitgelopen. Jaren leefden vrouwen volgens de je-kunt-alles-mantra. De combinatie van privé en werk op hoog niveau volhouden, leverde perfectionistische vrouwen van middelbare leeftijd behoorlijk wat stress op. Kant en klare gerechten en uitgekiende huishoudtoestellen lossen blijkbaar niet alle zorgen op. Reden waarom iets oudere vrouwen vermoeid raken en almaar vaker onder de druk uit willen.

Steeds meer vrouwen hebben nu een meer realistische kijk op hun leven en proberen uit te zoeken wat voor hen de prioriteiten zijn. Ze wensen niet langer topprestaties in elk domein neer te zetten maar gaan voor het haalbare.
Net zoals Amerikaanse supervrouwen het rolmodel waren voor ambitieuze Europese vrouwen, volgen die hen ook in hun ontnuchtering. Vrouwen zijn pro actief, zegt het Datamonitor rapport. Of ze stappen resoluut uit het professionele leven, het is niet langer evident dat ze voor hun baan kiezen, een full time gezinsleven wordt niet langer als tweedekeuze gezien. Of ze kappen met hun relatie. Tachtig procent van de scheidingen wordt door vrouwen op gang getrokken.
Of het rapport veel nieuws vertelt? Het is in ieder geval een minder constructieve manier om de work life balans te bekijken: aan werkgevers om het rapport tegen te spreken.

Volgens consultantbureau Ernst & Young lijkt het er op dat ondernemingen die voor de eerste keer sociale verkiezingen houden, door de onwettelijkheid van de betrokken besluiten kunnen ontsnappen aan de verplichtingen die daar mee gepaard gaan, en dit tot aan de volgende sociale verkiezingen. Omdat nagelaten werd de Koninklijke Besluiten die de verkiezingen van mei 2004 regelen voor advies aan de afdeling wetgeving van de Raad van State voor te leggen – wat wettelijk verplicht is – sprak de arbeidsrechtbank van Nijvel, afdeling Waver, zich negatief uit over de geldigheid van de procedure. Uiteraard kunnen de ondernemingen geen beroep meer doen op de onwettelijkheid van het besluit éénmaal de wetgever met terugwerkende kracht een wet heeft aangenomen die het probleem van de onwettelijkheid dekt, stelt Ernst & Young.
Maar intussen reageert het sociaal dienstenbureau SD Worx reeds op deze stellingen, zij gaan er van uit dat de sociale verkiezingen gewoon door gaan en dat de uitspraak enkel betrekking heeft op de desbetreffende partijen.
De argumenten van Ernst & Young
De reactie van SD Worx

In onze 6minutes-editie gericht naar loopbaanstarters wezen wij op het toenemend belang van het internet wat het jobaanbod betreft. Een belang dat nog uitbreidt aangezien kranten hun dominante positie moeilijk zullen kunnen handhaven, zo blijkt uit een onderzoek met betrekking tot de Amerikaanse markt van Borrell Associates. Volgens een recente analyse van het dagblad Le Monde tekent zich in Frankrijk een vergelijkbare trend af. In de VS wordt 20 procent van het wervingsbudget online besteed. Voor elke dollar die kranten uit hun online jobadvertenties halen, verliezen zij vier dollar op hun veel duurdere gedrukte advertenties. Door het stijgend internetgebruik, zowel wat aantal raadplegingen als wat de tijd online betreft, zal het internet als wervingskanaal zeker niet aan belang inboeten. In Frankrijk wisten de pure online wervingssites hun marktaandeel eveneens op te voeren tot 20 procent, ten koste van de kranten. In de neergang van het aantal jobadvertenties sinds 2000 gingen de kranten er beduidend meer op achteruit dan de online media, waardoor deze laatsten hun aandeel wisten op te voeren.
Bij de herneming van de conjunctuur, die meebrengt dat er weer concurrentie ontstaat tussen de bedrijven om kwalitatieve kandidaten binnen te halen, neemt de wervingsadvertentie weer haar plaats in. De online media in Frankrijk hebben echter hun prijzen drastisch verhoogd, van een bescheiden 10 procent voor Monster tot bijna een verdriedubbeling bij EmailJob. Op hun beurt hebben een aantal Franse kranten aantrekkelijke instaptarieven geïntroduceerd voor hun online sites, want het internet wordt gezien als het kanaal om grote hoeveelheden cv’s te verzamelen. Institutionele reclame moet dan het verschil maken om binnen de kwantiteit de kwaliteit naar voor te halen. Op dat vlak treden de kranten dan weer op de voorgrond. Dat biedt, althans voorlopig, weer mooie perspectieven voor de gedrukte media. Maar wervingscommunicatie is zeker niet trendzettend, in de merk- en productreclame heeft het internet zijn rol als medium om de merkbekendheid op te voeren afdoende bewezen. Wel waren een paar jaar en heel wat studies en cases voor nodig om de terughoudende marketeers te overtuigen. De institutionele reclame via het internet zal waarschijnlijk een vergelijkbare incubatietijd nodig hebben. Misschien liggen tegen die tijd de online en offline tarieven in mekaars verlengde en zien bedrijven de budgetvermindering voor werving weer door hun vingers glippen.

