De mythische verloren stad Atlantis heeft echt bestaan en ligt in de bodem van de Middellandse Zee, tussen Cyprus en Syrië. Dat heeft een Amerikaanse onderzoeker zondag 14 november beweerd.
Op 1,5 kilometer onder de zeespiegel en 80 kilometer uit de kust van Cyprus liggen volgens de wetenschapper door mensenhand gemaakte structuren. «Het is een lange weg geweest om zover te komen, maar vandaag is het alle moeite waard gebleken», aldus Robert Sarmast op een persconferentie in Limassol. «Als dit Atlantis niet is, wat dan?»
De Amerikaan, die al tien jaar onderzoek doet naar het door Plato beschreven Atlantis, erkende dat er nog geen tastbaar bewijs is voor zijn stelling. Hij hoopt dat een duikteam naar de zeebodem zal afdalen en materiaal kan opduiken. Volgens de Griekse mythologie is Atlantis door de god Zeus vernietigd. Andere theorieën plaatsen de verloren beschaving onder meer in de Zuid-Chinese Zee, bij de Azoren of in de Egeïsche Zee.

Eigenlijk zijn wij mensen maar vreemde wezens…Daar waar bloed vloeit, willen wij aanwezig zijn, tenminste dit lijkt zo te zijn in Australië. Als namelijk het nieuws wordt gebracht dat een krokodil iemand heeft aangevallen, dan vindt er vervolgens een groei van het toerisme naar dit gebied plaats. Dit is de conclusie van een onderzoek dat plaatsvond naar aanleiding van een fatale krokodillenaanval op een Duitse toerist in het Kakadu National Park in 2002. Wereldwijd werd dit nieuws gebracht met vaak een complete reportage van het Northern Territory. «Australië heeft de mooiste wetlands van de wereld», zegt onderzoeker Dr. Pascal Tremblay. «En dat is wat de mensen op televisie zagen. Dit moet hen geïnteresseerd hebben om ons land te bezoeken.» Sinds in 1971 de jacht op zoutwaterkrokodillen is verboden, is het aantal ‘salty’s’ in de NT gestegen van 5000 naar 70.000.

Een andere conclusie kan niet getrokken worden na afloop van het symposium dat op 13 november bij het Universitair Ziekenhuis Antwerpen plaatsvond.
Ten eerste bleek dit al uit het aantal aanmeldingen. Er werd voorzichtig gehoopt op een 170 deelnemers, maar al gauw bleek dat er uitgekeken moest worden naar een veel grotere zaal. Door sponsoring van Medtronic bleek dit gelukkig ook mogelijk, maar zelfs nu moesten er mensen teleurgesteld worden. De 620 beschikbare plaatsen waren snel bezet. Wie je ook sprak na afloop, de reacties waren stuk voor stuk heel positief. Dit zelfs ondanks dat een groep duikers behoorlijk hard werd aangepakt. Er was geen twijfel over de interpretatie van de woorden ‘Duiken en roken gaan niet samen’ mogelijk. De longfoto’s die getoond werden spraken voor zich.
Een ander onderwerp dat aan de orde kwam, was de stijgsnelheid corresponderend aan de hoeveelheid stikstofbellen in je lichaam. Heel langzaam opstijgen is niet beter, een ingelaste stop op 15 meter blijkt wel minder bellen op te leveren. Het symposium werd georganiseerd door DAN, het UZA en duiken. Het symposium krijgt een follow-up en de datum is al bekend. Schrijf 19 november 2005 maar vast in je agenda. Heb je het symposium gemist of wil je alle lezingen nog eens op je gemak nalezen, binnenkort kun je de teksten op www.duikveiligheid.beterugvinden.
Foto: Rob Keersmaekers

Loïc Leferme heeft op 30 oktober het wereldrecord non-limit verbeterd. Het nieuwe record dat voor de kust van Villefranche (Cote d’azur) gezet werd is 171 meter. De hele duik heeft slechts 3 minuten en 40 seconden geduurd. De omstandigheden aan de oppervlakte waren die dag niet optimaal. Controleurs van AIDA hebben het record bevestigd. Alvorens aan de recordpoging te beginnen was Loïc met zijn team al twee weken ter plaatse om te trainen en de diepte langzaam te laten toenemen om zeker te stellen dat de uitrusting en het team in overeenstemming met de veiligheidsrichtlijnen kon functioneren tijdens de werkelijk recordpoging. Non-limit is een discipline van de freedive-sport. Op slechts een ademteug daalde Leferme met behulp van een soort lift af naar 171 meter om op die diepte een ‘ballon’ met lucht te vullen en zo weer naar de oppervlakte te stijgen. Hiermee is hij Pipin Ferreras met een meter voorbij gegaan. Deze Cubaanse freediver zette op 12 oktober 2003 het record op 170 meter.

