Iets minder dan drie op vier Belgen verklaren dat hun algemene gezondheidstoestand goed tot zeer goed is. Mannen zijn er iets geruster in dan vrouwen: bijna acht op tien mannen vinden hun gezondheid op z’n minst goed, tegen iets minder dan zeven op tien vrouwen. De grotere tevredenheid van mannen over hun eigen gezondheid lijkt op het eerste zicht paradoxaal. Vrouwen hebben immers nog steeds een hogere levensverwachting dan mannen. Maar de levensverwachting in goede gezondheid van mannen en vrouwen verschilt nauwelijks: mannen van 25 hebben gemiddeld 37,5 jaar in als goed ervaren gezondheid voor de boeg, vrouwen van die leeftijd 37,6 jaar.
De tevredenheid over de gezondheid neemt af met de jaren. Gemiddeld gaat onze ervaren gezondheid er ieder jaar met één procent op achteruit. Leeftijd en geslacht zijn niet de enige bepalende factoren. Ook het opleidingsniveau en het feit of men al dan niet een job heeft, zijn gecorreleerd met de gepercipieerde gezondheid. Uit een vergelijking van de onderzochte factoren blijkt dat leeftijd de factor is die het meeste invloed heeft op de ervaren gezondheidstoestand, gevolgd door opleidingsniveau en beroepsstatuut, twee factoren die ongeveer even sterk zijn. De invloed van het geslacht weegt veel minder door.
Een jaartje meer, een procentje minder gezond

Wie uit de gevangenis komt, heeft het niet altijd makkelijk om een job te vinden. Niet alleen vanwege het strafblad en de vooroordelen, maar vele ex-gedetineerden beschikken ook niet over een (gepast) diploma. Op die manier kan werkloosheid eventueel de oorzaak worden van nieuwe problemen. In september 2001 werd daarom in acht Vlaamse gevangenissen een nieuw programma opgestart dat een brug moet slaan tussen gevangenis en arbeidsmarkt. Dat gebeurt door het aanbieden van beroepsopleidingen. Uit interviews met de gegadigden bleek dat voor de opsluiting 55 procent werkte, 36 procent werkloos was en 6 procent leefde van betalingen van het ziekenfonds. Twee op drie had eerder ook al in de gevangenis gezeten en vier op tien zelfs meer dan een keer. Slechts een minderheid is niet van plan om hun baas van het ‘slechte’ verleden op de hoogte te stellen.
De meest gevolgde opleidingen situeren zich in de bouw, in de logistieke sector en in de metaalsector of hadden betrekking op een baan als bediende of in de horeca. De resultaten van het begeleidingsprogramma zijn zeer hoopgevend. Een half jaar na het beëindigen van de opleiding was 47,1 procent van de ex-gedetineerden niet meer ingeschreven als werkzoekende bij de VDAB, een cijfer dat slechts iets lager ligt dan de uitstroomresultaten in vergelijkbare projecten bij allochtonen (51,6 procent), langdurig werklozen (49,9 procent) en laaggeschoolde mannen (56,5 procent). “Het programma wordt dan ook voortgezet,” verklaart Michael De Blauwe, coördinator bij de VDAB. “Het is de bedoeling om het stelselmatig uit te breiden tot in alle zeventien gevangenissen van Vlaanderen een minimaal aanbod bestaat aan arbeidstoeleiding van gedetineerden.”
Aan de bak (van)uit de bak (VDAB-Arbeidsmarkttopic, 1 MB)

Wil u een vriend laten kennismaken met 6minutes België ontcijferd?
Klik hier en u doet een vriend of kennis een plezier

Er zijn weer nieuwe cijfers bekend over het aantal huisdieren in België. Volgens de meest recente raming houden de Belgen zowat 1.255.000 honden en 1.735.000 katten. Dat komt neer op 12,2 honden en 16,9 katten per honderd inwoners. De cijfers hebben betrekking op het jaar 2001 en zijn afkomstig uit het Huishoudbudgetonderzoek van het NIS (Nationaal Instituut voor de Statistiek, Algemene Directie Statistiek en Economische Informatie, FOD Economie).
Belgen houden proportioneel meer katten en honden dan Nederlanders, Duitsers en Britten. Binnen de grenzen van ons land zijn er ook verschillen. In Wallonië bezit bijna één gezin op drie een hond of een kat, in Vlaanderen iets meer dan een op vijf. Vlamingen hebben in 2001 wel meer uitgegeven aan de aankoop van honden of katten. Huishoudens uit de hogere inkomenscategorieën bezitten vaker een hond of kat dan huishoudens met een lager inkomen. Ook veertigers, vijftigers, zelfstandigen en bedienden blijken verhoudingsgewijs vaker een hond te bezitten dan de doorsnee Belg.
De honden en katten van de Belgen