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes hrm professional?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

Het tweejaarlijkse Autosalon in Brussel Expo vormde voor de Belgische Federatie van de Automobielindustrie (Febiac) een uitgelezen moment om samen met Federauto (Belgische Confederatie van de Autohandel en -reparatie en van de Aanverwante Sectoren) en Educam (Stichting voor Beroepsopleiding in de Autosector en Aanverwante Sectoren) enkele initiatieven te ontwikkelen die de kwalitatieve en kwantitatieve instroom van nieuwe medewerkers naar de automobielsector moeten verbeteren. Met de uitstroom heeft de sector alleszins minder problemen. ,,De snelle technologische evolutie die uiteraard ook niet aan de automobielsector voorbij gaat, vereist een permanente vorming van alle betrokken medewerkers. Daarnaast kiezen te weinig jongeren voor het technisch of beroepsonderwijs. Een beslissing die vaak berust op verkeerde en achterhaalde informatie. Het imago van de automobielsector bij de jongeren en hun ouders strookt bijvoorbeeld niet met de realiteit van een sector in continue evolutie’’, stelt Febiac. Maar ouders en jongeren zijn uiteraard niet blind voor de economische en sociale realiteit in de sector. De pracht en praal van een autosalon staat in schril contrast met massale afvloeiingen. En toch blijft de branche volgens Febiac kampen met een chronisch tekort aan goed opgeleide, technisch geschoolde arbeidskrachten. Zouden spotlights ook het korte termijn geheugen aantasten? Wanneer de problematiek van de personeelsvoorziening opgevoerd wordt tijdens een commerciële hoogmis, dan zou een zoeken naar een evenwicht tussen in- en uitstroom de geloofwaardigheid van de branche vast wel ten goede komen.
Febiac

Vergelijkende studies van het HR Kenniscentrum van SD Worx en DIP Consulting Group tonen aan dat de vaste brutolonen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest een pak hoger liggen dan deze in Vlaanderen en Wallonië. Gemiddeld verdient een bediende in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest 3077,68 euro, terwijl dit in Vlaanderen zo’n 2723,34 euro per maand is, en in Wallonië 2676,94 euro. De Brusselse bediende verdient dus zo’n 13 procent meer dan zijn Vlaamse collega. Ten opzichte van een Waalse werknemer loopt dit verschil zelfs op tot 15 procent. Het verschil tussen Vlaanderen en Wallonië bedraagt dus maar een kleine 2 procent.
Een andere opmerkelijke vaststelling is dat een Vlaamse jonge bediende (jonger dan 30 jaar) gemiddeld zo’n 7 procent meer verdient dan zijn Waalse collega. Behalve voor deze min 30-jarigen bestaan er tussen Vlaanderen en Wallonië (het Brussels Hoofdstedelijk Gewest even buiten beschouwing gelaten) slechts kleine verschillen, tenminste voor wat het vast salaris betreft dat een bediende officieel verdient. De enige significante verschillen die opduiken tussen Vlaanderen en Wallonië, liggen bij jongere werknemers (beneden de 30 jaar) die een functie op operationeel niveau uitoefenen, en bij werknemers van relatief kleine ondernemingen (minder dan 100 werknemers).
SD Worx

Of vrouwelijke ICT-werknemers wel 100 procent compatibel zijn met de sector, werd becijferd en gesitueerd, op basis van een enquête in 2003, door drs. Elke Valgaeren (SEIN - Limburgs Universitair Centrum). De populatie in bedrijven die meewerkten aan Valgaerens project (23 procent respons) omvat een kleine 10.000 bedienden. Krap een derde daarvan bestaat uit vrouwen waaruit blijkt dat de ICT-werkomgeving een heuse mannenwereld vormt. Op de globale arbeidsmarkt is de verhouding vrouwen/mannen 40 en 60 procent. In de ICT-sector nemen vrouwen 18 procent in van alle managementfuncties, daarbij zijn ze geconcentreerd in ondersteunende departementen als HR- (54 procent) en financieel (46 procent) beleid. Slechts 12 procent van de verkoopmanagers is vrouw, wat er op wijst dat de weerstand tegen 'atypische' aanwervingen vooral geldt voor functies die veel contact met de buitenwereld inhouden, aldus Valgaeren. De functie van projectleider is bijzonder vrouwonvriendelijk: slechts één op vijf vrouwen kan haar technische en leidinggevende competenties verzoenen. In managementteams zitten minder vrouwen dan hun aanwezigheid in het bedrijf zou doen veronderstellen: alweer het glazen plafond! Vrouwen nemen 18 procent in van alle managementfuncties, maar in bijna de helft van de ICT-bedrijven treffen we 0,0 procent vrouwen aan in een leidinggevende functie.
"Meer over ‘Vrouwen in ICT’ in Woman matters more