Het prachtige coffeetable book van Rudy van Geldere is een dezer dagen verkrijgbaar. Een waar kunstwerk waarin 150 foto’s vechten om de aandacht van de kijker. Uit een verzameling van 45.000 opnames heeft Rudy van Geldere zijn boek samengesteld, waarvoor hij om zo compleet mogelijk te kunnen zijn begin oktober nog naar Palau reisde. Het 192 pagina’s tellende boek kun je voor € 38 bestellen bij Vipmedia, tel. 076-5301721. Op 11 december is Rudy van Geldere van 11.00 tot 17.00 uur aanwezig in duikcentrum ESKO Diveworld om zijn boeken te signeren.

Op 18 november opende in het Museon in Den Haag de tentoonstelling 'Wildlife Photographer of the Year 2004'. De foto's uit deze tentoonstelling zijn de winnaars van 'The Wildlife Photographer of the Year Competition'. Dit is een prestigieuze wedstrijd waaraan 's werelds meest vooraanstaande natuurfotografen deelnemen. Het Museon toont deze bekroonde foto's tot en met 6 maart 2005. 'The Wildlife Photographer of the Year Competition' heeft dit jaar voor de 21e maal plaatsgevonden. De wedstrijd wordt traditiegetrouw georganiseerd door BBC Wildlife Magazine en Natural History Museum in Londen. Natuurfotografen van over de hele wereld dingen mee naar de prijzen. Dit jaar ontving de organisatie meer dan 19.000 foto's van deelnemers uit 52 landen. De hoofdprijs is dit jaar gewonnen door de Amerikaan Doug Perrine met zijn foto 'Koperhaaien vallen 'baitball' aan'.
Meer info www.museon.nl

Wil jij ook je ervaringen met andere duikers delen? Wil jij in duiken laten weten wat je van een bepaald product vindt? Let dan goed op de oproepen die wij doen. Deze maand zoeken wij duikers die ervaring hebben met de volgende producten: de ademautomaat VX10 Iceberg/VX100 van Beuchat en het Hydroptics duikmasker. Gebruik jij één van deze producten en wil je ons helpen, meld je dan nu via e-mail bij de redactie via duiken@vipmedia.nl. Je ontvangt dan van ons een vragenformulier. En wie weet, sta jij wel in een volgend nummer van duiken.

Helaas is er in het decembernummer van duiken een foutje geslopen. Door een technische vergissing is over de tekst op pagina 81 een foto geplaatst. Voor de geïnteresseerden drukken we de tekst hier in zijn geheel af.

Waarin onderscheiden walvissen zich van dolfijnen? De walvissen en dolfijnen die bij ons bekend zijn, behoren allemaal tot de groep van de walvisachtigen. De groep, waartoe ongeveer 80 soorten behoren, stamt af van de viervoetige landdieren of heeft zich daaruit ontwikkeld. Alle walvisachtigen hebben dus dezelfde voorvader. De recentere soorten, die dus nog leven (sommige soorten zijn al lange tijd uitgestorven), kunnen ook weer in twee groepen worden onderverdeeld: de baardwalvissen en de tandwalvissen. De baardwalvissen, die zich met het plankton voeden dat ze uit het water zeven, vormen een gesloten groep die weer in drie ondergroepen wordt verdeeld: de echte walvissen, waartoe de zeldzame zuidkaper behoort, de grijze walvissen, die slechts met één soort vertegenwoordigd zijn en de baleinwalvissen, waartoe de vinvissen, bultrugwalvissen en het grootste dier ter aarde, de blauwe walvis, behoren. Bij de tandwalvissen is het aantal groepen en uiteraard ook het aantal soorten veel groter en denk je bij dolfijnen nauwelijks nog aan walvissen. De acht families die samen de groep van de tandwalvissen vormen, bestaan uit de rivierdolfijnen, de spitssnuitdolfijnen, de grienden en de potvissen. Verder zijn er nog de bruinvissen en de nauw met de dolfijnen verwante grienden en orka’s. Qua naam zou je het verband in ieder geval niet direct met de dolfijnen leggen. Maar gelukkig is er nog een achtste groep tandwalvissen, de echte dolfijnen. Hiertoe behoren de soorten die wij ons gewoonlijk als dolfijnen voorstellen. Deze groep telt in totaal 25 verschillende soorten dieren die allemaal minder dan vier meter lang zijn, niet diep duiken en snel en elegant kunnen manoeuvreren. Daarnaast zit er tussen hun snuit en kop een plooi (enkele uitzonderingen daargelaten). Hun aangeboren speelsheid en hoge sprongen maken ze, wat kleine kinderen al weten, tot dolfijnen en zijn het geen walvissen.