Begin augustus 2003 werd ons land getroffen door een hittegolf die dertien dagen duurde en waarbij de temperaturen zes dagen lang opliepen tot boven de 30°C. Uit een onderzoek van de administratie Gezondheidszorg van de Vlaamse Gemeenschap blijkt dat deze hittegolf wel degelijk voor extra doden heeft gezorgd. Aanvankelijk werd beweerd dat zulks niet het geval was.
De nauwkeurige analyse van het team Beleidsondersteuning had betrekking op de overlijdens door ziekte - en dus niet door externe oorzaken - van inwoners van het Vlaams Gewest die overleden zijn in het Vlaams Gewest en die tenminste een jaar oud waren. Daarbij werd de waargenomen dagsterfte tijdens de maand augustus vergeleken met de theoretisch te verwachten sterfte op basis van de gemiddelde dagsterfte in de periode 1998 tot 2002. Uit het rekenwerk blijkt dat er in de eerste twee weken van augustus 99 doden meer vielen dan verwacht. Dat is een meersterfte van 5,4 procent.
Opmerkelijk is dat de twee dagen met de grootste oversterfte, 7 en 12 augustus, telkens netjes voorafgegaan werden door dagen met een hele hoge ozonconcentratie, namelijk 6 en 11 augustus. Niet alleen de hitte, maar vooral de combinatie ervan met hoge ozonconcentraties blijkt een rol te spelen. Peter Hooft, epidemiologische coördinator van de administratie Gezondheidszorg: "De warmte en de hoge ozonconcentraties hebben vooral invloed op mensen met luchtwegaandoeningen, een beperkte hartfunctie en zware infecties. Vooral hoogbejaarden lopen hierbij een risico." Dokter Hooft veronderstelt dat de ‘oversterfte’ tijdens de hittegolf voor een belangrijk deel is toe te schrijven aan sterfgevallen die in de tijd vooruitgeschoven werden en anders wellicht in de tweede helft van augustus zouden hebben plaatsgevonden. Er is ook voldoende evidentie voor deze hypothese in de cijfers. Iedere sterftepiek werd gevolgd door een ‘sterftedip’, en na de hittegolf dook de waargenomen sterfte onder de curve van de verwachtingen.
De sterfte in Vlaanderen tijdens de hittegolf van 2003

Help! Nederland staat bekend als dè fietsnatie bij uitstek, maar blijkbaar begint de klad er in te komen. Nederlanders fietsen steeds minder. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Tussen 1994 en 2002 daalde het aantal fietsverplaatsingen met 4,9 procent en de gemiddelde lengte van de fietstrajecten met 4,0 procent. De gemiddelde afgelegde afstand per persoon liep zelfs met 8,8 procent terug. De Nederlander fietst nu nog 2,29 kilometer per dag. Deze afstand legt hij af in 10,68 minuten, hetgeen neerkomt op een gemiddelde snelheid van 12,9 km per uur. Niet alleen fietst de Nederlander steeds minder, hij gaat ook minder vaak en minder ver te voet. Gemiddeld stapt hij of zij nog een kleine 7 minuten per dag, tegen 8,4 minuten in 1994 - een daling met 17 procent. Minder lichaamsbeweging dus, en meer gemotoriseerde verplaatsingen. De vervoerswijzen die aan belang wonnen zijn de trein en de auto. Uit de cijfers valt tevens op te maken dat Nederlanders ook steeds vaker alleen in de wagen zitten. Verplaatsingen als bestuurder namen tussen 1994 en 2002 toe met 10 procent, terwijl die als passagier met 9 procent terugliepen.
De mobiliteit van de Nederlandse bevolking

Het aantal crematies in ons land blijft toenemen. Dat blijkt uit cijfers die het NIS (Nationaal Instituut voor de Statistiek, Algemene Directie Statistiek en Economische Informatie, FOD Economie) zopas gepubliceerd heeft op zijn website. De basisgegevens werden verzameld door www.crematorium.be, de verzamelkoepel van de publieke crematoria in België. In 2003 werden 41.571 lichamen gecremeerd. Dat zijn er bijna 2.000 meer dan het jaar voordien. In Brussel werden 6.154 lichamen verast, in Vlaanderen 26.698 en in Wallonië 8.719. Het aantal crematies nam de laatste twintig jaar toe met 5 à 10 procent per jaar. Alleen 1996 was een uitzondering met een status-quo. Per hoofd van de bevolking zijn er het meeste crematies in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Meer dan de helft (55,3 procent) kiest er voor verassing. In Vlaanderen is dat 44,0 procent. In Wallonië kiest slechts één op vijf (22,1 procent) voor crematie.
Tabel met cijfergegevens NIS - FOD Economie