In Nederland werd in opdracht van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een test of beter een digitale benchmark ontwikkeld om bedrijven te ondersteunen bij het verbeteren van de carrière-mogelijkheden van vrouwen in hogere functies. Het instrument kreeg de naam ‘glazen plafond index’ mee. Men kan er de positie van vrouwen in de eigen organisatie vergelijken met organisaties uit de branche of omgeving. Nadat u enkele gegevens van uw organisatie heeft ingevoerd, krijgt u een overzicht van de positie van vrouwen in uw organisatie, afgezet tegen relevante referentiewaarden. Verder krijgt men ideeën aangereikt voor aanpassing van het beleid en vindt men verwijzingen naar andere informatiebronnen over de positie van vrouwen in organisaties.
Glazenplafondindex.nl

Om het profiel van de gepensioneerden van de generatie 2010-2030 te kennen, voert AXA elk jaar een omvangrijke enquête uit: de «Pensioenbarometer». De update 2003 heeft een aantal opmerkelijke resultaten opgeleverd. Jong gepensioneerden laten duidelijk blijken dat ze hun levensstandaard niet verminderen wanneer ze stoppen met werken en genieten volop van het leven. Het streefdoel bij niet-gepensioneerden is gemiddeld 57 jaar, één jaar langer in vergelijking met de peiling van 2000, al legt men er zich bij neer dat het waarschijnlijk 60 jaar zal zijn en dat is ook één jaar later dan drie jaar geleden. Onbewust aanvaardt men dus al een verlenging van de loopbaan. De pensioenleeftijd nog meer opschuiven wekt echter weinig enthousiasme op onder de ondervraagden. 76 procent ziet dit niet zitten. Slechts 14 procent van de ondervraagden associeert het pensioen met het beeld "oud en ziek". Van alle actieven bereidt de helft zich financieel voor en dit gebeurt dan vanaf 33 jaar. Het valt op dat van álle leeftijdsklassen - ook die van 25 tot 34 jaar – de helft spaart. Pas tussen 55 en 64 jaar klimt het aandeel spaarders op tot 58 procent. Driekwart doet aan pensioensparen (tegen 62 procent in 2000), 45 procent heeft een levensverzekering, 40 procent spaart zelf; 30 procent draagt bij tot een groepsverzekering of pensioenfonds of investeert in onroerend goed.
De volledige Pensioenbarometer 2003 kan u gratis downloaden (pdf)

In een recente publicatie tracht PASO (Panel Survey of Organisations) enige klaarheid te scheppen in het maatschappelijk debat rond ploegenarbeid. Vooral in de jaren tachtig werd ploegenarbeid sterk gestimuleerd in een poging om de competitiviteit van de Belgische economie te vrijwaren. Door gebruik te maken van ploegenarbeid kunnen organisaties hun vaste werkingskosten namelijk afschrijven op een groter aantal goederen of diensten. Omwille van de negatieve gevolgen van ploegenarbeid - denk hier vooral aan de gezondheidsrisico's - probeerde men het gebruik ervan toch enigszins in te perken. Dit deed men onder meer door ploegenarbeid financieel zwaarder te belasten. Vooral multinationale organisaties zorgden ervoor dat het Belgische systeem van ploegenarbeid vrij snel zijn weg vond naar het buitenland. Het werd daar echter nooit zo zwaar belast. Bijgevolg sloeg het competitief voordeel meer en meer om in een nadeel. Vandaag probeert de regering met behulp van een lastenverlaging op ploegenarbeid (voor 2004: 42 miljoen euro, vanaf 2005: 84 miljoen euro) die negatieve evolutie te corrigeren. De lastenverlaging op ploegenarbeid werkt echter zeer selectief. Uit de PASO-data blijkt dat 19,2 procent van de Vlaamse organisaties één of ander systeem van ploegenarbeid kent. Twee derden van deze groep zijn privé-bedrijven. Dit betekent dat de lastenverlaging op ploegenarbeid slechts 13,2 procent van de organisaties in Vlaanderen voordelen zal opleveren.
Het volledig rapport kan u zowel als pdf-bestand of als Word-file downloaden