11 december, Signeersessie Rudy van Geldere – ESKO Diveworld Zeist (NL)

18 t/m 20 februari, Duikvaker - Utrecht (NL)

Het Ierse ministerie van Milieu onderzoekt de slachting van zestig grijze zeehonden op de Blasket Eilanden in het zuidwesten van het land. De Ierse minister van milieu minister Dick Roche zei dat hij is geschokt door de wreedheid waarmee de dieren zijn omgebracht.
Volgens dierenbeschermers zijn de dieren, overwegend jongen, gedood door vissers, omdat ze vis eten. De grijze zeehond is in Ierland beschermd. Dick Roche, heeft een medewerker naar het eiland, Beginish, gestuurd om onderzoek te doen. Roche sprak van 'een schandalige actie' en riep getuigen op naar de politie te stappen. De zeehonden waren doodgeschoten en -geslagen. Vissers zijn al vaker beschuldigd van het doden van zeehonden op eilandjes langs de west- en zuidkust van Ierland, maar het is nooit tot vervolging gekomen.
Beginish is een van de Blasket Eilanden, waar in totaal naar schatting vierhonderd grijze zeehonden leven. Vijftig jaar geleden waren dat er nog zo'n tweeduizend.

Het uitzetten van zeehonden in de Waddenzee bedreigt het hele ecosysteem van het natuurgebied. Het moet de crèche van Lenie 't Hart in Pieterburen verboden worden opgelapte dieren terug te brengen in de vrije natuur. Dit stelt de kustvereniging EUCC, de Europese koepel van milieu- en natuurorganisaties voor milieu- en natuurbeheer. Woordvoerster Marijke Kooijman kondigt aan dat haar organisatie er alles aan zal doen om het ministerie van landbouw en natuur te overtuigen van de nadelen van het uitzetten van zeehonden. De grote angst is dat zeehonden in crèches onbekende virussen oplopen die uiteindelijk in de vrije natuur terechtkomen. Dat kan een heel ecosysteem in de war brengen. De EUCC noemt deze bedreiging van de Waddenzee zelfs ernstiger dan de gevolgen van gaswinning.
De discussie over de zeehondenopvang barst weer in alle hevigheid los na de recente opschudding over de Duitse zeehond Hannes, die na zijn ontsnapping uit een dierentuin via Pieterburen door toedoen van een actiegroep de vrijheid terugkreeg. De kwestie is volgens Kooijman bovendien actueel nu er gewerkt wordt aan een herstelplan voor de Waddenzee. Alle nieuwe pogingen om de natuur te versterken, zijn volgens de EUCC zinloos als wordt toegestaan dat teruggezette zeehonden uit een crèche levensbedreigende virussen in het ecosysteem brengen. «Flauwekul», reageert Lenie 't Hart. Zij zegt er alles aan te doen om te voorkomen dat de dieren met virussen worden teruggezet. «Er blijft natuurlijk altijd een zeker risico, maar dat geldt voor ieder mens of dier dat met een zeehond in aanraking komt. Een visser, een zwemmer of welke gebruiker van de Waddenzee dan ook kan virussen overbrengen. Het gevaar zit niet in de opvang.»
Bron: InterWad

De dagen worden korter, maar op www.duiken.tv kun je je hart ophalen aan zonnige beelden. Meer dan 50 films die je gratis on-line kunt bekijken! In november hebben wij drie nieuwe films voor je:
Dorey on the Reef: Een film van het Curaçao Sea Aquarium over de capriolen van zeeleeuw Dorey. Lezersfilm: Marc Vande Pitte maakte opnieuw een film, dit keer over het Bunaken National Park. Bordercross: Bordercross organiseert onder andere duikreizen voor zieke kinderen. De combinatie van een andere omgeving en het leren duiken zijn een sterke motivatie voor deze kinderen om weerbaarder in het leven te staan.

Op zandplaat de Richel tussen Vlieland en Terschelling zijn dinsdagmiddag twee potvissen aangespoeld. Dat heeft reddingsmaatschappij KNRM op Vlieland bevestigd. Om ongeveer 15.00 uur meldde de SAR-heli dat er tegen zandplaat de Richel een tweetal walvisachtige vissen op het droge lagen. Op basis van deze melding werden de reddingboten Huibert Dijkstra en Leng van Vlieland en de Arie Visser van Terschelling gealarmeerd.
Na aankomst van de schepen werd eerst getracht met mankracht de beide potvissen naar dieper water te duwen. Inmiddels was contact gelegd het dolfinarium in Harderwijk en daar kwam het advies vandaan om met veel spektakel te proberen de vissen naar dieper water te jagen. Door met de jet-aandrijvingen van de boten in de richting van de potvissen te draaien, lukte het om de dieren in dieper water te krijgen. Geprobeerd werd om samen met het inmiddels gearriveerde politievaartuig P 49 een cordon te vormen tussen strand en de vissen. Telkens weer probeerden de potvissen terug te keren naar het strand. Een enkele keer probeerde een van de potvissen de Arie Visser aan de kant te duwen. Uiteindelijk slaagde men er in de beesten in de richting van het vaarwater Vliestroom te dirigeren. Om ongeveer 18.00 uur verdwenen beide potvissen onder water. De actie werd afgeblazen in de hoop dat de dieren de weg terug zullen vinden naar hun oorspronkelijke leefgebied.
Bron: www.knrm.nl

Danny Van Belle sleepte tijdens het Festival Mondial de l'Image Sous-marine (27-31 oktober 2004) de Palme d’Or, de eerste prijs in groep B, in de wacht voor zijn documentairefilm De Wereld van de Gastropodo. Daarnaast ontving hij uit handen van Jean-Michel Cousteau de ‘Brigitte Cruickshank Award. Een week eerder behaalde deze film ook al de ‘Grand Prix’-trofee op het International Festival of Diving Films in Slowakije.

Het is bijna zover! Komend weekend vindt het symposium over duikveiligheid plaats. Een dag lang spreken verschillende deskundigen over hoe we onze sport zo veilig mogelijk kunnen beoefenen en krijgen we advies over wat te doen als het toch mis mocht gaan. Door de enorme belangstelling is er echter uitgeweken naar een grotere ruimte om aan iedereen een plaats te kunnen bieden. Het symposium wordt gehouden in de Aula Major van de Universiteit Antwerpen, Campus Drie Eiken, Universiteitsplein 1 in Wilrijk. Diegenen die zich aangemeld hebben voor het symposium worden verzocht zich tussen 9.00 en 9.45 uur te melden bij de inschrijfbalie in de Universiteit. De Duikveiligheidsdag wordt georganiseerd door Divers Alert Network, het Universitair Ziekenhuis Antwerpen en Duiken.
Meer informatie: Jurgen.Galicia@uza.be

Het strijken van een overhemd zal bij weinig mensen op het lijstje van favoriete bezigheden staan. Om er toch een uitdaging van te maken bedachten leden van de Australische Geelong diving club ‘het onderwaterstrijken’. Op drie meter diepte hebben 43 duikers tegelijkertijd hun strijkkunde laten zien. Of het kreukvrije overhemden heeft opgeleverd valt te betwijfelen, wel behaalden deze duikers het wereldrecord ‘Onderwaterstrijken’ en haalden daarmee 600 dollar op voor een kinderfonds.

T/m november, Uitvinders spieken in de natuur - Museon, Den Haag (NL)

18 t/m 20 februari, Duikvaker - Utrecht (NL)